บทที่ 441 ตัวหมากทิ้งหวนคืนใจ วิญญาณภักดีมิเสื่อมสูญ

"ง่ายเกินไปสำหรับมัน?"

ข้อนิ้วของถานไถหมิงอวี่บีบแน่นจนซีดขาว ด้ามหอกยาวในมือสั่นระริก ไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เกิดจากโทสะที่ถูกกดข่มจนถึงขีดสุด

หนี้เลือดทะเลเพลิงตลอดเก้าปี ศัตรูคู่อาฆาตอยู่ตรงหน้าแท้ๆ ทำไมพี่ใหญ่ต้องห้ามเขาด้วย

"พี่ใหญ่! มันนั่นแหละ! คือไอ้สุนัขขายชาติคนนี้ ที่ฆ่าท่านพ่อ ฆ่าพี่น้องห้าหมื่นคนที่ด่านเยี่ยนอวิ๋น! ความแค้นนี้อยู่ร่วมโลกไม่ได้ ทำไมไม่ให้ข้าฆ่ามันเดี๋ยวนี้!" เสียงของเขาแหบพร่า เต็มไปด้วยความโศกเศร้า

ถานไถหมิงเลี่ยไม่หันกลับมา สายตาของเขายังคงดุจมีดแหลมสองเล่ม ปักตรึงอยู่บนร่างที่อ่อนระทวยเหมือนโคลนของจางเฉิงเย่