บทที่ 442 นรกอเวจีในหุบเขาชามอ่าง

ถานไถหมิงอวี่ถึงกับยกหอกทลายเกราะขึ้นขวางหน้าอก ดวงตาพยัคฆ์จ้องเขม็งไปข้างหน้า ขอเพียงพี่ใหญ่สั่งคำเดียว เขาจะเป็นคนแรกที่พุ่งเข้าไปประจัญบาน

ทว่า เสียงโห่ร้องฆ่าฟันที่คาดไว้กลับไม่เกิดขึ้น

"ตุบ!"

เสียงเข่ากระแทกพื้นหนักแน่น ดังชัดเจนท่ามกลางความเงียบสงัด

ที่แนวหน้าสุดของวงล้อม ทหารผ่านศึกที่มีรอยแผลเป็นบนใบหน้าคนหนึ่ง โยนดาบยาวในมือทิ้ง แล้วคุกเข่าลงกับพื้น