บทที่ 440 หนี้เลือดเก้าปี จับเป็นคนขายชาติ

ณ ค่ายทหารอำเภออันหยวนในขณะนั้น ความเงียบสงัดดั่งป่าช้าถูกทำลายลง กลายเป็นความโกลาหลเดือดพล่าน

ทันทีที่หวังจิ้นกลับถึงค่าย ก็โผเข้าหาเพื่อนทหาร ร้องไห้ฟูมฟาย

"พี่น้องทุกคน! ท่านแม่ทัพ... ท่านแม่ทัพทิ้งพวกเราแล้ว! ข้าเห็นกับตา ว่าเขาหนีไปกับจางหู่ ขี่ม้าออกทางประตูตะวันออกไปแล้ว!"

เสียงร้องไห้โหยหวนเหมือนหินก้อนยักษ์โยนลงในกระทะน้ำมันเดือด ระเบิดตูมขึ้นทันที

เหล่าทหารที่กำลังปฏิบัติตามคำสั่ง เก็บข้าวของเตรียมออก "หาเสบียง" ต่างพากันอึ้ง ยืนแข็งทื่อ ค่อยๆ เดินเข้ามามุงดูด้วยสีหน้าว่างเปล่า