บทที่ 446 งานศพใหญ่แห่งอวิ๋นโจว ขวัญกระเจิงสู่เป่ยตี๋

ถานไถหมิงเลี่ยถลึงตาใส่เขา "ฟันอะไรนักหนา ให้ไปทำเรื่องสำคัญต่างหาก! เจ้าไปคุมกองทัพเกราะดำ หาที่ที่สะดุดตาที่สุดในเมือง สร้างเวทีขึ้นมา เอาให้สูง เอาให้ใหญ่! แล้วก็..."

พูดถึงตรงนี้ ถานไถหมิงเลี่ยหยุดไปครู่หนึ่ง เสียงทุ้มต่ำลงเล็กน้อย "ไปร้านโลงศพที่ดีที่สุดในเมือง สั่งทำโลงไม้หนานมู่ชั้นดีที่สุดมาหนึ่งโลง แล้วไปหาที่ดินฮวงจุ้ยดีๆ นอกเมือง รอประหารจางเฉิงเย่เสร็จ ให้กลับไปที่ค่าย อัญเชิญชุดขุนนางเก่าของท่านพ่อที่พี่สาวเจ้าเก็บรักษาไว้ออกมา"

"เก้าปีแล้ว ท่านพ่อเป็นผีไร้ญาติมาตลอด ครั้งนี้ พวกเราจะส่งท่านพ่อ... จัดงานศพอย่างสมเกียรติ!"

แม้จะไร้ร่าง แต่หลุมศพที่ฝังเพียงเสื้อผ้า งานไว้ทุกข์ทั้งเมือง และหัวของศัตรูคู่อาฆาต ย่อมเป็นเครื่องเซ่นไหว้ที่ดีที่สุด

ถานไถหมิงอวี่อึ้งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะพยักหน้าอย่างแรง คราวนี้เขากลั้นน้ำตาไว้ไม่อยู่จริงๆ ปล่อยให้ไหลอาบแก้มก่อนจะใช้มือปาดทิ้งลวกๆ "พี่ใหญ่วางใจ! ถ้าร้านโลงศพไม่มีของดีพอ ข้าจะรื้อเตียงนอนเถรเจ้าของร้านมาต่อให้ท่านพ่อใหม่ เอาให้ดีที่สุด!"