บทที่ 461 เพลิงโทสะกัมปนาท เจาะทะลุหินผา

สิ้นเสียงลง แววตาของเสี่ยวอู๋ก็ลุกวาวขึ้น ร่างกายโน้มไปข้างหน้าเล็กน้อย เห็นชัดว่าสนใจอยากลอง

แต่ยังไม่ทันที่เขาจะได้เอ่ยปาก ร่างสูงใหญ่ร่างหนึ่งก็เบียดแทรกเข้ามา

"พี่เขย ข้าเอง!"

ถานไถหมิงอวี่อดใจรอไม่ไหวมานานแล้ว เขาถูไม้ถูมือ จ้องเขม็งไปที่ปืนใหญ่สีดำมะเมื่อมนั่นราวกับกำลังมองสาวงามล่มเมือง

"เจ้ายักษ์นี่ แค่ดูก็สะใจแล้ว! นัดแรก ต้องข้าเป็นคนยิง!"