บทที่ 56 เข้าใจผิดคิดว่าผู้มีพระคุณเป็นโจรเรียกค่าไถ่

ถานไถหมิงเยว่ร้อนใจ รีบอุ้มผินผินก้าวมาขวางอยู่ระหว่างคนสองคน ขอบตานางแดงก่ำไปหมด มองจ้าวเหิง สายตาเต็มไปด้วยความรู้สึกผิดและความสับสนอลหม่าน

“ท่านพี่ ท่านอย่าโทษพี่ใหญ่เลย เขาไม่ได้หมายความเช่นนั้น... ครั้งนี้ เป็นข้าที่ไม่ดีเอง”

นางหันไปมองถานไถหมิงเลี่ยอีกครั้ง น้ำเสียงเจือไปด้วยการอ้อนวอน “พี่คะ ท่านอย่าทำเช่นนี้! เขาไม่รู้อะไรเลย นี่มันไม่ยุติธรรมกับเขา!”

ถานไถหมิงเลี่ยแค่นเสียงเย็นชา กลับไปนั่งลงบนเก้าอี้ แต่กลิ่นอายที่กดดันนั้นไม่ได้ลดน้อยลงเลย

จ้าวเหิงไม่ได้มองเขาเลยแม้แต่น้อย เขารับลูกสาวมาอุ้มไว้ในอ้อมแขนของตนเองอย่างระมัดระวัง

“ท่านพ่อ...” ผินผินซบอยู่บนไหล่ของจ้าวเหิง ส่งเสียงพึมพำเบาๆ

เสียงบ่นที่นุ่มนิ่มนี้ ทำให้ไฟโทสะในใจของจ้าวเหิงมอดลงไปกว่าครึ่ง จ้าวเหิงไม่สนใจคำตำหนิของคนเหล่านี้ได้ แต่ไม่สามารถไม่สนใจลูกได้

ผินผินเบะปากเล็กๆ พูดเสียงเบา “ผินผินอยากกินเนื้อ ยังอยากกินขนมเกาน้ำตาลด้วย”

คำพูดแบบเด็กๆ นี้ ทำให้บรรยากาศในห้องที่กำลังจะปะทะกันอยู่รอมร่อผ่อนคลายลงเล็กน้อย

ถานไถหมิงเยว่ฉวยโอกาสนี้รีบอธิบายทันที

“ท่านพี่ เมื่อครึ่งปีก่อน ข้าไม่ได้จงใจจากไปโดยไม่ลา ข้า... ข้าพบว่าในเมืองมีพวกสุนัขรับใช้ของราชสำนักเข้ามา พวกมันมีภาพวาดของข้าอยู่ในมือ ข้ากลัวว่าจะนำภัยมาให้พวกท่าน ก็เลยทำได้เพียงจากไปก่อน ช่วงเวลาเหล่านี้ ข้าซ่อนตัวอยู่ในป่าเขามาตลอด ไม่กล้าลงไปเลยแม้แต่น้อย”

เสียงของนางสั่นเทา “ข้าให้หมิงอวี่พาคนไปดูพวกท่านที่ในเมืองเป็นระยะๆ เฝ้ามองท่านไปขายเนื้อพะโล้ เฝ้ามองเถี่ยตั้นไปสำนักศึกษา เฝ้ามองผินผินค่อยๆ เติบโตขึ้น... ข้า... ข้าคิดถึงพวกท่าน”

จ้าวเหิงตั้งใจฟังอย่างเงียบๆ จ้าวเหิงเข้าใจความยากลำบากของนาง แต่ความเข้าใจก็ไม่ได้หมายความว่าจะยอมรับได้ ความรู้สึกที่ไม่รู้อะไรเลย ถูกปิดบังราวกับคนโง่ ถูกคนอื่นชักใยบงการเช่นนี้ มันเลวร้ายอย่างที่สุด

ในที่สุดจ้าวเหิงก็เอ่ยปากขึ้น น้ำเสียงสงบนิ่งจนน่ากลัว “เจ้าอยากจะเจอผินผิน ก็มาตอนกลางคืนได้ หรือไม่ก็ส่งคนมาส่งจดหมายให้ข้า ทำไมต้องใช้วิธีนี้พานางขึ้นเขามาด้วย”

สิ้นเสียง ถานไถหมิงเลี่ยก็ตบที่วางแขนอย่างแรง! “แคร็ก!” ที่วางแขนซึ่งทำจากไม้เนื้อเหล็กทั้งท่อน ถูกเขาตบจนปรากฏรอยร้าวขึ้นมาเส้นหนึ่ง!

เขาลุกพรวดขึ้นยืน ไอสังหารที่ดุร้ายยิ่งกว่าเมื่อครู่ พุ่งเข้าใส่จ้าวเหิง

ถานไถหมิงเลี่ยโกรธจนหัวเราะออกมา แต่ในเสียงหัวเราะนั้นกลับไร้ซึ่งอุณหภูมิใดๆ “เจ้าคิดว่าพวกเรากินอิ่มจนไม่มีอะไรทำหรือไง เพื่อเรื่องไร้สาระของเจ้า ต้องยอมเสี่ยงที่จะถูกเปิดโปง ระดมคนทั้งค่ายโจรเนี่ยนะ”

เขาก้าวพรวดๆ มาหยุดอยู่ตรงหน้าจ้าวเหิง ดวงตาทั้งสองจ้องเขม็งไปที่จ้าวเหิง แววตาดูถูกเหยียดหยามกลายเป็นโทสะที่จับต้องได้ “ถ้าไม่ใช่เพราะไอ้สูตรเนื้อพะโล้ห่วยๆ ของเจ้า ถ้าไม่ใช่เพราะเจ้าไอ้โง่เง่าคนนี้ถูกคนจับตามองแล้วยังไม่รู้อีโหน่อีเหน่ พวกเราจำเป็นต้องลำบากยุ่งยากขนาดนี้ด้วยหรือ!”

“ข้าจะบอกให้ จ้าวเหิง!” เสียงของถานไถหมิงเลี่ยพลันดังขึ้นแปดส่วน ราวกับสายฟ้าฟาดลงกลางลานโล่ง “ถ้าไม่ใช่เพราะคนของเราคอยจับตาดูอยู่ลับๆ ตลอดเวลา ทั้งชีวิตนี้ของเจ้า ก็อย่าคิดว่าจะได้เจอลูกสาวของเจ้าอีก! เจ้าที่เป็นพ่อคนนี้ มันช่างไร้น้ำยาเสียจริง!”

จ้าวเหิงถูกด่าจนพูดไม่ออกแม้แต่คำเดียว ในใจเต็มไปด้วยความตกตะลึงและสงสัย

ในขณะนั้นเอง ประตูด้านข้างของโถงใหญ่ก็ “เอี๊ยด” ถูกผลักเปิดออก ร่างหนึ่งก็พรวดพราดเข้ามาอย่างร้อนรน

คนที่เข้ามาอายุราวๆ สิบแปดสิบเก้าปี หน้าตาคล้ายกับถานไถหมิงเลี่ยอยู่หลายส่วน แต่กลับไม่มีความสุขุมเยือกเย็นนั้น ตรงกันข้าม กลับเต็มไปด้วยความห้าวหาญแบบวัยรุ่น เขาสวมชุดทะมัดทะแมงที่สะดวกต่อการเคลื่อนไหว ที่เอวแขวนดาบยาวเล่มหนึ่ง

“พี่ใหญ่! ท่านจะไปเสียเวลากับเขาทําไม!” ชายหนุ่มผู้นั้นก้าวพรวดๆ มาอยู่ข้างกายถานไถหมิงเลี่ย อันดับแรกเขามองผินผินที่ถูกจ้าวเหิงกอดไว้แน่นในอ้อมแขนแวบหนึ่ง จากนั้นก็จ้องเขม็งไปยังจ้าวเหิง น้ำเสียงเกรี้ยวกราดราวกับประทัด

“ถ้าไม่ใช่เพราะคนของเรา ลูกสาวเขายังจะมีชีวิตรอดอยู่หรือไง! ไม่ขอบคุณก็ช่างเถอะ นี่ยังกล้ามาทำหน้าบึ้งตึงใส่พวกเราที่นี่อีกหรือ”

ชายหนุ่มผู้นี้ ก็คือน้องชายแท้ๆ ของถานไถหมิงเลี่ย ถานไถหมิงอวี่

“หมิงอวี่ หยุดปากเดี๋ยวนี้!” ถานไถหมิงเยว่หน้าซีดเผือด รีบเอ่ยห้าม นางมองดูสองพี่น้องที่กำลังจะตีกันอยู่รอมร่อ แล้วมองดูจ้าวเหิงที่มีสีหน้าย่ำแย่ ก็รู้สึกปวดหัวขึ้นมา

“เจ๊! ข้าจะหยุดปากทำไม ข้าพูดตรงไหนไม่จริงบ้าง!” ถานไถหมิงอวี่ยืดคอ ใบหน้าเต็มไปด้วยความไม่ยอมรับ“เพื่อลูกสาวของเขา พี่น้องของเรากี่คนต้องไม่หลับไม่นอนเฝ้าอยู่ที่ตีนเขาตั้งหลายวัน พวกเราช่วยคนของเขากลับมา เขากลับเห็นพวกเราเป็นโจรเรียกค่าไถ่ ตั้งท่าจะสู้ตายกับพวกเรา! ไอ้โง่เง่าที่ไม่รู้จักบุญคุณคนแบบนี้ ท่านจะให้ข้าสุภาพกับมันได้อย่างไร”

เขายิ่งพูดก็ยิ่งโมโห ไม่สนใจพี่สาวอีก หันหน้าไปทางจ้าวเหิง สารภาพความจริงทั้งหมดออกมาดังลั่นราวกับเทถั่วออกจากกระบอกไม้ไผ่ “แซ่จ้าว! เจ้าเงี่ยหูฟังให้มันชัดๆ!”

“เจ้าคิดว่าลูกสาวเจ้าหายไปได้ยังไง เจ้าคิดว่าพวกเรากินอิ่มจนไม่มีอะไรทำ ว่างงานถึงขนาดต้องไปลักพาตัวเด็กทารกหรือไง”

“วันที่เจ้าอุ้มลูกชายเจ้าพุ่งเข้าไปในหุยชุนถังน่ะ เท้าหน้าเจ้าเพิ่งจะก้าวเข้าไป เท้าหลังไอ้สารเลวที่ชื่อหลี่หมาจึ ก็อุ้มลูกสาวเจ้าไปแล้ว!”

“ไอ้หลี่หมาจึนั่น มันก็คือหมาตัวหนึ่งที่หวังจินหู่เลี้ยงไว้! คนของเราจับตาดูพวกมันมาหลายวันแล้ว!”

“ที่พวกมันลักพาตัวลูกสาวเจ้า ก็เพื่อไอ้สูตรเนื้อพะโล้ห่วยๆ ของเจ้านั่นแหละ!”

“เจ้าคงไม่ได้โลกสวยถึงขนาดคิดว่า พอพวกมันได้สูตรไปแล้วจะปล่อยผินผินกลับมาหรอกนะ”

“ข้าจะบอกให้ ได้สูตรไปเมื่อไหร่ ผินผินก็คือตัวถ่วง เจ้าคิดว่านางยังจะมีชีวิตรอดอยู่อีกหรือ”

เสียงของถานไถหมิงอวี่ดังก้องอยู่ในโถงใหญ่ ทุกถ้อยคำ ทุกตัวอักษร ราวกับแท่งเหล็กเผาไฟที่ร้อนแดง จี๋ลงบนหัวใจของจ้าวเหิงอย่างแรง

จ้าวเหิงแข็งค้างไปทั้งร่าง ที่แท้ พวกเขาไม่ใช่โจรเรียกค่าไถ่ ผินผิน... เป็นพวกเขาที่ช่วยไว้ ความโกรธแค้น ความหวาดผวา ความมุ่งมั่นที่จะสู้ตาย... ตลอดเส้นทางของเขา... ในวินาทีนี้ ได้กลายเป็นเรื่องตลกที่น่าสมเพชที่สุดในโลก

ทุกถ้อยคำที่ถานไถหมิงอวี่ตะโกนออกมา กลายเป็นแท่งน้ำแข็งแหลมคม ทิ่มแทงเข้าไปในแก้วหูของจ้าวเหิงอย่างแรง ทะลุผ่านเลือดเนื้อ ตอกตรึงลงบนกระดูกของเขา เขาไม่สงสัยเลยแม้แต่น้อย

ก็มีแต่พวกนอกกฎหมายอย่างหวังจินหู่นั่นแหละ ที่จะกล้าทำเรื่องชั่วช้าเลวทรามอย่างการลักพาตัวเด็กไร้เดียงสา เพียงเพื่อสูตรเนื้อพะโล้สูตรเดียว และก็มีเพียงคนเหล่านี้ที่อยู่ตรงหน้า ญาติทางสายเลือดของผินผิน ผู้เป็นลุงแท้ๆ และแม่ผู้ให้กำเนิดของนางเท่านั้น ที่จะยอมเสี่ยงภัยถูกเปิดโปง วางแผนซับซ้อนเช่นนี้เพื่อช่วยชีวิตคน

ไอเย็นยะเยือกที่เสียดกระดูกซึ่งถูกกดทับไว้ชั่วคราวเพราะลูกชายปลอดภัยก่อนหน้านี้ บัดนี้มันได้ย้อนกลับมา พลุ่งพล่านขึ้น คำรามลั่น กลายเป็นทะเลน้ำแข็งที่กลืนกินทุกสิ่งอย่าง ซัดท่วมร่างเขาในทันที

เลือดของเขาแข็งตัวในชั่วพริบตา แขนขาทั้งสี่แข็งทื่อจนไม่เหมือนของตนเอง ภาพอันน่าสะพรึงกลัวนับไม่ถ้วนระเบิดขึ้นในสมองของจ้าวเหิง ทีละฉาก ทีละฉาก ชัดเจนจนเขาแทบจะคลั่ง

ผินผินยังเล็กขนาดนั้น ร่างก็นุ่มนิ่มขนาดนั้น ถ้านางตกไปอยู่ในมือของไอ้พวกเดรัจฉานแก๊งหวังจินหู่...

เพียงแค่ความคิดนั้นแวบเข้ามา หัวใจของจ้าวเหิงก็พลันบีบเกร็งอย่างรุนแรง ความเจ็บปวดแผ่ซ่าน ราวกับถูกมือที่มองไม่เห็นบีบขย้ำอย่างแรง จนแทบจะแหลกสลาย

ความหวาดกลัวย้อนหลังที่มิอาจระงับได้ ความโกรธแค้นที่แผดเผาจนสิ้นสติ และความรู้สึกผิดที่แทบจะบดขยี้จิตวิญญาณของเขาจนแหลกลาญ ระเบิดตูมออกมาในคราวเดียว ความเยือกเย็นทั้งหมดของเขา ความอดทนอดกลั้นทั้งหมดของเขา ในวินาทีนี้ พังทลายลงจนหมดสิ้น

“พวกหวังจินหู่มันอยู่ที่ไหน” เสียงของเขาแหบแห้ง ทุกถ้อยคำราวกับถูกบีบเค้นออกมาจากลำคออย่างสุดแรง เจือไปด้วยกลิ่นคาวเลือดเข้มข้น

“คนรึ” ถานไถหมิงอวี่แค่นเสียงหัวเราะ สายตานั้น คือการมองคนโง่เง่าสมบูรณ์แบบคนหนึ่ง “ตอนนี้เพิ่งจะมานึกถึงถามหาคนรึ สายไปแล้ว!”

น้ำเสียงของเขาฟังดูสบายๆ แต่ทุกถ้อยคำกลับคมกริบดุจมีด “ตอนที่ข้าช่วยลูกสาวเจ้าออกมา ก็จัดการไอ้เศษขยะสองตัวที่ลงมือไปเรียบร้อยแล้ว ส่วนไอ้หวังจินหู่... หึ หญ้าบนหลุมศพของมัน ตอนนี้ก็น่าจะสูงเป็นฉื่อแล้วล่ะ”

จัดการแล้ว สามคำที่พูดอย่างเรียบง่ายนี้ กลับแฝงไว้ด้วยพลังทำลายล้างราวกับสายฟ้าฟาด ผ่าลงมากลางกระหม่อมของจ้าวเหิงพอดี

ความรู้สึกอับอายที่ร้อนผ่าวและแผดเผาอย่างรุนแรง พลุ่งขึ้นมาจากฝ่าเท้าทะลุสู่กระหม่อม

แก้มของเขา ลำคอของเขา ทุกตารางนิ้วของผิวหนังที่สัมผัสกับอากาศ ล้วนร้อนผ่าวไปหมด ยิ่งกว่าการถูกตบหน้าฉาดใหญ่ซ้ายขวาสลับกันต่อหน้าสาธารณชนหลายสิบครั้ง ยังน่าอัปยศอดสูน้อยกว่าเป็นร้อยเท่า