บทที่ 474 คหบดีพลิกผัน หนีตายพันลี้

บนถนนหลวงที่เชื่อมระหว่างเมืองหลวงกับเมืองชิงโจว รถยม้าเก่าคร่ำคร่าคันหนึ่งที่ดูราวกับจะพังมิพังแหล่ กำลังขับเคลื่อนจากเส้นทางขรุขระสายเล็กเข้าสู่ถนนหลวงอย่างยากลำบาก

รถม้าถูกลากด้วยม้าแก่ผอมโซจนเห็นซี่โครง คนขับรถเป็นชายร่างกำยำ ใบหน้ากร้านแดดกร้านลม แต่แววตากลับกวาดมองไปรอบๆ อย่างระแวดระวังภัย

ภายในตัวรถที่คับแคบ มีคนเบียดเสียดกันอยู่สองคน

ชายวัยกลางคนนอนอยู่บนกองฟางหนา ใบหน้าซีดเหลือง ดวงตาปิดสนิท ริมฝีปากแห้งแตกเป็นขุย ลมหายใจรวยรินจนแทบไม่ได้ยิน บนร่างคลุมด้วยผ้าห่มเก่าๆ แต่ยังพอมองเห็นรอยเลือดสีแดงคล้ำซึมออกมาจากใต้ผ้าห่ม อากาศอบอวลไปด้วยกลิ่นคาวเลือดผสมกับกลิ่นยาสมุนไพรฉุนจมูก

ข้างกายเขามีเด็กหนุ่มหน้าตาซูบซีดนั่งอยู่ หากจ้าวเหิงอยู่ที่นี่ คงจำได้ทันทีว่าเด็กหนุ่มผู้นี้คือเสิ่นจือเวย ผู้ที่เคยส่งเสี่ยวอู๋นำเงินสามแสนตำลึงมาให้เมื่อคราวก่อน