บทที่ 54 บุกรังโจรเพียงลำพัง

อักษรสองแถวนั้น ราวกับเข็มเหล็กเผาไฟที่ร้อนแดงสองเล่ม ทิ่มแทงลึกเข้ามาในดวงตาของจ้าวเหิง หัวใจที่เงียบสงบมาตลอดสามวัน พลันบีบตัวรัดแน่นในบัดดล จากนั้นก็เริ่มเต้นระรัวอย่างบ้าคลั่ง

เขาหูวัว ค่ายชิงเฟิง

จ้าวเหิงไม่คุ้นเคยกับสถานที่แห่งนี้ ตอนที่เขาเพิ่งมาถึงเมืองชิงหยาง เขาก็ได้สืบเสาะรายละเอียดของพื้นที่โดยรอบไว้จนเกือบหมดแล้ว เขาหูวัวตั้งอยู่บริเวณรอยต่อของสองอำเภอ ภูเขาสูงป่าทึบ มือของทางการเอื้อมไปไม่ถึง เป็นเขตที่ไม่มีใครสนใจปกครอง ด้านในมีรังโจรขนาดเล็กใหญ่ตั้งมั่นอยู่สี่ห้าแห่ง ทั้งเผาฆ่าปล้นชิง ก่อกรรมทำชั่วทุกอย่าง

และค่ายชิงเฟิงนี้ เพิ่งจะผงาดขึ้นมาในช่วงไม่กี่ปีมานี้ แต่กลับเป็นกลุ่มที่โหดเหี้ยมที่สุด คนที่ลักพาตัวผินผินไป กลับเป็นกลุ่มคนชั่วที่ไม่กลัวตายพวกนี้!

สมองของจ้าวเหิงหมุนอย่างรวดเร็ว เดิมทีเขาคิดว่าเป็นพวกนักเลงอันธพาลของหวังจินหู่ ที่ยอมเสี่ยงอันตรายเพื่อสูตรเนื้อพะโล้ แต่ดูจากตอนนี้แล้ว มันไม่ใช่เรื่องเดียวกันเลยแม้แต่น้อย

กองกำลังที่ตั้งมั่นอยู่เป็นใหญ่ในพื้นที่อย่างค่ายชิงเฟิง จะมาสนใจสูตรเนื้อพะโล้สูตรหนึ่งงั้นหรือ ช่างน่าขันสิ้นดี พวกมันต้องการอะไรกันแน่

ความคิดนี้เพียงแค่แวบผ่านเข้ามา ก็ถูกเจตจำนงที่แข็งแกร่งกว่าบดขยี้จนแหลกละเอียด— ไม่ว่าพวกมันจะต้องการอะไร เขาก็ต้องไป พอความคิดนี้แน่วแน่ หัวใจของเขาที่แทบจะระเบิดออกเป็นเสี่ยงๆ กลับสงบลงในทันที

ความท้อแท้สิ้นหวังตลอดสามวันที่ผ่านมา สลายไปราวกับคลื่นที่ซัดกลับ ดวงตาทั้งสองข้างที่เต็มไปด้วยเส้นเลือดฝอยนั้น เปลวไฟอันบ้าคลั่งได้มอดดับลง ตกตะกอนกลายเป็นบ่อน้ำลึกอันหนาวเหน็บที่หยั่งไม่ถึง

เขาพับกระดาษแผ่นนั้นอย่างระมัดระวัง ซ่อนไว้แนบชิดกับอกเสื้อ ท่วงท่าเคร่งขรึม ราวกับว่านั่นไม่ใช่กระดาษแผ่นหนึ่ง แต่คือชีวิตของลูกสาว

ในห้องด้านใน เถี่ยตั้นนอนขดตัวอยู่บนเตียง หลับอย่างไม่สงบนัก คิ้วเล็กๆ ขมวดเข้าหากัน จ้าวเหิงยื่นมือที่หยาบกร้านออกไป คิดจะลูบคลายปมที่คิ้วของลูกชาย แต่มือกลับหยุดค้างอยู่กลางอากาศ แล้วก็ชักกลับมา เขากลัวว่าจะทำให้ลูกชายตื่น และยิ่งกลัวที่จะได้เห็นดวงตาที่เต็มไปด้วยความคาดหวังคู่นั้น

ค่ำคืนนี้ จ้าวเหิงไม่ได้นอน เขานั่งอยู่ในความมืด ราวกับรูปสลักหินที่ไร้ชีวิต “ซ่า... ซ่า...”

เสียงหินลับมีดเสียดสีกับคมมีด ดังบาดหูเป็นพิเศษในค่ำคืนที่เงียบสงัด เขานำมีดสั้นที่สั่งทำพิเศษจากช่างตีเหล็กเล่มนั้น และมีดเลาะกระดูกที่เตรียมไว้ใช้จัดการกับหวังจินหู่ มาลับคมซ้ำแล้วซ้ำเล่า คมมีดส่องประกายเย็นเยียบในความมืดสลัว สะท้อนใบหน้าที่ไร้อารมณ์ความรู้สึกของเขา

วันรุ่งขึ้น ท้องฟ้าเพิ่งจะสางสว่าง จ้าวเหิงก็ลุกขึ้นแล้ว นี่เป็นครั้งแรกนับตั้งแต่ลูกสาวหายตัวไป ที่เขาก่อไฟทำอาหาร โจ๊กเนื้อข้นๆ พลิกตัวอยู่ในหม้อ กลิ่นหอมลอยฟุ้งไปทั่วลานบ้านอย่างรวดเร็ว

เถี่ยตั้นขยี้ตาเดินออกมา พอเห็นแผ่นหลังสูงใหญ่ที่อยู่หน้าเตา ก็ถึงกับชะงักไป พ่อในช่วงหลายวันนี้ ราวกับวิญญาณเร่ร่อน บ้านก็เย็นเยียบราวกับถ้ำน้ำแข็ง

“พ่อ” เขาเรียกอย่างกล้าๆ กลัวๆ

จ้าวเหิงหันกลับมา ขยับมุมปาก เค้นรอยยิ้มที่ดูน่าเกลียดยิ่งกว่าการร้องไห้ออกมา “ตื่นแล้วหรือ ไปล้างหน้าเถอะ พ่อต้มโจ๊กไว้แล้ว” เขาตักโจ๊กชามใหญ่ เป่าจนอุ่น แล้วยื่นไปตรงหน้าเถี่ยตั้น เถี่ยตั้นประคองชามไว้ มองดูเนื้อสับละเอียดในชาม ขอบตาก็พลันแดงก่ำขึ้นมาทันที แต่ก็ดื้อรั้นกลั้นไว้ไม่ให้น้ำตาไหล เขารู้ว่า ท่านพ่อต้องได้ข่าวของน้องสาวแล้วแน่ๆ

“พ่อ ท่านจะออกไปข้างนอกหรือขอรับ” เถี่ยตั้นถามเสียงเบา “อืม” จ้าวเหิงพยักหน้า เสียงยังคงแหบแห้ง แต่กลับมั่นคงมาก “พ่อจะไปที่หนึ่ง ไปรับน้องสาวกลับมา” เขาโกหก แต่สีหน้ากลับไม่เปลี่ยน

ดวงตาของเถี่ยตั้นสว่างวาบขึ้นมาในทันที ราวกับดวงดาวที่จู่ๆ ก็สว่างขึ้นกลางรัตติกาล “จริงหรือขอรับ พ่อพาน้องสาวกลับมาได้จริงๆ หรือ”

“พ่อเคยโกหกเจ้าตั้งแต่เมื่อไหร่กัน” จ้าวเหิงยื่นมือไป ลูบหัวเล็กๆ ของลูกชาย “พ่อไม่อยู่บ้าน เจ้าต้องเป็นเด็กดีนะ” 

“ข้าจะเป็นเด็กดี!” เถี่ยตั้นพยักหน้าอย่างแรง ซดโจ๊กชามใหญ่จนหมดเกลี้ยง

กินข้าวเสร็จ จ้าวเหิงก็เทียมเกวียนวัว พาเถี่ยตั้นไปส่งที่หุยชุนถัง ท่านหมอซุนพอเห็นเขา ก็ชะงักไปเช่นกัน จ้าวเหิงที่อยู่ตรงหน้าแม้จะยังคงซูบซีด แต่ร่างทั้งร่างกลับราวกับมีดที่ชักออกจากฝัก กลิ่นอายที่ทั้งคมกริบและเย็นเยียบสังหารนั้น ทำให้ผู้คนรู้สึกเย็นวาบไปถึงหัวใจ

“ท่านหมอซุน ข้าต้องเดินทางไกลสักหน่อย สองสามวันนี้ เถี่ยตั้นก็ต้องรบกวนท่านแล้ว” จ้าวเหิงกล่าว พลางล้วงเศษเงินสองสามก้อนออกมาจากอกเสื้อ ยัดใส่มือท่านหมอซุนอย่างแข็งขัน

ท่านหมอซุนปฏิเสธไม่สำเร็จ มองดูเขา แล้วมองเถี่ยตั้นที่มีใบหน้าเต็มไปด้วยความคาดหวัง ก็ถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ “เจ้า... ระวังตัวด้วย เด็กอยู่ที่ข้า เจ้าวางใจเถอะ”

“พ่อ ท่านรีบกลับมานะขอรับ!” เถี่ยตั้นดึงชายเสื้อของเขาไว้ จ้าวเหิงนั่งยองๆ ลง กอดลูกชายไว้แน่น กระซิบที่ข้างหูเขา “ดูแลตัวเองดีๆ” พูดจบ เขาก็หันหลังเดินจากไปอย่างเด็ดเดี่ยว หากอยู่นานกว่านี้อีกเพียงเสี้ยววินาที เขากลัวว่ากำแพงหัวใจที่อุตส่าห์ก่อขึ้นมาจะพังทลายลง

เมื่อกลับถึงบ้าน จ้าวเหิงเปลี่ยนเป็นชุดทะมัดทะแมงสีเข้มที่สะดวกต่อการเคลื่อนไหว เหน็บมีดสั้นที่ลับจนคมกริบไว้ที่เอวด้านหลัง สะพายคันธนูยาวที่ทำจากไม้หม่อนและกระบอกลูกธนู เขามองลานบ้านเล็กๆ หลังนี้เป็นครั้งสุดท้าย ล็อกประตู แล้วมุ่งหน้าตรงไปยังทิศเหนือของเมืองชิงหยาง

แสงอาทิตย์ยามเย็นทอดเงาของเขายาวเหยียด เขาไม่ได้เดินไปตามถนนหลวง แต่เลือกเส้นทางภูเขาเล็กๆ ที่ขรุขระและลับตาคนโดยเฉพาะ ประสบการณ์การเอาชีวิตรอดในป่าจากชาติก่อนทำให้เขาราวกับเสือดาวที่กลมกลืนไปกับป่าเขา สายตากวาดมองพงหญ้าพุ่มไม้ทุกแห่งที่น่าสงสัย หูคอยจับเสียงที่ผิดปกติแม้เพียงน้อยนิดที่ลอยมาตามลม

ทันทีที่ก้าวเข้าสู่เขตเขาหูวัว ในป่าทึบสองข้างทางก็มีเงาดำสองสามสาย “ซวบๆ” พุ่งออกมา ล้อมเขาไว้ ทั้งหมดห้าคน ทุกคนล้วนเคลื่อนไหวได้อย่างคล่องแคล่ว ร่อนลงพื้นไร้เสียง ในมือถือดาบเหล็กกล้า สวมเกราะหนังแบบง่ายๆ ชายฉกรรจ์ผู้เป็นหัวหน้าอายุราวๆ ยี่สิบเศษ บนใบหน้ามีรอยแผลเป็นจากมีดที่น่ากลัวพาดอยู่ แววตาเย็นเยียบราวกับน้ำแข็ง

เพียงแค่เหลือบมองแวบเดียว ในใจของจ้าวเหิงก็พลันหนักอึ้ง คนกลุ่มนี้ กับพวกนักเลงอันธพาลลูกสมุนของหวังจินหู่ มันคนละระดับกันโดยสิ้นเชิง ตำแหน่งการยืนของพวกมันเฉียบคม บังเกิดเป็นกระบวนล้อมกลายๆ ลมหายใจมั่นคง มือที่กุมดาบเต็มไปด้วยตุ่มด้านแข็ง นี่คือกลุ่มโจรป่าที่ดุร้ายและเคยเห็นเลือดมาแล้ว!

“หยุด! ผู้ใด” ชายหนุ่มผู้นั้นเอ่ยปาก เสียงแหบพร่า จ้าวเหิงหยุดนิ่ง ใบหน้าไร้อารมณ์ความรู้สึก มองเขา แล้วค่อยๆ เอ่ยปาก “คนที่พวกเจ้ารออยู่”

ชายหนุ่มขมวดคิ้ว เห็นได้ชัดว่าไม่คิดว่าอีกฝ่ายจะสงบนิ่งได้ถึงเพียงนี้ จ้าวเหิงค่อยๆ ล้วงจดหมายฉบับนั้นออกมาจากอกเสื้อ คีบไว้ระหว่างสองนิ้ว

ลูกกระจ๊อกที่อยู่ข้างๆ ก้าวเข้ามาทันที รับจดหมายไปอย่างระแวดระวัง แล้วรีบวิ่งไปส่งให้ชายหนุ่ม ชายหนุ่มอ่านจดหมายจบ ดวงตาที่ดุร้ายคู่นั้นก็กวาดมองร่างของจ้าวเหิงขึ้นๆ ลงๆ สุดท้ายก็หยุดลงที่คันธนูยาวบนหลังของเขา

เขาหันไปสบตากับลูกน้องที่อยู่ข้างๆ หนึ่งในนั้นพยักหน้ารับรู้ทันที หันหลังทะยานราวกับลิงลม ไม่กี่อึดใจก็หายลับไปในป่าลึก เห็นได้ชัดว่ารีบกลับไปรายงาน

ชายหนุ่มขยำจดหมายในมือเป็นก้อนกลม เชิดคางใส่จ้าวเหิง น้ำเสียงเจือแววหยอกล้อ “ใจกล้าไม่เบา กล้ามาคนเดียวจริงๆ ด้วย” จ้าวเหิงไม่แม้แต่จะเงยเปลือกตาขึ้นมอง “ลูกสาวข้าอยู่ที่ไหน”

“พอได้พบหัวหน้าใหญ่ของพวกเรา เจ้าก็จะรู้เอง” ชายหนุ่มแค่นเสียงเย็นชา โบกมือให้คนที่อยู่ด้านหลัง “น่าสนใจดีนี่ พาตัวมันขึ้นเขาไป”