บทที่ 439 คิดหนีเอาตัวรอด ม้าล้มลงก่อน

ในเงามืดใต้กำแพงเมือง หวังจิ้นและพี่น้องทหารเก่าด่านหูเหลาขดตัวรวมกันเป็นกลุ่ม สายตาดุจเหยี่ยวจ้องเขม็งไปที่กระโจมแม่ทัพกลางค่าย

เสียงกัมปนาทจากขอบฟ้าและแรงสั่นสะเทือนจากใต้ดิน พวกเขาเองก็รู้สึกได้อย่างชัดเจน

"พี่หวัง นั่น... เสียงอะไรวะ?" ทหารหนุ่มคนหนึ่งเก็บความตกใจไม่อยู่ เสียงสั่นเครือ

หวังจิ้นกลืนแป้งย่างคำสุดท้ายลงคอ ปัดเศษแป้งบนมือ ดวงตาส่องประกายวาวโรจน์

"จะเป็นเสียงอะไรได้อีก? ท่านกุนซือจ้าวลงมือแล้ว!"