บทที่ 52 ไปหาท่านแม่

ในขณะเดียวกัน ณ นอกประตูทิศเหนือของเมืองชิงหยาง ภายในวัดร้างที่ถูกทิ้งร้างมานานแสนนาน

ใยแมงมุมห้อยลงมาจากขื่อคาน เทวรูปดินปั้นที่แขนขาดหัวขาดสองสามองค์ ยืนอยู่ในเงามืดด้วยใบหน้าที่เลือนราง

“เฮ้ ทำการเรียบร้อยแล้ว” หลี่โหย่วไฉ หรือก็คือคนที่ใครๆ เรียกว่าหลี่หมาจึ ถ่มเสมหะข้นๆ ลงบนพื้น โยนกระสอบป่านที่หนักอึ้งใบหนึ่งลงกลางอุโบสถ

ฝั่งตรงข้ามของเขา หวังจินหู่ เจ้าถิ่นขาใหญ่ของที่นี่ พร้อมด้วยลูกกระจ๊อกสองสามคน รอคอยอยู่ก่อนแล้วอย่างหมดความอดทน “เป็นยังไงบ้าง หมาจึ ได้ตัวมาแล้วรึ” หวังจินหู่ถูมือ สองตาเปล่งประกาย

หลี่โหย่วไฉเหลือบมองเขาแวบหนึ่ง ใบหน้าเต็มไปด้วยความลำพองใจ “หลี่หมาจึอย่างข้าออกโรงเอง จะมีเวลาไหนที่พลาดเป้าด้วยหรือ ไอ้โง่ตัวยักษ์นั่นมัวแต่กอดลูกชายสุดที่รักของมัน ร้องไห้จนวิญญาณแทบจะหลุดออกจากร่าง มันจะมีสติที่ไหนมาสนใจลูกสาวอีกคน”

เขาหัวเราะอย่างเหี้ยมเกรียม ค่อยๆ แก้ปากกระสอบป่าน เผยให้เห็นใบหน้าเล็กๆ ที่หลับใหลจนแดงระเรื่อของผินผิน เด็กน้อยอ้าปากเล็กน้อย หายใจสม่ำเสมอ เห็นได้ชัดว่าถูกยาสลบจนหมดสติ ไม่รับรู้ต่อสิ่งใดรอบข้างเลยแม้แต่น้อย

“ฮ่าฮ่าฮ่า! ทำได้สวยมาก!” หวังจินหู่ชะโงกหน้าเข้าไปดู ระเบิดเสียงหัวเราะอันป่าเถื่อนออกมา “มีเด็กผู้หญิงคนนี้อยู่ในมือ ก็ไม่ต้องกลัวว่าไอ้โง่ตัวยักษ์นั่นมันจะไม่ยอมส่งสูตรเนื้อพะโล้มาให้! ถึงเวลานั้น พี่จินหู่จะพาพวกแกไปกินของหอมดื่มของเผ็ด!”

“พี่จินหู่ รอเรารวยแล้ว ข้าจะไปซื้อเรือนหลังใหญ่ในอำเภอ แล้วซื้อสาวใช้สักสองคนมาคอยรับใช้!” “ไร้น้ำยา! ข้าจะไปหออีชุนโหลว เหมาตัวท็อปมันสักเดือน!”

ลูกกระจ๊อกสองสามคนพากันหัวเราะร่า เสียงพูดจาสกโครกดังก้องไปทั่ววัดร้าง ราวกับว่ามองเห็นภูเขาทองภูเขาเงินอยู่ตรงหน้าแล้ว

“รอได้สูตรมาแล้ว เด็กผู้หญิงคนนี้จะทำยังไงต่อ” ลูกกระจ๊อกคนหนึ่งถามขึ้นมาทันที

แววตาของหวังจินหู่ฉายแววอำมหิต “ก็แค่เด็กผู้หญิงตัวถ่วง จะมีค่าสักกี่เชียว เกะกะมือเกะกะเท้า หาหุบเขาโยนทิ้งไปซะ จะเป็นจะตายก็แล้วแต่ดวงของมัน!”

หลี่หมาจึหัวเราะอย่างเย็นเยียบยิ่งกว่า “โยนทิ้งไปเสียดายแย่ เลี้ยงไว้อีกสักสองปี รอให้โตเป็นสาวก่อน ขายไปให้ซ่องทางใต้ ก็ยังได้เงินก้อนใหญ่อีกก้อน...”

ขณะที่คนเหล่านั้นกำลังพูดคุยกันอย่างออกรส หลี่หมาจึก็พลันรู้สึกเย็นวาบที่ท้ายทอย ราวกับถูกอะไรบางอย่างจับจ้องอยู่ เขาหันขวับไปตามสัญชาตญาณ รอยยิ้มลามกบนใบหน้าพลันแข็งค้าง

ไม่รู้ตั้งแต่เมื่อไหร่ ที่หน้าประตูวัดร้าง มีบุรุษชุดดำสวมหน้ากากหลายคนยืนอยู่เงียบๆ พวกเขาเหมือนภูตผีที่ผุดขึ้นมาจากใต้ดิน ในมือถือดาบเหล็กกล้าที่สว่างวาว คมดาบสะท้อนแสงเย็นเยียบในความมืดสลัว

“พวกไหนวะ! กล้ามาอวดดีในถิ่นของข้าผู้นี้!” หวังจินหู่ถือว่าเคยผ่านโลกมาบ้าง ตวาดลั่น ยื่นมือไปชักดาบที่เอวทันที

แต่เขารวดเร็ว คนกลับเร็วกว่า! ยังไม่ทันขาดคำ ร่างเงาดำสายหนึ่งทางขวาก็พุ่งเข้าประชิดตัวแล้ว หวังจินหู่รู้สึกเพียงภาพตรงหน้าพร่าเลือน ข้อมือเจ็บปวดอย่างรุนแรง ดาบที่เพิ่งชักออกมาได้ครึ่งหนึ่ง “แคร๊ง” ถูกกระแทกกลับเข้าไปดังเดิม

ทันใดนั้น ประกายแสงเย็นเยียบสายหนึ่งก็วาดผ่านไปตรงหน้าเขา เขายังไม่ทันได้รู้สึกเจ็บด้วยซ้ำ เพียงแค่รู้สึกเย็นวาบที่ลำคอ ของเหลวอุ่นๆ ก็พุ่งทะลักออกมา เขารีบยกมือขึ้นไปกุมโดยสัญชาตญาณ แต่ก็ไม่สามารถอุดรอยเลือดที่ทะลักทลายนั้นได้

เขาเบิกตากว้าง ในลำคอเกิดเสียง “กะ กะ” พูดอะไรไม่ออกแม้แต่คำเดียว หงายหลังล้มตึงลงไปกับพื้น ฝุ่นดินฟุ้งกระจาย

ภาพเหตุการณ์นองเลือดที่เกิดขึ้นรวดเร็วปานกระต่ายกระโจนเหยี่ยวโฉบนี้ ทำให้หลี่หมาจึและลูกกระจ๊อกที่เหลือตกใจจนขวัญหนีดีฝ่อ “หนี!”

ไม่รู้ว่าใครตะโกนขึ้นมาคำหนึ่ง คนที่เหลือก็ราวกับหนูแตกรัง หันหลังวิ่งหนีไปยังประตูหลังของวัดร้าง แต่พวกเขาจะหนีพ้นได้อย่างไร บุรุษชุดดำเหล่านั้นเคลื่อนไหวอย่างเด็ดขาดหมดจด ไม่พูดพร่ำทำเพลงแม้แต่คำเดียว หนึ่งคนต่อหนึ่งคน ประกายดาบสว่างวาบ ตามมาด้วยเสียงกรีดร้องสั้นๆ สองสามครั้ง เมื่อครู่ยังฝันหวานถึงความร่ำรวยอยู่เลย ชั่วพริบตาก็กลายเป็นศพนอนจมกองเลือดไปเสียแล้ว

ทั่วทั้งวัดร้าง เหลือเพียงหลี่หมาจึคนเดียว เข่าของเขาอ่อนแรง “ตุ้บ” คุกเข่าลงกับพื้น ร่างสั่นเทาราวกับผีเข้า ของเหลวอุ่นๆ พลันไหลอาบเปียกชุ่มไปทั้งกางเกง “ท่านผู้กล้า ท่านปู่ ไว้ชีวิตข้าด้วย! ท่านปู่ไว้ชีวิตข้าด้วยเถิด! ข้าน้อยมีตาหามีแววไม่ ข้าน้อยไม่กล้าอีกแล้วขอรับ!” เขาโขกศีรษะลงกับพื้นดังปังๆ หน้าผากแตกมีเลือดซึมในไม่ช้า

แต่ทว่าบุรุษชุดดำผู้เป็นหัวหน้า ตั้งแต่ต้นจนจบ ไม่แม้แต่จะเหลือบมองเขาเลยแม้แต่หางตา ชายผู้นั้นเดินช้าๆ ไปหยุดอยู่ข้างกระสอบป่าน สายตาทอดมองไปยังใบหน้าที่หลับใหลของผินผิน ดวงตาคู่นั้นที่ซ่อนอยู่ใต้ผ้าคลุมสีดำ เผยให้เห็นความอ่อนโยนที่คนภายนอกไม่เคยได้เห็นมาก่อน

เขาก้มลง อุ้มผินผินขึ้นมาจากกระสอบป่านที่สกปรกอย่างระมัดระวัง ท่วงท่าอ่อนโยนราวกับกำลังประคองสมบัติล้ำค่าที่หาได้ยากในโลก จากนั้นก็ถอดเสื้อคลุมชั้นนอกของตนเองออก ห่อหุ้มร่างของผินผินไว้อย่างแน่นหนา เหลือไว้เพียงศีรษะเล็กๆ ให้ซบอยู่บนไหล่ของเขาอย่างปลอดภัย

จนถึงตอนนั้น เขาถึงได้เหลือบมองหลี่หมาจึที่อยู่บนพื้นแวบหนึ่ง สายตานั้น ราวกับกำลังมองดูมดปลวกที่ต่ำต้อย น้ำเสียงของเขาเรียบเฉยและเย็นชา ปราศจากอารมณ์ความรู้สึกของมนุษย์ “คนของข้า เจ้าก็กล้าแตะต้อง”

ยังไม่ทันขาดคำ ลูกน้องที่อยู่ด้านหลังเขาก็เข้าใจในทันที ก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าว มือขึ้นดาบลง “ฉัวะ!” สายเลือดพุ่งกระฉูด สาดกระเซ็นไปบนเทวรูปดินปั้นที่แตกหัก ย้อมใบหน้าที่ด่างดวงนั้นจนกลายเป็นสีแดงประหลาด ร่างของหลี่หมาจึสั่นสะท้าน โค่นล้มลงกับพื้น ดวงตายังคงเบิกกว้าง ค้างอยู่ในความหวาดกลัวสุดขีดในวินาทีสุดท้ายของชีวิต

วัดร้างกลับสู่ความเงียบสงัด มีเพียงกลิ่นคาวเลือดเข้มข้นที่อบอวลอยู่ในอากาศ บุรุษชุดดำผู้เป็นหัวหน้ากอดร่างเล็กที่อบอุ่นนุ่มนิ่มไว้ในอ้อมแขน ก้มลงมองแวบหนึ่ง ใช้เสียงที่แทบจะไม่ได้ยิน พูดอย่างแผ่วเบา “ไม่เป็นไรแล้ว น้าสองพาเจ้า... ไปหาท่านแม่”

เขาหันหลัง สั่งการลูกน้องที่อยู่ด้านหลัง น้ำเสียงกลับคืนสู่ความเย็นชาเด็ดขาดที่ไม่อาจโต้แย้งได้ “จัดการให้สะอาด” “ขอรับ!”

ลูกน้องสองสามคนเริ่มลงมือทันที ลากศพไปยังลานด้านหลังอย่างคล่องแคล่ว ขุดหลุม ฝังกลบ ทำความสะอาดคราบเลือด ตลอดทั้งกระบวนการเงียบกริบและมีประสิทธิภาพ ราวกับทำมาแล้วนับพันครั้ง ในไม่ช้า นอกจากกลิ่นคาวเลือดที่ยังไม่จางหายไปจนหมดสิ้น ภายในวัดร้างก็มองไม่เห็นร่องรอยของการฆาตกรรมแม้แต่น้อย

บุรุษชุดดำผู้เป็นหัวหน้าอุ้มผินผินไว้ มองวัดร้างแห่งนี้เป็นครั้งสุดท้าย ร่างพลันไหววูบ แล้วหายลับไปในม่านราตรีอันมืดมิด

...

จ้าวเหิงราวกับสัตว์ป่าที่คลุ้มคลั่ง เขาคว้าตัวทุกคนที่เดินผ่านไปมา ใช้เสียงที่แหบแห้งจนแทบไม่มีเสียงเล็ดลอดออกมา ถามซ้ำไปซ้ำมา “เห็นเด็กผู้หญิงตัวเล็กๆ บ้างหรือไม่ สูงประมาณเท่านี้ มัดผมแกละสองข้าง...”

ดวงตาทั้งสองข้างของเขาเต็มไปด้วยเส้นเลือดฝอย ใบหน้าเปรอะเปื้อนไปด้วยฝุ่นดินและคราบน้ำตา ทำเอาผู้คนที่สัญจรไปมาต่างหลบเลี่ยงด้วยความตกใจ บางคนผลักเขาออกไปอย่างรำคาญ บางคนก็ทอดมองด้วยสายตาเวทนา แต่ส่วนใหญ่มีแต่ความงุนงงและส่ายหน้า

ค่ำคืนยิ่งลึกลง ร้านค้าทีละร้านๆ ก็ปิดประตูลงแผ่นไม้ เมืองชิงหยางที่คึกคักมาทั้งวัน ในที่สุดก็ตกอยู่ในความเงียบสงัด ลมยามค่ำคืนพัดพาไอเย็นยะเยือกมาปะทะเสื้อผ้าที่บางเฉียบของจ้าวเหิง แต่เขากลับไม่รู้สึกหนาวเลย โพรงน้ำแข็งในใจของเขา มันหนาวเหน็บยิ่งกว่าค่ำคืนในปลายฤดูใบไม้ร่วงนี้เป็นพันเท่าหมื่นเท่า

เขาราวกับศพเดินได้ ท่องไปตามถนนที่ว่างเปล่า ทุกตรอกซอกซอย ทุกซุ้มประตู เขาค้นหามาแล้วไม่ต่ำกว่าสิบเที่ยว เขาร้องเรียกชื่อของลูกสาว จากในตอนแรกที่ปานจะขาดใจ จนถึงตอนหลังที่แทบจะไร้เรี่ยวแรง แต่คำตอบที่ได้กลับมา มีเพียงเสียงสะท้อนอันเย็นเยียบ

“ผินผิน... ผินผินของพ่อ...” เขาทรุดตัวพิงกำแพงอย่างหมดแรง ค่อยๆ รูดตัวนั่งลงกับพื้น เขาเคยคิดว่าการที่ตนเองในชาติก่อนต้องมาหัวใจวายตายขณะกำลังส่งอาหาร คือช่วงเวลาที่มืดมนที่สุดในชีวิตแล้ว แต่จนถึงตอนนี้เขาถึงได้เข้าใจว่า อะไรคือความสิ้นหวังที่แท้จริง

ความรู้สึกนั้น ราวกับมีคนใช้มีดทื่อๆ เล่มหนึ่ง ค่อยๆ แล่หัวใจของเขาออกมาทีละชิ้น ทีละชิ้น เจ็บปวดจนแทรกซึมเข้าสู่ไขกระดูก แต่กลับไม่ยอมให้เขาตาย

“ฟ้าแห้งของแห้ง— ระวังฟืนไฟ—” เสียงเคาะไม้ของผู้ตีฆ้องยามปลุกเขาให้ตื่นจากภวังค์

เขาลุกพรวดขึ้นมาทันที ความคิดหนึ่งระเบิดขึ้นในสมอง เถี่ยตั้น! เถี่ยตั้นยังอยู่ที่หุยชุนถัง! เขาวิ่งโซซัดโซเซกลับไปยังร้านยา ประตูแง้มอยู่ ด้านในยังมีตะเกียงน้ำมันดวงหนึ่งส่องแสงสลัวๆ เขาผลักประตูเข้าไป ท่านหมอซุนกำลังฟุบหลับอยู่บนโต๊ะ ได้ยินเสียงก็รีบเงยหน้าขึ้น

“น้องชายจ้าว เจ้ารีบกลับมาแล้ว!” ใบหน้าของท่านหมอซุนเต็มไปด้วยความกังวล “เด็ก... หาเจอหรือไม่” จ้าวเหิงอ้าปาก คล้ายมีก้อนถ่านร้อนแดงติดอยู่ในลำคอ สุดท้ายก็ทำได้เพียงส่ายหน้าอย่างสิ้นแรง

การกระทำที่แสนเรียบง่ายนี้ ราวกับสูบเรี่ยวแรงทั้งหมดของเขาไปจนหมดสิ้น