บทที่ 475 สหายเก่าร่ำไห้เป็นสายเลือด ชีวิตแขวนบนเส้นด้าย

รถม้าโคลงเคลงชะลอความเร็วลง ล้อรถบดกับเศษหินส่งเสียงเสียดสีบาดหู ในที่สุดก็หยุดลงหน้าเครื่องกีดขวางชั่วคราว

สมุนโจรสองคนในชุดเครื่องแบบสีเขียวอมเทาถือไม้พลอง ยืนขวางกลางถนนด้วยท่าทางวางก้าม สายตากวาดมองม้าแก่ที่ลากรถรอบหนึ่ง ใบหน้าเต็มไปด้วยความรังเกียจ

ฝ่ามือของเถี่ยหูที่กำบังเหียนชุ่มไปด้วยเหงื่อเย็น ข้อนิ้วซีดขาวเพราะออกแรงกำแน่น เขารู้ดีว่าหากเจอโจรตาถั่วเข้า ด้วยสภาพของเขาและคนป่วยสองคนในรถ คงมีแต่ทางตายเท่านั้น

เขากระโดดลงจากที่นั่งคนขับอย่างทุลักทุเล ขาอ่อนจนเกือบทรุดลงไปคุกเข่า ต้องฝืนยืนให้มั่น มือสั่นเทาล้วงเศษเงินไม่กี่ก้อนออกมาจากอกเสื้อ เศษเงินเหล่านั้นอุ่นด้วยอุณหภูมิร่างกาย ขอบมุมถูกถูจนมันวาว นี่คือค่าเดินทางก้อนสุดท้ายแล้ว

"พี่ชายผู้กล้าทั้งหลาย ขอทางให้หน่อยเถอะขอรับ"