บทที่ 438 เสบียงหมดไร้ทางหนี กลางราตรีลอบหลบหนี

"พี่น้องทุกนายเข้าที่พักเรียบร้อยแล้วขอรับ เพียงแต่... เพียงแต่มีเสียงวิพากษ์วิจารณ์เรื่องเสบียง ขวัญกำลังใจค่อนข้างสั่นคลอนขอรับ"

"ไอ้พวกสวะ!"

ความโกรธแค้นที่อัดอั้นในอกของจางเฉิงเย่หาทางระบายได้ในที่สุด ไม่รู้ว่าก่นด่าตัวเองหรือด่าจางหู่ เขาหมุนตัวขวับ ถีบโต๊ะบัญชาการไม้เนื้อแข็งข้างกายเต็มแรง

เสียงโครมครามดังสนั่น โต๊ะไม้ล้มคว่ำ พู่กัน หมึก กระดาษ และแท่นฝนหมึกกระจายเกลื่อนพื้น

"ถ้าข้าเสกอาหารได้ ข้าจะต้องมาทนทรมานในที่เฮงซวยนี่หรือไง?"