บทที่ 447 เป่ยตี๋ขวัญผวา ปิดประตูไม่ออกรบ

ทหารชั้นยอดที่เก่งกาจที่สุดของต้าตี๋กั๋วกว่าสองหมื่นนาย ภายในเวลาไม่ถึงครึ่งเดือน ก็ถูกชายที่ชื่อจ้าวเหิงเชือดทิ้งราวมดปลวกที่หน้าเมืองอวิ๋นโจวแห่งนี้ ไม่เหลือหลอ!

นี่หรือคือการทำสงคราม?

นี่มันคือการสังหารหมู่ฝ่ายเดียว! คือการส่งไปตายชัดๆ!

เยลู่ฉาเกอรู้สึกเหมือนถูกค้อนยักษ์ที่มองไม่เห็นทุบเข้ากลางอกอย่างจัง ความเจ็บปวดรุนแรงทำให้เลือดคาวหวานตีตื้นขึ้นมาจุกที่คอหอย

"จ้าวเหิง..."