บทที่ 462 เงินพันตำลึง รางวัลหนักแก่ยอดฝีมือ

เขาหาคำพูดที่เหมาะสมมาบรรยายไม่ได้ ได้แต่ถูมือไปมาไม่หยุด ความปิติยินดีและความภาคภูมิใจบนใบหน้าแทบจะเอ่อล้นออกมา

ในฐานะช่างฝีมือ การได้สร้าง "เทพศาสตราวุธ" ที่สะเทือนเลื่อนลั่นฟ้าดินด้วยมือของตัวเอง คือเกียรติยศสูงสุดในชีวิตของเขา

นับตั้งแต่จ้าวเหิงมาถึงค่ายชิงเฟิง เริ่มจากหน้าไม้กลเทพสังหาร มาสู่ดาบโม๋เตา จนถึงปืนใหญ่ในวันนี้ ฝีมือของเขาได้รับการพัฒนาจนทะลุขีดจำกัดครั้งแล้วครั้งเล่า ก้าวสู่จุดสูงสุดที่ไม่เคยมีมาก่อน

ความรู้สึกอิ่มเอมใจที่ได้สร้างประวัติศาสตร์ด้วยสองมือของตนเอง มันช่างน่าพึงพอใจยิ่งกว่าแก้วแหวนเงินทองใดๆ

จ้าวเหิงมองท่าทางภูมิใจราวกับเด็กน้อยของเขา ในใจก็พลอยรู้สึกฮึกเหิมไปด้วย