บทที่ 53 เส้นทางแห่งความหวัง

สายตาของเขาทอดข้ามท่านหมอซุนไปยังม้านั่งยาวตัวนั้น เถี่ยตั้นขดตัวอยู่บนม้านั่ง บนร่างคลุมไว้ด้วยเสื้อคลุมเก่าๆ ของท่านหมอซุน ร่างเล็กๆ สั่นสะท้านเล็กน้อยเพราะความไม่สบายใจ บางทีอาจเป็นเพราะสัมผัสได้ถึงสายตาของบิดา ขนตาของเถี่ยตั้นก็ขยับไหว แล้วค่อยๆ ลืมตาขึ้น

เขาเห็นบิดาที่ยืนอยู่ที่หน้าประตู ทรุดโทรมราวกับกิ่งไม้แห้ง แทบจะไม่เหลือเค้าเดิมของมนุษย์ ก็ชะงักไปครู่หนึ่ง จากนั้นก็พยายามยันตัวลุกขึ้น ถามด้วยน้ำเสียงเจือสะอื้นอย่างร้อนรน “พ่อขอรับ น้องสาว... เจอน้องสาวหรือไม่ขอรับ”

หัวใจของจ้าวเหิงราวกับถูกมือที่มองไม่เห็นบีบขย้ำอย่างแรง เจ็บปวดจนเขาหายใจไม่ออก เขาเดินเข้าไป นั่งยองๆ ลงตรงหน้าลูกชาย อยากจะเค้นรอยยิ้มออกมา แต่กล้ามเนื้อบนใบหน้ากลับแข็งทื่อไปหมด เขาทำได้เพียงส่ายหน้าอีกครั้ง

“ฮือ—” น้ำตาของเถี่ยตั้นราวกับไข่มุกที่ขาดสาย ทะลักออกมาจากดวงตาทันที เขาใช้กำปั้นเล็กๆ ทุบตีขาข้างที่ยังพันด้วยยาขี้ผึ้งของตนเองอย่างแรง ร้องไห้จนหายใจไม่ทัน “เป็นความผิดข้าเอง! เป็นความผิดข้าเอง! ถ้าไม่ใช่เพราะข้าทำขาเจ็บ น้องสาวก็คงไม่หายไป! เป็นความผิดข้า! ฮือๆๆ...”

เสียงร้องไห้และการโทษตัวเองของลูกชาย ราวกับค้อนหนักๆ ที่ทุบลงมาบนหัวใจของจ้าวเหิงซ้ำแล้วซ้ำเล่า เขาดึงเถี่ยตั้นเข้ามากอดไว้แน่นในอ้อมแขน ชายฉกรรจ์ร่างสูงเก้าฉื่อผู้สามารถล้มหมูป่าได้ด้วยมือเปล่าคนนี้ บัดนี้ กอดลูกชายของตนเองที่กำลังทุกข์ทรมานไม่แพ้กัน ไหล่ของเขาก็สั่นสะท้านอย่างรุนแรงจนไม่อาจห้ามได้

“ไม่โทษเจ้า...” เสียงของเขาแหบแห้งอย่างหนัก ทุกถ้อยคำราวกับถูกบีบเค้นออกมาจากส่วนลึกของทรวงอก “เป็นความผิดของพ่อเอง เป็นพ่อที่ดูแลน้องไม่ดีเอง...”

เขากอดเถี่ยตั้นไว้แน่น ราวกับจะหลอมรวมลูกชายให้เข้าไปในสายเลือดและกระดูกของตน เนิ่นนาน เขาจึงคลายอ้อมกอดออก สองมือจับไหล่ที่ผอมบางของเถี่ยตั้นไว้ ใช้พลังทั้งหมดที่มี บังคับให้น้ำเสียงของตนเองไม่สั่นเทา “เถี่ยตั้น ไม่ร้องแล้ว”

เขามองดวงตาของลูกชาย ดวงตาคู่นั้นที่เต็มไปด้วยเส้นเลือดสีแดงก่ำ บัดนี้กลับลุกโชนไปด้วยเปลวไฟอันบ้าคลั่ง “เจ้าวางใจเถอะ พ่อรับรองกับเจ้า ต่อให้ต้องพลิกฟ้าผืนนี้ คว่ำแผ่นดินผืนนี้ลงสามฉื่อ* พ่อก็จะตามน้องสาวกลับมาให้เจ้าให้จงได้!”

...

สามวันติดต่อกัน ตรอกซอกซอยของเมืองชิงหยาง ก็มีร่างหนึ่งที่เดินเตร็ดเตร่ไปมาราวกับวิญญาณ จ้าวเหิงไม่ได้ไปตั้งแผงอีกเลย เกวียนวัวคันนั้นที่เคยบรรทุกความหวังและกลิ่นหอม พร้อมกับกระทะใบใหญ่ที่เคยทำให้คนค่อนเมืองต้องน้ำลายสอ ถูกเขาลืมทิ้งไว้ที่มุมหนึ่งของลานบ้าน ปกคลุมไปด้วยฝุ่นชั้นบางๆ

สามวันนี้ เขาแทบไม่ได้ข่มตาหลับ พอหลับตาลง ก็คือใบหน้าที่ยิ้มแย้มไร้เดียงสาของผินผิน คือสัมผัสอันนุ่มนิ่มยามที่นางกำชายเสื้อของเขาไว้ จากนั้น ก็แปรเปลี่ยนเป็นความว่างเปล่ายามที่นางหายไปในฝูงชน ราวกับหลุมดำที่คิดจะกลืนกินสติสัมปชัญญะของเขาให้มลายสิ้น ดวงตาทั้งสองข้างของเขาเต็มไปด้วยเส้นเลือดสีแดงก่ำ ริมฝีปากแห้งแตกเป็นขุย น้ำเสียงที่เคยดังกังวานก็กลายเป็นแหบพร่าราวกับเครื่องสูบลมเก่าๆ เพราะการตะโกนและซักถามอย่างไม่หยุดหย่อน

เขาราวกับสัตว์ป่าที่คลุ้มคลั่ง พลิกเมืองชิงหยางจนแทบจะพลิกแผ่นดิน จ้าวเหิงไม่ใช่ไม่มีผู้ต้องสงสัย เขาคิดถึงคนกลุ่มแรกและกลุ่มเดียว ก็คือพวกนักเลงเจ้าถิ่น หวังจินหู่และพรรคพวก เพิ่งจะมาตั้งตัวได้ไม่นาน ศัตรูคู่อาฆาตเพียงหนึ่งเดียวที่อาจจะเป็นไปได้ ก็คือสูตรเนื้อพะโล้ที่ทำเงินให้เขาราวกับพิมพ์แบงก์นั่นเอง การใช้ลูกสาวมาข่มขู่เขา เพื่อบีบให้เขายอมมอบสูตรให้ มันสอดคล้องกับตรรกะการทำงานของไอ้พวกนักเลงอันธพาลนั่นอย่างสมบูรณ์

วันรุ่งขึ้น จ้าวเหิงก็ไปดักรอที่ตรอกมืดๆ แห่งหนึ่ง อัดลูกสมุนคนหนึ่งจนมุม ลูกสมุนคนนั้นเพิ่งจะอ้าปากเตรียมโวยวาย พอเงยหน้าขึ้น สบเข้ากับดวงตาสีแดงก่ำราวกับสัตว์ป่าของจ้าวเหิง ขาก็พลันอ่อนแรงในทันที จ้าวเหิงไม่พูดพร่ำทำเพลง เพียงแค่ยื่นมือใหญ่ราวกระด้งออกไป กดลงบนกำแพงอิฐข้างๆ ตัวลูกสมุนเบาๆ

“แคร็ก!” อิฐสีเขียวก้อนหนึ่งแตกร้าวตามเสียง แตกออกเป็นหลายเสี่ยง ลูกสมุนตกใจร้อง "แม่จ๋า" ฉี่ราดกางเกง สารภาพรังโจรของหวังจินหู่ออกมาจนหมดเปลือกราวกับเทถั่วออกจากกระบอกไม้ไผ่— โรงเผากระเบื้องร้างแห่งหนึ่งทางตะวันตกของเมือง

ทว่า เมื่อจ้าวเหิงเหน็บมีดเลาะกระดูกเล่มหนึ่งที่ซื้อมาจากร้านตีเหล็ก เต็มเปี่ยมไปด้วยจิตสังหาร ย่องไปถึงที่นั่น สิ่งที่ต้อนรับเขากลับเป็นเพียงความเงียบสงัด ในโรงเผากระเบื้องว่างเปล่า มีแต่ใยแมงมุมเกาะอยู่ทั่วไป บนพื้นมีฝุ่นสะสมหนาเตอะ มีเพียงหนูสองสามตัวที่ตกใจ ส่งเสียง “จี๊ดๆ” วิ่งหนีแตกกระเจิงไปคนละทิศละทาง ดูจากความหนาของฝุ่นแล้ว ที่นี่ไม่ได้มีคนมานานมากแล้ว

เบาะแส ขาดสะบั้นลง

จ้าวเหิงยืนนิ่งอยู่กลางโรงเผากระเบื้องที่เย็นเยียบ ความกลัวที่ลึกล้ำยิ่งกว่าการหาตัวไม่เจอเข้าเกาะกุมเขา เขายอมให้เป็นหวังจินหู่เสียยังดีกว่า ยอมให้เป็นคนที่ต้องการสูตรอาหารของเขา เพราะนั่นอย่างน้อยก็หมายความว่าผินผินยังมี "มูลค่า" ที่สามารถใช้ประโยชน์ได้ แต่ถ้าไม่ใช่พวกมันล่ะ... พวกลักเด็ก

แค่ความคิดนี้ผุดขึ้นมา หัวใจของเขาก็เหมือนถูกมือเย็นเฉียบขย้ำ เจ็บปวดจนเขาแทบจะขาดอากาศหายใจ หรือว่าเขาคิดผิด ผิดทิศทางมาตั้งแต่ต้น

...

วันนี้ คือวันที่ต้องพาเถี่ยตั้นไปให้หมอดูอาการอีกครั้ง เขาฝืนรวบรวมเรี่ยวแรง พาลูกชายมายังหุยชุนถัง ท่านหมอซุนเห็นสภาพเช่นนี้ของเขา ก็ได้แต่ถอนหายใจเฮือกใหญ่ แต่ก็ไม่รู้ว่าจะปลอบโยนอย่างไรดี

ขาของเถี่ยตั้นฟื้นตัวได้ดีมาก เพียงแต่เด็กคนนี้สามวันที่ผ่านมาแทบไม่ได้พูดอะไรเลย เขากลายเป็นคนเงียบขรึมอย่างผิดปกติ มักจะใช้สายตาที่ผสมปนเปไปด้วยความกังวลและความหวาดกลัว ลอบมองบิดาของตนเอง

เมื่อทายาขี้ผึ้งให้ใหม่เรียบร้อย จ้าวเหิงก็จ่ายเงิน อุ้มเถี่ยตั้นขึ้นเกวียนวัวอย่างเงียบงัน ระหว่างทางกลับหมู่บ้าน สองพ่อลูกไม่ได้พูดอะไรกันเลยแม้แต่คำเดียว แสงอาทิตย์ยามเย็นทอดเงาของพวกเขาทั้งสองให้ยาวเหยียด เกวียนวัวเคลื่อนไปอย่าง “เอี๊ยดอ๊าด” ทุกตารางนิ้วของผืนดินที่ล้อเกวียนบดทับไป ราวกับกำลังเยาะเย้ยความไร้ความสามารถของจ้าวเหิง ที่ว่างที่เคยเป็นของผินผิน บัดนี้ว่างเปล่า ราวกับบาดแผลที่ไม่มีวันสมาน ซึ่งกรีดขวางอยู่บนหัวใจของเขา

กลับถึงหมู่บ้าน ตลอดทางเต็มไปด้วยสายตาที่ชี้ชỏและเสียงซุบซิบนินทา “ดูสิ เจ้าโง่ตัวยักษ์ตระกูลจ้าว ลูกสาวหายไปสามวันแล้ว ยังหาไม่เจออีก” 

“จิ๊ๆๆ เวรกรรมตามสนองชัดๆ! ช่วงก่อนที่หาเงินได้น่ะ ทำเป็นผยองนัก ตอนนี้มีความสุขจนล้นเลยกลายเป็นความเศร้าแล้วล่ะสิ!” 

“ได้ยินว่าเป็นเด็กผู้หญิง หายไปก็หายไปสิ ยังไงก็เป็นนังตัวผลาญเงินอยู่แล้ว ดูเขาสิจะเป็นจะตายให้ได้...”

คำพูดเหล่านี้ราวกับเข็มเล็กๆ นับไม่ถ้วน ทิ่มแทงลงบนหัวใจที่พรุนอยู่แล้วของจ้าวเหิง หากเป็นยามปกติ เขาอาจจะใช้สายตาทำให้คนเหล่านี้หุบปาก แต่ตอนนี้ เขากระทั่งแรงที่จะยกเปลือกตาขึ้นก็ยังไม่มี

เขาขับเกวียนวัวกลับเข้าลานบ้านอย่างชาชิน พยุงเถี่ยตั้นเข้าบ้าน ในบ้านเย็นเฉียบ ไร้ไออุ่นของมนุษย์ ครั้งหนึ่ง พอกลับมา ก็จะได้ยินเสียงหัวเราะใสดุจระฆังแก้วของผินผิน ร่างเล็กๆ นั้นจะโผเข้ามาในอ้อมแขนของเขาราวกับผีเสื้อตัวน้อย กอดคอเขาแล้วร้องเรียก “ท่านพ่อ” บัดนี้ เหลือเพียงความเงียบสงัดราวกับตายซาก

จ้าวเหิงรู้สึกถึงความเหนื่อยล้าและความสิ้นหวังที่ถาโถมเข้ามาจนท่วมท้น เขาเดินไปที่โต๊ะ หยิบกาน้ำชาดินเผาหยาบๆ บนโต๊ะขึ้นมาตามสัญชาตญาณ คิดจะรินน้ำเย็นให้ตัวเองสักถ้วย

ในวินาทีที่เขายกถ้วยขึ้นมา การกระทำของเขาก็พลันหยุดชะงัก สายตาของเขา ถูกของสิ่งหนึ่งที่วางอยู่อย่างแปลกปลอมบนโต๊ะดึงดูดไว้แน่น

นั่นคือซองจดหมายที่พับจากกระดาษสีเหลืองธรรมดาๆ ซองหนึ่ง มันวางนิ่งๆ อยู่ในตำแหน่งที่ปกติเขาใช้วางถ้วยน้ำชา ใครเป็นคนส่งมา ส่งมาเมื่อไหร่

หัวใจของจ้าวเหิง ที่เงียบสงบมาตลอดสามวัน ในครั้งนี้ กลับมารัวกระหน่ำอีกครั้งอย่างบ้าคลั่ง กระแทกเข้ากับช่องอกอย่างหนักหน่วง เขากระทั่งได้ยินเสียง “อึงอึง” ของเลือดที่กำลังสูบฉีดอยู่ในเส้นเลือดของตนเอง

เขาวางถ้วยน้ำลง ยื่นมือออกไป มือข้างนั้นที่เคยแข็งแกร่งจนสามารถยกกระถางสัมฤทธิ์ได้ และมั่นคงราวกับศิลา บัดนี้กลับสั่นเทาเล็กน้อย เขาใช้ปลายนิ้วแตะซองจดหมายนั้น สัมผัสได้ถึงความจริงและความเย็นเยียบ เขาสูดหายใจเข้าลึกๆ ราวกับใช้เรี่ยวแรงทั้งหมดที่มี ถึงได้หยิบซองจดหมายนั้นขึ้นมา

มันเบามาก ข้างในดูเหมือนจะมีกระดาษเพียงแผ่นเดียว เขาฉีกเปิดปากซองที่ปิดผนึกไว้อย่างสั่นเทา ดึงกระดาษแผ่นบางๆ ออกมาจากข้างใน

บนกระดาษแผ่นนั้น มีอักษรเพียงสองแถว “อยากเจอลูกสาว คืนพรุ่งนี้ สามสิบลี้ทางเหนือของเมืองชิงหยาง เขาหนิวเอ่อ หมู่บ้านสายลมบริสุทธิ์ มาคนเดียว”