บทที่ 55 ภรรยาข้ากลับเป็นธิดาแม่ทัพ

ผ้ากระสอบสีดำหยาบๆ ถูกนำมาผูกปิดตาของเขา “เดิน”

ความมืดเข้าครอบงำในทันที เมื่อประสาทสัมผัสหนึ่งถูกปิดกั้น ส่วนที่เหลือก็พลันเฉียบคมขึ้นอย่างไร้ขีดจำกัด จ้าวเหิงได้กลิ่นคาวเลือดจางๆ และกลิ่นเหงื่อไคลจากตัวโจรที่อยู่ข้างๆ ได้ยินเสียงกิ่งไม้แห้งที่ถูกเหยียบหักดังเปราะ และยิ่งสัมผัสได้ว่าพื้นถนนเปลี่ยนจากดินอ่อนนุ่มไปเป็นหินกรวดที่ขรุขระ

เขาถูกคนสองคนขนาบซ้ายขวาประคองไว้ เส้นทางใต้เท้าลาดชันขึ้นเรื่อยๆ ลมภูเขาพัดผ่านใบหู นำพาไอเย็นชื้นของป่าลึกมาด้วย ไม่รู้ว่าผ่านไปนานเท่าใด ในที่สุดฝีเท้าก็หยุดลง

ผ้าดำบนใบหน้าถูกกระชากออก แสงสว่างที่เจิดจ้าทำให้เขาต้องหรี่ตาลง หลังจากปรับตัวอยู่ครู่หนึ่ง เขาจึงมองเห็นชัดเจนว่าตนเองกำลังอยู่ในค่ายบนภูเขาที่กว้างขวางแห่งหนึ่ง รอบด้านเป็นกำแพงไม้ซุงสูงตระหง่าน บนกำแพงเสียบไม้ที่เหลาจนแหลมไว้ บนหอสังเกตการณ์มีเงาคนเคลื่อนไหว ในค่ายมีบ้านเรือนตั้งอยู่อย่างเป็นระเบียบ โจรภูเขาที่เดินไปมาแม้จะแต่งกายแตกต่างกัน แต่ทุกคนกลับมีท่าทางแข็งขัน สายตาดุดัน การเคลื่อนไหวกลับมีระเบียบแบบแผนราวกับทหารในกองทัพ

ที่นี่ไม่ใช่รังโจรเลยแม้แต่น้อย แต่มันเหมือนกับค่ายทหารที่รักษาวินัยอย่างเข้มงวดมากกว่า!

“รออยู่ที่นี่” โจรที่พาเขามากล่าวอย่างเย็นชาประโยคหนึ่ง ก็หันหลังเดินเข้าไปในบ้านไม้หลังใหญ่ที่สุดที่อยู่ตรงหน้า จ้าวเหิงยืนนิ่งอยู่กับที่ ไม่ขยับเขยื้อนดั่งขุนเขา แต่ในใจกลับปั่นป่วนราวกับคลื่นยักษ์ เบื้องลึกของค่ายชิงเฟิงแห่งนี้ เกรงว่าคงจะลึกซึ้งกว่าที่คนทั้งเมืองชิงหยางจินตนาการไว้มากนัก

ครู่ต่อมา โจรผู้นั้นก็เดินออกมาจากในบ้าน ตรงมายังหน้าจ้าวเหิง กล่าวด้วยสีหน้าไร้อารมณ์ “หัวหน้าใหญ่ให้เจ้าเข้าไป” จ้าวเหิงสูดหายใจเข้าลึกๆ กดความตกตะลึงและความสงสัยทั้งหมดในใจลง ก้าวเท้าที่หนักอึ้ง ผลักบานประตูไม้ที่หนาทึบนั้นเข้าไป

แสงสว่างภายในห้องค่อนข้างสลัว ในอากาศอบอวลไปด้วยกลิ่นหอมจางๆ ของไม้กฤษณา ขัดแย้งกับกลิ่นอายสังหารอันคาวเลือดภายนอกอย่างสิ้นเชิง กลางห้อง บนเก้าอี้หนังเสือตัวใหญ่ มีคนผู้หนึ่งนั่งอยู่

ร่างของคนผู้นั้นตั้งตรงราวกับต้นสน แม้จะเพียงแค่นั่งนิ่งๆ ก็แผ่กลิ่นอายที่ลึกล้ำมั่นคงออกมา เขามีอายุราวๆ ยี่สิบเจ็ดยี่สิบแปดปี ใบหน้าเย็นชาคมคาย ดวงตาดุจเหยี่ยวคู่นั้นยามเปิดปิดก็สาดประกายคมปลาบ สันจมูกโด่งตรง ริมฝีปากเม้มสนิทเป็นเส้นตรงที่แน่วแน่ นั่นไม่ใช่กลิ่นอายป่าเถื่อนที่โจรภูเขาควรจะมี แต่เป็นไอสังหารที่ผ่านการหล่อหลอมมาจากสนามรบและกองภูเขาซากศพทะเลเลือด

เขามองสำรวจจ้าวเหิงขึ้นๆ ลงๆ สายตาคมกริบดุจมีด ราวกับจะผ่าร่างของเขาออกมาวิเคราะห์จนทะลุปรุโปร่ง การจ้องมองอย่างเงียบงันนี้ดำเนินไปเนิ่นนานชั่วเวลาครึ่งถ้วยชา กดดันจนผู้คนแทบหายใจไม่ออก จนกระทั่งบนขมับของจ้าวเหิงเริ่มมีเหงื่อเม็ดเล็กๆ ผุดซึมออกมา คนผู้นั้นจึงค่อยๆ เอ่ยปาก เสียงทุ้มต่ำและทรงพลัง “เจ้าคือจ้าวเหิง”

จ้าวเหิงไม่ตอบ แต่กลับถามสวนไป เสียงแหบพร่าเพราะพยายามสะกดกลั้นอารมณ์อย่างที่สุด “ลูกสาวข้าอยู่ที่ไหน”

“เหอะ” คนผู้นั้นแค่นเสียงหัวเราะเย็นชา ในแววตาเต็มไปด้วยความดูถูกเหยียดหยาม “ยังมีหน้ามาเอ่ยถึงลูกสาวเจ้ารึ ชายชาติทหารแท้ๆ แม้แต่ลูกในไส้ของตัวเองยังปกป้องไว้ไม่ได้ เจ้าเป็นพ่อคนประสาอะไร”

คำตำหนินี้ราวกับน้ำเย็นถังหนึ่ง สาดลงมาบนหัวจนเปียกโชก จ้าวเหิงถึงกับตะลึงงันไปทั้งคน สมองหมุนตามไม่ทันชั่วขณะ เขาเดินทางมาไกลนับพันลี้ เสี่ยงชีวิตบุกเข้ามาในถ้ำเสือแดนมังกรแห่งนี้ ไม่ใช่เพื่อมาฟังหัวหน้าโจรภูเขาคนหนึ่งสั่งสอนเขาว่าควรจะเป็นพ่อคนอย่างไร

เขากดเปลวไฟโทสะในใจลง กล่าวเสียงเข้ม “พวกเจ้าต้องการอะไร ขอเพียงไม่ทำร้ายลูกสาวข้า ข้าตกลงกับพวกเจ้าทุกอย่าง”

คนผู้นั้นราวกับได้ยินเรื่องตลกที่สุดในโลก มุมปากยกยิ้มเยาะเย้ย “เจ้ามีอะไรที่จะเอาออกมาได้งั้นหรือ สูตรเนื้อพะโล้เน่าๆ สูตรหนึ่ง เจ้าคิดว่าใครเขาจะอยากได้นักหรือไง”

จ้าวเหิงอึดอัดจนแทบกระอัก สูตรลับที่พวกหวังจินหู่มองราวกับเป็นสมบัติล้ำค่า ถึงขั้นยอมลงมือฆ่าคน ในสายตาของท่านผู้นี้ กลับกลายเป็น "ของเน่าๆ" ที่ไม่ควรค่าแก่การเอ่ยถึง เขารู้สึกเหมือนชกไปโดนปุยนุ่น ความเศร้าโกรธและความเด็ดเดี่ยวทั้งหมดที่มีมากลับไร้ที่ระบาย สีหน้าเดี๋ยวเขียวเดี๋ยวขาว น่าเกลียดยิ่งนัก

คนผู้นั้นมองท่าทีอับจนหนทางของจ้าวเหิงจนหมดสิ้น ดูเหมือนจะรู้สึกว่าการสั่งสอนต่อไปอีกก็ไร้ความหมาย จึงได้ลดแรงกดดันนั้นลง กล่าวกับทิศทางของห้องด้านหลังเรียบๆ ประโยคหนึ่ง “ออกมาเถอะ”

สิ้นเสียง ม่านผ้าที่ห้องด้านหลังก็ถูกเปิดออก ร่างร่างหนึ่งเดินออกมาอย่างช้าๆ ในอ้อมแขนของนางอุ้มร่างเล็กๆ ที่น่ารักราวกับตุ๊กตาหยกไว้ ไม่ใช่ผินผินแล้วจะเป็นใคร

“ท่านพ่อ! ท่านพ่อ!” ผินผินพอเห็นจ้าวเหิง ก็ดิ้นรนอยู่ในอ้อมแขนของคนผู้นั้นทันที ยื่นมือเล็กๆ ออกมา ร้องเรียกเสียงดัง ในน้ำเสียงเจือไปด้วยความน้อยเนื้อต่ำใจและความผูกพันอันไร้ที่สิ้นสุด

หัวใจของจ้าวเหิงราวกับถูกมือใหญ่ข้างหนึ่งบีบคว้าไว้ในทันที ความหวาดกลัวและความโกรธแค้นทั้งหมดมลายหายไปในบัดดล เหลือเพียงความยินดีอย่างบ้าคลั่งที่ได้พบกันอีกครั้ง เขาไม่ทันได้คิด พุ่งพรวดไปข้างหน้าก้าวหนึ่ง หมายจะเข้าไปกอดลูกสาวไว้ในอ้อมแขนให้แน่น

ทว่า เมื่อเขามองเห็นใบหน้าของคนที่อุ้มผินผินอยู่นั้นชัดๆ ฝีเท้าของเขาก็ราวกับถูกตอกตะปูตรึงไว้กับที่ ร่างทั้งร่างแข็งทื่อ นั่นคือใบหน้าที่เขาคุ้นเคยอย่างที่สุด แต่กลับก็รู้สึกแปลกหน้าอย่างที่สุดเช่นกัน

ใบหน้างดงามหมดจด คิ้วโก่งดั่งขุนเขาไกลที่คลอเคลียด้วยไอหมอก ดวงตาราวกับผืนน้ำในฤดูใบไม้ร่วง ผิวของนางขาวผ่องราวหิมะ ประหนึ่งหยกเนื้อดีที่แข็งตัว ชุดกระโปรงสีขาวเรียบง่ายยิ่งขับเน้นให้นางมีออร่าที่หลุดพ้นจากโลกียวิสัย โดยเฉพาะดวงตาคู่นั้น ที่สว่างไสวราวกับดวงดาวบนท้องฟ้ายามค่ำคืน บัดนี้กำลังจ้องมองมาที่เขาไม่กะพริบ ในนั้นบรรจุไว้ด้วยอารมณ์ที่ซับซ้อนมากมาย— มีทั้งความรู้สึกผิด ความคิดถึง ความยินดี และยังมีการเสาะหาอย่างระมัดระวังเจือปนอยู่

ใบหน้านี้ ก็คือความเจ็บปวดที่ฝังลึกที่สุดในความทรงจำของเจ้าของร่างเดิม ภรรยาคู่ทุกข์คู่ยากที่จากบ้านไปอย่างเงียบๆ เมื่อครึ่งปีก่อน และหายสาบสูญไปนับแต่นั้น แม่แท้ๆ ของเถี่ยตั้นและผินผิน— ฉินหมิงเยว่

ในสมองของจ้าวเหิง “หึ่ง” ขึ้นมา ตื้อไปหมด เขายืนนิ่งตะลึงอยู่กับที่ อ้าปาก แต่กลับพูดอะไรไม่ออกแม้แต่คำเดียว ความทรงจำของเจ้าของร่างเดิมถาโถมเข้ามาดั่งกระแสน้ำ ความคิดถึงและกังวลนับคืนไม่ถ้วน การร่ำเรียกหา “ภรรยา” ในความฝันนับครั้งไม่ถ้วน แต่พอคำพูดมาถึงริมฝีปาก เขากลับเรียกมันออกมาไม่ได้ ถึงอย่างไร จ้าวเหิงผู้นี้ ก็มิใช่จ้าวเหิงผู้นั้น เขาเป็นเพียงวิญญาณโดดเดี่ยวจากต่างโลก ที่มายึดครองร่างกายนี้ ได้รับสืบทอดความทรงจำและลูกน้อยทั้งสองของเขามา แต่กลับไม่ได้สืบทอดความรักฉันสามีภรรยาที่ฝังลึกลงไปในสายเลือดนั้นมาด้วย

ท่ามกลางความเงียบงันที่น่าอึดอัดของเขา ฉินหมิงเยว่กลับอุ้มผินผินเดินเข้ามาแล้ว นางมองดูใบหน้าที่ซูบโทรมและดวงตาที่เต็มไปด้วยเส้นเลือดฝอยของจ้าวเหิง ขอบตาก็พลันแดงขึ้นมาเล็กน้อย เสียงสั่นเครือเล็กน้อย แต่กลับเรียกออกมาอย่างชัดเจนยิ่งนัก “สามี”

สองคำนี้ราวกับอสนีบาตฟาดลงมาในสมองของจ้าวเหิง เขามองดูสตรีที่ทั้งคุ้นเคยและแปลกหน้าตรงหน้า แล้วมองดูลูกสาวที่ปลอดภัยดีในอ้อมแขนของนาง ในใจรู้สึกหลากหลายปนเป ถ้อยคำนับพันนับหมื่นอัดอั้นอยู่ที่ลำคอ สุดท้ายก็กลั่นออกมาเป็นเพียงคำถามที่แหบแห้งประโยคหนึ่ง “เจ้า... เจ้ามาอยู่ที่นี่ได้อย่างไร”

ฉินหมิงเยว่ยังไม่ทันได้ตอบ สายตาของนางก็หันไปยังชายบนเก้าอี้หนังเสือ ในแววตาเผยความจนใจและขออภัยออกมาเล็กน้อย แนะนำเสียงเบา “สามี นี่คือท่านพี่ของข้า”

ท่านพี่ จ้าวเหิงหันขวับไปมองชายผู้เย็นชาคนนั้นทันที “ท่านพี่ของข้า ถานไถหมิงเลี่ย”

ถานไถหมิงเลี่ย สี่คำนี้ ราวกับภูเขาใหญ่สี่ลูก ถล่มลงมาบนหัวใจของจ้าวเหิง ทุบตีเขาจนมึนงงไปหมด คำพูดสัพเพเหระในโรงน้ำชา การรบที่ด่านเยียนอวิ๋นเมื่อแปดปีก่อน ตระกูลแม่ทัพถานไถผู้ภักดีทั้งตระกูล และลูกกำพร้าที่รอดชีวิตซึ่งกำลังถูกราชสำนักตั้งค่าหัวไล่ล่า... เบาะแสที่แตกกระจัดกระจายทั้งหมด ในวินาทีนี้ถูกร้อยเรียงเป็นเส้นเชือกเส้นเดียว รัดคอเขาจนแทบหายใจไม่ออก

เขา ผู้ทะลุมิติมาอย่างโชคร้ายที่เพียงแค่อยากจะขายเนื้อพะโล้เลี้ยงดูลูกๆ กลับพุ่งหัวถลำเข้ามาสู่ใจกลางของแผนการอันยิ่งใหญ่นี้เสียแล้ว

สายตาของจ้าวเหิงกลับมาจับจ้องที่สตรีผู้กำลังอุ้มลูกสาวอีกครั้ง ฉินหมิงเยว่ ไม่สิ คือถานไถหมิงเยว่

ใบหน้าที่อ่อนโยนและเป็นแม่ศรีเรือนในความทรงจำของเจ้าของร่างเดิม บัดนี้ดูแปลกหน้าจนน่ากลัว นางไม่ใช่เพียงหญิงชาวบ้านธรรมดาที่ทนความยากลำบากของชีวิตไม่ไหวจึงแอบหนีออกจากบ้านไป แต่เป็นทายาทของตระกูลแม่ทัพที่แบกรับความแค้นนองเลือดไว้เต็มบ่า

มิน่าเล่า สตรีที่งดงามหมดจดเช่นนี้ ไฉนจึงมาแต่งงานกับ “เจ้าโง่ตัวยักษ์” ที่ชื่อเสียงเน่าเหม็นในหมู่บ้าน ก็เพื่อหลบหนีการไล่ล่าของราชสำนัก

แล้วการจากไปโดยไม่ลาเมื่อครึ่งปีก่อนนั่นเล่า คืออะไร คำถามนับไม่ถ้วนวนเวียนอยู่ในลำคอของจ้าวเหิง เผาไหม้จนเขาคอแห้งผาก

จ้าวเหิงยังไม่ทันได้ถาม “พี่ภรรยา” ที่เพิ่งจะปรากฏตัวหมาดๆ บนเก้าอี้หนังเสือผู้นั้น ถานไถหมิงเลี่ย ก็เอ่ยปากขึ้นมาอีกครั้ง คำพูดเต็มไปด้วยแววพินิจพิเคราะห์ “น้องสาวข้าติดตามเจ้าไป นางต้องใช้ชีวิตเช่นไร เจ้าไม่รู้แก่ใจเจ้ารึ”

คำพูดนี้แม้จะไม่หนัก แต่กลับทำให้จ้าวเหิงรู้สึกร้อนผ่าวไปทั้งหน้า เสียงของจ้าวเหิงแห้งผากอย่างรุนแรง “ลงทุนลงแรงมากมายขนาดนี้ ลากข้าขึ้นเขามา ก็เพื่อจะพูดเรื่องเหล่านี้รึ” จ้าวเหิงขี้เกียจจะพูดกับเขาต่ออีกแม้แต่คำเดียว ก้าวไปข้างหน้าโดยตรง ยื่นมือออกไปหมายจะรับลูกสาวมาจากอ้อมแขนของถานไถหมิงเยว่

“ท่านพ่อ...” ผินผินพอเห็นจ้าวเหิงเข้ามาใกล้ มือเล็กๆ ก็ยื่นออกมาทันที จะให้เขาอุ้ม ใบหน้าเล็กๆ เต็มไปด้วยความน้อยเนื้อต่ำใจ

สายตาของถานไถหมิงเลี่ยพลันเย็นเยียบลงในทันที อากาศในห้องหนักอึ้งลง ไอสังหารที่คล้ายกับคลานออกมาจากกองซากศพนั้น ก็กลับมาปกคลุมทั่วทั้งพื้นที่อีกครั้ง “อะไร เจ้ายังรู้สึกว่าตนเองถูกรังแกรึ”

ถานไถหมิงเลี่ยค่อยๆ ลุกขึ้นยืน ร่างสูงใหญ่ทอดเงาดำทะมึน “หากหมิงเยว่ไม่คอยปกป้องพวกเจ้าพ่อลูก นางจำเป็นต้องมาซ่อนตัวอยู่ในสถานที่เช่นนี้รึ ทำให้เจ้าตกใจเล็กน้อย ก็ทนไม่ได้แล้วรึ”

เขายกนิ้วชี้ไปที่จ้าวเหิง เค้นคำพูดออกมาทีละคำ ทีละคำ ทุกคำราวกับทิ่มแทงลงบนหัวใจของจ้าวเหิง “แม้แต่ลูกเมียของตัวเองยังปกป้องไว้ไม่ได้ เจ้ามีสิทธิ์อะไรมายืนโอดครวญอยู่ที่นี่!”

“พี่ใหญ่!”