บทที่ 467 ขยายทัพเกราะดำ อบอุ่นใต้แสงจันทร์

เมื่อได้ยินเสียงฝีเท้า เขาเงยหน้าขึ้น เห็นว่าเป็นจ้าวเหิง ก็รีบวางชามข้าวในมือ จะลุกขึ้นทำความเคารพ

"นั่งเถอะ แผลยังไม่หายดี อย่าขยับมาก" จ้าวเหิงเดินเข้ามา นั่งลงบนตอไม้ตรงข้ามหูฉวนอย่างเป็นกันเอง

"ขอบคุณท่านกุนซือที่เป็นห่วง ตอนนี้... หายดีแล้วขอรับ" เสียงของหูฉวนยังแหบพร่า แต่พลังเสียงดีขึ้นมาก

เขามองจ้าวเหิงด้วยแววตาซับซ้อน

ความยำเกรง ความซาบซึ้ง และความสงสัยบางอย่างที่สลัดไม่หลุด