บทที่ 57 คำว่า "ขอโทษ" คำนี้ ข้ารับไว้

ถานไถหมิงเลี่ยพูดไม่ผิด โง่เง่า ไร้น้ำยา ศัตรูและผู้มีพระคุณยืนอยู่ตรงหน้า เขากลับแยกแยะไม่ออก การเป็นพ่อของเขานี้ ไฉนเลยจะเรียกว่าแค่ไร้น้ำยา มันช่างน่าขันสิ้นดี

“ท่านพ่อ...” ในอ้อมแขน ร่างเล็กๆ อุ่นๆ นั้นขยับเล็กน้อย ผินผินดูเหมือนจะสัมผัสได้ถึงอารมณ์ที่ผันผวนรุนแรงจนแทบควบคุมไม่อยู่ของเขา มือเล็กๆ ที่อยู่อย่างสงบมาตลอด พลันกำชายเสื้อของเขาไว้แน่นโดยไม่รู้ตัว เอ่ยเรียกเสียงแผ่วเบา

เสียงเรียกที่นุ่มนวลนั้น ทุบทำลายเสียงหึ่งๆ ในสมองของจ้าวเหิงจนแหลกสลาย เขาราวกับถูกปลุกให้ตื่น ก้มหน้าลงมองทันที

เขามองใบหน้าเล็กๆ ที่ปลอดภัยดีของลูกสาว ดวงตาที่ดำขลับราวกับผลองุ่นคู่นั้น ไม่มีแม้แต่ความหวาดกลัวหรือตื่นตระหนกหลังจากการถูกลักพาตัว มีเพียงการพึ่งพิงและความผูกพันที่มีต่อเขาอย่างเต็มเปี่ยม

หลายวันนี้ นางได้รับการดูแลจากถานไถหมิงเยว่เป็นอย่างดี ผมเผ้าถูกหวีอย่างเรียบร้อย เสื้อผ้าสะอาดสะอ้าน แก้มเล็กๆ แดงระเรื่อ กระทั่งยังดูอวบอิ่มขึ้นเล็กน้อยกว่าตอนที่อยู่กับเขาเสียอีก

นางไม่ได้รับบาดเจ็บหรืออันตรายใดๆ เลยแม้แต่น้อย

การรับรู้นี้ คือค้อนหนักครั้งสุดท้าย มันทุบทำลายกำแพงที่ดื้อรั้นอันเกิดจากความหยิ่งทะนงอันน่าสมเพชและความโกรธาอันโง่เขลาในใจของจ้าวเหิงลงจนสิ้นซาก

เขายืนอยู่กลางโถง แผ่นหลังที่เคยเหยียดตรงมาโดยตลอด ในวินาทีนี้กลับโค้งงอลงอย่างไม่อาจควบคุมได้ ร่างที่สูงใหญ่นั้น เผยให้เห็นความอ้างว้างและพ่ายแพ้ที่ยากจะบรรยาย

อากาศในโถงกลาง เงียบสงัดจนน่ากลัว ถานไถหมิงเยว่มองดูท่าทางที่ราวกับวิญญาณหลุดออกจากร่างของเขา ในใจก็เจ็บปวดแปลบ ความขุ่นเคืองและความน้อยเนื้อต่ำใจทั้งหมดแปรเปลี่ยนเป็นความเจ็บปวดหัวใจอย่างสุดซึ้ง

นางก้าวเท้าอย่างรวดเร็วไปอยู่ข้างๆ เขา มือที่นุ่มนวลแตะลงบนแขนของเขาเบาๆ “สามี” เสียงของนางเบามาก เจือไปด้วยความสั่นเครือที่แทบจะจับไม่ได้

“ท่านอย่าโทษพี่ใหญ่กับหมิงอวี่เลย พวกเขา... พวกเขาไม่มีเจตนาร้าย เพียงแต่ใจร้อนไปหน่อย พูดจาไม่น่าฟัง” นางอธิบายอย่างระมัดระวัง สายตากวาดมองไปมาระหว่างเขาและพี่ชายทั้งสอง

“หลังจากพวกเราพบว่าคนของหวังจินหู่จับตามองท่าน พวกเราก็พยายามหาหนทางมาตลอด เดิมทีคิดจะหาโอกาสเตือนท่าน แต่ก็กลัวว่าพอพวกเราปรากฏตัว กลับจะนำปัญหาที่ใหญ่หลวงกว่ามาให้ท่านเสียอีก ถึงได้...”

นางหยุดไปครู่หนึ่ง ราวกับกำลังเรียบเรียงคำพูด เสียงยิ่งเบาลง แก้มที่ขาวผ่องก็ปรากฏรอยแดงจางๆ ราวกับแสงอาทิตย์ยามเย็นที่ย้อมอยู่บนภูเขาหิมะ “ถึงได้จำใจต้องใช้วิธีนี้ ‘เชิญ’ ท่านขึ้นเขามา”

นางพูดจบก็เงยหน้าขึ้น ดวงตาที่ฉ่ำวาวราวผิวน้ำจ้องมองเขาไม่กะพริบ เสียงเบาจนแทบจะสลายไปกับสายลม “แล้วก็...”

“ข้าก็คิดถึงท่านกับลูกๆ ด้วย”

ประโยคสุดท้ายที่แผ่วเบาราวขนนกนั้น ค่อยๆ ปัดผ่านทะเลสาบในใจของจ้าวเหิง แต่กลับก่อให้เกิดคลื่นยักษ์สูงหมื่นจั้ง หากคำพูดนี้พูดกับเจ้าของร่างเดิม เกรงว่าคงจะทำให้เขายินดีจนทำอะไรไม่ถูก แต่เมื่อมันเข้าสู่หูของจ้าวเหิง กลับเหลือเพียงความอึดอัดและกระอักกระอ่วนใจอันไร้ที่สิ้นสุด จิตวิญญาณจากต่างโลกของเขา ไม่สามารถที่จะรู้สึกร่วมไปกับ “ความรักลึกซึ้งฉันสามีภรรยา” ของคนอื่นที่จู่ๆ ก็ถาโถมเข้ามานี้ได้เลยแม้แต่น้อย

แก้มของเขายังคงร้อนผ่าว ความรู้สึกอับอายที่แผดเผานั้นไม่ได้จางหายไปเพราะคำพูดที่อ่อนโยนนี้เลยแม้แต่น้อย ตรงกันข้าม กลับยิ่งรู้สึกไร้ที่ยืนมากขึ้นเพราะความอ่อนโยนที่เขาไม่อาจตอบสนองได้นี้

เขายืนเงียบอยู่กับที่ ผินผินในอ้อมแขนดูเหมือนจะสัมผัสได้ถึงบรรยากาศที่แปลกประหลาดนี้ ศีรษะเล็กๆ ถูไถไปมาในอ้อมอกของเขา ไม่พูดอะไรอีก

เขาสูดหายใจเข้าลึกๆ ลมหายใจนั้นราวกับมีกรวดทราย ขูดผ่านลำคอที่แห้งผากของเขา เขาค่อยๆ ยื่นร่างเล็กๆ อุ่นๆ ในอ้อมแขน ส่งคืนให้ถานไถหมิงเยว่อย่างระมัดระวัง “เจ้า... อุ้มนางไว้ก่อนเถอะ” เสียงของเขาแหบแห้งอย่างรุนแรง

ถานไถหมิงเยว่ชะงักไปเล็กน้อย ยื่นมือออกไปรับลูกสาวกลับมาสู่อ้อมอกโดยสัญชาตญาณ ผินผินมองท่านพ่ออย่างไม่เข้าใจ ริมฝีปากเล็กๆ ยื่นออกมาเล็กน้อย

จ้าวเหิงหันหลังกลับ เผชิญหน้ากับเก้าอี้หนังเสือตัวนั้น เผชิญหน้ากับ “พี่ภรรยา” ถานไถหมิงเลี่ยผู้เปี่ยมไปด้วยแรงกดดัน และ “น้องภรรยา” ถานไถหมิงอวี่ที่ทั้งร่างเต็มไปด้วยหนามแหลมซึ่งยืนอยู่ข้างๆ

จากนั้น ท่ามกลางสายตาที่ตกตะลึงของทุกคน แผ่นหลังที่เคยเหยียดตรงของเขา ก็ค่อยๆ โค้งลง ทีละนิ้ว ทีละนิ้ว เป็นการโค้งคำนับเก้าสิบองศาที่ได้มาตรฐาน ไม่มีแม้แต่ความลังเลหรือการเสแสร้งแม้แต่น้อย

การกระทำนี้ สำหรับชายชาตรีที่หยิ่งทะนงในศักดิ์ศรีแล้ว มันเจ็บปวดยิ่งกว่าการฆ่าเขาให้ตายเสียอีก แต่ในขณะนี้ จ้าวเหิงกลับรู้สึกว่า มีเพียงการทำเช่นนี้เท่านั้น จึงจะสามารถระบายอารมณ์ที่ซับซ้อนซึ่งปะปนไปด้วยความละอายใจ ความหวาดกลัวหลังจากเหตุการณ์ผ่านพ้น และความซาบซึ้งใจ ที่อัดแน่นอยู่ในอกจนแทบจะระเบิดออกมานี้ได้

“ข้าขอโทษ” สองคำนี้ ถูกเค้นออกมาจากไรฟัน แหบแห้งและหนักอึ้ง

เขายังคงรักษาท่าทีโค้งคำนับไว้ ไม่ได้เงยหน้าขึ้น เสียงเบาราวกับกำลังตัดสินโทษตัวเอง “เป็นข้าที่โง่เอง และก็เป็นข้าที่ไร้น้ำยาเองด้วย แม้แต่ลูกของตัวเองก็ยังปกป้องไว้ไม่ได้ ถูกคนอื่นวางแผนใส่ร้ายก็ยังไม่รู้ตัว เกือบจะคร่าชีวิตของผินผิน”

“ข้าไม่รู้ว่าพวกท่านต้องลำบากยากเย็นเพียงใดเพื่อช่วยลูกข้า ทั้งยัง... ทั้งยังเข้าใจผิดคิดว่าพวกท่านเป็นโจรลักพาตัว”

“เมื่อครู่นี้ ข้าทำไม่ถูกต้อง คำขอบคุณนี้ ก็ไม่เหมาะสมเช่นกัน ข้า จ้าวเหิง ติดค้างบุญคุณครั้งใหญ่หลวงนี้ของพวกท่าน” ลูกผู้ชาย เมื่อผิดก็คือผิด โง่ก็คือโง่ ได้รับการช่วยเหลือไว้ ก็ต้องยอมรับ

ในโถงกลาง ยังคงเงียบสงัด ถานไถหมิงเยว่อุ้มผินผิน ขอบตาแดงก่ำขึ้นมาในทันที “สามี” ของนางคนนั้น ชายที่ถูกคนในหมู่บ้านชี้หน้าว่ากล่าว เป็นคนซื่อบื้ออยู่บ้าง แต่กลับไม่เคยยอมก้มหัวให้ใครคนนั้น เคยมีท่าทีที่นอบน้อมเช่นนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่กัน ถานไถหมิงอวี่ยืดคอแข็ง เดิมทีใบหน้าเต็มไปด้วยความเยาะเย้ยและดูแคลน แต่เมื่อเห็นการโค้งคำนับที่ได้มาตรฐานจนเกือบจะเรียกได้ว่าเป็นการหยามเกียรตินั้นของจ้าวเหิง ก็แข็งทื่อไปเช่นกัน เขาแค่นเสียง หึ ออกมา เบ้ปาก อยากจะพูดจาถากถางสักหน่อย เช่น “ตอนนี้รู้ตัวว่าผิดแล้วรึ” แต่พอคำพูดมาถึงริมฝีปาก มองดูแผ่นหลังที่โค้งงอราวกับคันธนูนั้น ก็กลับพูดอะไรไม่ออกแม้แต่คำเดียว

ในที่สุด ก็เป็นถานไถหมิงเลี่ยที่ทำลายความเงียบลง เขานั่งอยู่บนเก้าอี้หนังเสือ ดวงตาที่ดุจเหยี่ยวคู่นั้น หยุดนิ่งอยู่บนศีรษะของจ้าวเหิงเนิ่นนานถึงสิบกว่าลมหายใจ “ลุกขึ้นเถอะ” เสียงของเขายังคงทุ้มต่ำ แต่กลับไม่มีความคมกริบที่บีบคั้นเหมือนเมื่อครู่แล้ว

จ้าวเหิงค่อยๆ ยืดตัวตรง ใบหน้าซีดเผือดอยู่บ้าง แต่แววตากลับกระจ่างใสขึ้นมาก เขาไม่ได้มองใคร เพียงแค่ก้มหน้าลง ราวกับนักโทษที่กำลังรอการตัดสิน ถานไถหมิงเลี่ยมองดูท่าทางเช่นนี้ของเขา ในใจที่โกรธเคืองเขาเพราะเห็นว่าน้องสาวต้องมาตกระกำลำบาก ก็พลันมอดดับลงโดยสิ้นเชิง คนผู้นี้แม้จะไร้น้ำยาไปบ้าง โง่เขลาไปบ้าง แต่อย่างน้อย ก็ยังถือว่าเป็นลูกผู้ชายที่มีความรับผิดชอบ รู้ว่าผิด ก็ยอมรับ

“คำว่า ‘ขอโทษ’ ของเจ้า ข้าขอรับไว้แทนน้องสาวข้า และพี่น้องแห่งค่ายชิงเฟิง” ถานไถหมิงเลี่ยยกถ้วยชาบนโต๊ะขึ้นมา ปาดฟองชาที่ลอยอยู่บนผิวหน้าออกเบาๆ ท่วงท่าไม่รีบร้อน “ไอ้ขยะเดนมนุษย์อย่างหวังจินหู่พวกนั้น จัดการไปแล้วก็จัดการไป เจ้าไม่ต้องเก็บมาใส่ใจ”

ริมฝีปากของจ้าวเหิงขยับ อยากจะพูดอะไรบางอย่าง แต่กลับไม่รู้ว่าควรจะเริ่มจากตรงไหน ถานไถหมิงเลี่ยจิบชาคำหนึ่ง วางถ้วยชากระแทกลงบนโต๊ะอย่างแรง เกิดเสียงดังทึบ “แต่ว่า” เขาเปลี่ยนเรื่องราวทันที บรรยากาศในห้องกลับมาตึงเครียดอีกครั้ง “เรื่อง มันยังไม่จบ”

ประโยคที่ว่า “เรื่อง มันยังไม่จบ” ราวกับน้ำเย็นจัดถังหนึ่ง สาดลงมาบนเส้นประสาทของจ้าวเหิงที่เพิ่งจะผ่อนคลายลงเล็กน้อยจากการขอโทษ ในใจของเขา “กึก” ลงไปทันที ลมหายใจที่เพิ่งจะผ่อนคลายลงได้ ก็กลับมาติดขัดอยู่ในอก ยังไม่จบ

สมองของจ้าวเหิงหมุนอย่างรวดเร็ว ขอขมาก็ขอแล้ว ติดค้างบุญคุณก็ยอมรับแล้ว ท่าทีก็ลดลงจนแทบจะติดดินแล้ว ยังจะมีเรื่องอะไรอีก หรือว่ารู้สึกว่าแค่ขอโทษปากเปล่ายังไม่พอ ต้องแสดงออกอย่างเป็นรูปธรรมด้วย ชดใช้เงินรึ เขาทั้งเนื้อทั้งตัวตอนนี้รวมกันยังไม่รู้จะหาเงินได้ถึงสองสามตำลึงหรือไม่ หรือว่า จะให้เขาลงนามในสัญญาขายตัว นับจากนี้ไปต้องเป็นวัวเป็นม้าให้ค่ายชิงเฟิง

ในใจของเขาพลันผุดความคิดขึ้นมานับไม่ถ้วน ทุกความคิดล้วนทำให้เขารู้สึกเย็นสันหลังวาบ จิตวิญญาณของเขาที่แช่อยู่ในสังคมยุคใหม่มาสี่สิบกว่าปี คิดให้ตายก็คิดไม่ออกถึงตรรกะการกระทำของ “ราชาโจรภูเขา” เหล่านี้ เขาก้มหน้าลง ไม่กล้าสบตากับถานไถหมิงเลี่ย สายตานั้นราวกับมีน้ำหนักที่จับต้องได้ กดทับลงบนแผ่นหลังที่เพิ่งจะเหยียดตรงของเขาจนกลับไปแข็งทื่ออีกครั้ง เขาทำได้เพียงใช้หางตา เหลือบมองมือใหญ่ที่ข้อกระดูกชัดเจนซึ่งวางอยู่บนที่เท้าแขนหนังเสือ มือนั้น ที่สามารถตัดสินความเป็นความตายของเขาได้ทุกเมื่อ