บทที่ 479 เสี้ยนหนามตำใจ คลื่นใต้น้ำในวังหลวง

เว่ยจงรับของมาอย่างส่งๆ ไม่เปิดดูด้วยซ้ำ ยัดใส่แขนเสื้อทันที "เอาล่ะ ข้ารับของไว้แล้ว พวกเจ้ากลับไปได้ ดูแลสำนักการค้าสี่สมุทรให้ดี อย่าให้ท่านอัครเสนาบดีต้องขายหน้า ถ้าผลกำไรเดือนหน้าลดลง หรือเกิดเรื่องผิดพลาดอะไรขึ้นมาล่ะก็ หึหึ..."

เขาหัวเราะในลำคออย่างน่าขนลุก ทำเอาสองพ่อลูกตระกูลเสิ่นเสียวสันหลังวาบ

"มิกล้าๆ ผู้น้อยจะพยายามให้สุดความสามารถขอรับ!" เสิ่นวั่นหลินปาดเหงื่อรับปากเป็นมั่นเป็นเหมาะ

"ไสหัวไปได้แล้ว" เว่ยจงโบกมือไล่ราวกับไล่แมลงวัน

เสิ่นวั่นหลินเหมือนได้รับอภัยโทษ รีบฉุดเสิ่นจือหลี่ก้มหัวขอบคุณปลกๆ แล้วถอยออกไป จนกระทั่งเดินมาไกลพ้นหัวมุมถนน เสิ่นวั่นหลินถึงกับถอนหายใจเฮือกใหญ่ รู้สึกแข้งขาอ่อนแรงจนแทบยืนไม่อยู่