บทที่ 492 โดดเดี่ยวรั้งท้าย เสวียนอู่ปรากฏกายอีกครา

เฉินจงมองดูดาบในมือเล่มนี้ มันอยู่เคียงข้างเขาบุกตะลุยฝ่ากองซากศพและทะเลเลือดออกมา ถือเป็นชีวิตที่สองของเขา ตลอดหลายปีที่หลบหนี ต่อให้หิวโหยจนต้องไปแย่งอาหารกับสุนัขป่า พวกเขาก็ไม่เคยคิดที่จะเอาอาวุธไปขายแลกเงิน

ประการแรก อาวุธเหล่านี้คืออาวุธประจำกายขององครักษ์เสวียนอู่ หากเปิดเผยออกไป ย่อมนำมาซึ่งภัยถึงชีวิตในทันที

ประการที่สอง ในใจของพวกเขาเชื่อมั่นเสมอมาว่า จะต้องมีสักวันที่พวกเขาได้หยิบอาวุธขึ้นมาอีกครั้ง เพื่อแก้แค้นให้พี่น้องที่ตายไป และทวงคืนความยุติธรรมให้แก่ขุนนางผู้ภักดีที่ต้องรับเคราะห์กรรม!

หลินเยว่เองก็หยิบดาบคู่ของตนขึ้นมา ควงดาบเป็นวงร่ายรำกลางอากาศ ท่วงท่าลื่นไหลประดุจสายน้ำ ไม่มีวี่แววของความติดขัดจากการต้องซ่อนตัวมานานหลายปีเลยแม้แต่น้อย

วินาทีที่พวกเขากระชับอาวุธในมืออีกครั้ง กลิ่นอายของคนทั้งสองก็เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง ความซื่อบื้อและหวาดกลัวแบบชาวไร่ชาวนาอันตรธานหายไปจนสิ้น แทนที่ด้วยความองอาจและรังสีสังหารที่ทำให้ผู้คนต้องใจสั่น