บทที่ 515 ทักษะช่างเลิศล้ำ พายุฝนตั้งเค้า

ผ่านไปไม่นาน ชายหนุ่มอายุราวๆ ยี่สิบต้นๆ คนหนึ่งก็เดินตามจางแขนเหล็กเข้ามา

ชายหนุ่มผู้นี้มีรูปร่างผอมเกร็ง บนมือเต็มไปด้วยรอยด้านหนา โดยเฉพาะตามซอกนิ้วที่ยังมีกลิ่นคาวจางๆ ของหนังสัตว์หลงเหลืออยู่

"ท่านจ้าว นี่คือลูกศิษย์ที่ข้ารับไว้เมื่อสองปีก่อน ชื่อว่าอาหนิว" จางแขนเหล็กตบไหล่ชายหนุ่มเพื่อแนะนำตัว

"แม้จะบอกว่าเป็นลูกศิษย์ข้า แต่ความจริงแล้วข้าก็สอนอะไรเขาไม่ได้มากนัก บรรพบุรุษสามชั่วอายุคนของเจ้าเด็กนี่ล้วนเป็นช่างทำหนัง ฝีมือของเขาสืบทอดมาจากบรรพบุรุษ ข้าเห็นว่าเขาหัวไว ก็เลยให้อยู่ในค่ายคอยดูแลงานพวกเกราะหนังและอานม้าขอรับ"

อาหนิวทำความเคารพจ้าวเหิงด้วยท่าทีประหม่าเล็กน้อย น้ำเสียงแผ่วเบา "คารวะท่านจ้าวขอรับ"