บทที่ 58 กักบริเวณงั้นรึ ข้าไม่ขอกินข้าวอ่อน

บรรยากาศในโถงกลาง กดดันยิ่งกว่าเมื่อครู่เสียอีก

ถานไถหมิงเยว่อุ้มผินผินอยู่ ก็สังเกตเห็นความผิดปกติเช่นกัน นางเหลือบมองพี่ใหญ่ที่มีสีหน้าเคร่งขรึม แล้วมองไปยังสามีที่ยืนตัวแข็งทื่อราวกับท่อนไม้ซึ่งอยู่ข้างๆ ด้วยความเฉลียวฉลาดดุจน้ำแข็งหิมะของนาง พลันเข้าใจถึงความกังวลของพี่ชายในทันที

นางกัดริมฝีปากล่าง ในใจรู้สึกอึดอัดลำบากใจ ด้านหนึ่งคือพี่ชายแท้ๆ ของตนเอง ที่คิดเพื่อความปลอดภัยของค่าย ความกังวลของเขาสมเหตุสมผล อีกด้านหนึ่งคือสามีของนาง เขาเพิ่งจะยอมทิ้งศักดิ์ศรีของลูกผู้ชาย ก้มหัวยอมรับผิด หากต้องมาถูกพี่ใหญ่ปฏิบัติต่อด้วยน้ำเสียงที่เกือบจะเป็นการหวาดระแวงและบีบบังคับเช่นนี้อีก นางกลัวว่าเขาจะทนรับไม่ไหว

เมื่อเห็นว่าถานไถหมิงเลี่ยกำลังจะเอ่ยปากอีกครั้ง และในน้ำเสียงนั้นคงไม่มีความอบอุ่นใดๆ เป็นแน่ ถานไถหมิงเยว่ก็ตัดสินใจแน่วแน่ ชิงเอ่ยปากขึ้นก่อน

“สามี” นางอุ้มลูก ขยับเข้าไปใกล้จ้าวเหิงอีกครึ่งก้าว กดเสียงจนต่ำอย่างที่สุด เจือไปด้วยความรู้สึกผิดที่แทบจะจับไม่ได้ “พี่ใหญ่เขา... เขาไม่มีความหมายอื่นใด เพียงแต่...”

นางรู้สึกว่ามันยากที่จะเอ่ยปาก แก้มที่ขาวผ่องก็ปรากฏรอยแดงจางๆ ราวกับแสงอาทิตย์ยามเย็นที่ย้อมอยู่บนภูเขาหิมะ ร้อนรนจนขอบตาเริ่มแดงก่ำ “เพียงแต่ค่ายชิงเฟิงแห่งนี้ คือสถานที่พำนักพักพิงของพวกเรา เส้นทางขึ้นเขา การป้องกันภายในค่าย... ล้วนเป็นความลับสุดยอด พี่ใหญ่เป็นกังวล... กังวลว่าหลังจากที่ท่านลงเขาไป หากว่า... หากว่าเผลอเรอไป ทำความลับภายในภายนอกของที่นี่รั่วไหลออกไป...”

นางพูดอย่างตะกุกตะกัก เสียงค่อยลงเรื่อยๆ แต่ความหมายกลับชัดเจนอย่างที่สุด

คำพูดเหล่านี้ เมื่อพูดออกมาจากปากของนางผู้เป็นภรรยา มันย่อมอ่อนโยนกว่าการที่พูดออกมาจากปากของถานไถหมิงเลี่ยเป็นร้อยเท่า แต่สำหรับจ้าวเหิงแล้ว เนื้อแท้ของมันไม่ได้แตกต่างกันเลยแม้แต่น้อย

พูดให้ถึงที่สุด ก็คือไม่ไว้วางใจเขา กลัวว่าเขาจะปากโป้ง นำพาหายนะมาสู่ค่าย เขาไม่ใช่คนโง่ เขายังคงเป็นคนนอก

“แล้วอย่างไรต่อ” เขาเอ่ยปาก เสียงยังคงแหบแห้ง แต่กลับสงบนิ่งกว่าเมื่อครู่ เจือไปด้วยความรู้สึกเฉยชาเหมือนคนที่ยอมรับชะตากรรม “พวกท่านคิดจะทำอย่างไร ฆ่าคนปิดปาก ให้มันจบๆ ไปเลยหรือไม่”

คำพูดนี้ดังขึ้น สีหน้าของถานไถหมิงเยว่พลันซีดเผือด “สามี! ท่านพูดจาเหลวไหลอะไร! พี่ใหญ่เขาไม่ได้หมายความเช่นนั้น!”

“หึ!” ถานไถหมิงอวี่ที่เงียบมานานในที่สุดก็ทนไม่ไหว แค่นเสียงเย็นชา เจือไปด้วยเสียงเยาะเย้ยอย่างเข้มข้น “ฆ่าเจ้ารึ เจ้าคิดว่าค่ายชิงเฟิงของพวกเราเป็นรังโจรป่าเถื่อนจริงๆ หรือ”

จ้าวเหิงไม่สนใจคำเยาะเย้ยของ "น้องภรรยา" ผู้นี้ เขาเพียงแค่รอคอยอย่างเงียบๆ รอคอยชายผู้นั้นที่นั่งอยู่บนเก้าอี้หนังเสือ มอบคำตัดสินสุดท้าย

ถานไถหมิงเลี่ยเหลือบมองน้องสาวของตนเองแวบหนึ่ง ส่งสัญญาณว่าไม่ต้องตื่นตระหนก จากนั้น สายตาของเขาก็กลับมาจับจ้องที่จ้าวเหิงอีกครั้ง แววตานั้นลุ่มลึกราวกับบ่อน้ำโบราณ

“ค่ายชิงเฟิงของข้า ไม่เคยสังหารผู้บริสุทธิ์พร่ำเพรื่อ” น้ำเสียงของเขาไร้คลื่นอารมณ์ใดๆ ราวกับกำลังบอกเล่าความจริง “วันนี้เจ้าไปดึงดูดหวังจินหู่มา พรุ่งนี้ ก็อาจจะเป็นหลี่จินหู่ จางจินหู่ โลกใบนี้ มันไม่สงบสุขนัก ธุรกิจเนื้อพะโล้ที่เจ้าทำมันโดดเด่นเกินไป ก็เหมือนกับเด็กสามขวบที่พกทองคำแท่งเดินอยู่ในตลาดที่พลุกพล่าน มันล่อตาล่อใจเกินไป”

“ข้าผู้เป็นพี่ชายคนนี้ ก็ไม่อยากให้หมิงเยว่ต้องมาคอยหวาดผวาเป็นห่วงพวกเจ้าสองพ่อลูกทั้งวันทั้งคืน จนกินไม่ได้นอนไม่หลับ”

เขาหยุดไปครู่หนึ่ง ในที่สุดก็พูดถึงจุดประสงค์ของตนเองออกมา “ดังนั้น ข้าจะให้ทางเลือกเจ้าหนึ่งทาง พาเด็กๆ มาอาศัยอยู่ในค่ายเสีย ที่นี่แม้จะยากจนข้นแค้นอยู่บ้าง แต่อย่างน้อย ก็ไม่มีใครกล้ามาแตะต้องพวกเจ้าได้ง่ายๆ เรื่องกินอยู่ใช้สอย ก็จะไม่ทำให้พวกเจ้าลำบาก”

อาศัยอยู่ที่นี่ นี่มันก็คือกักบริเวณไม่ใช่หรือ

เขารีบเงยหน้าขึ้น จ้องมองถานไถหมิงเลี่ยโดยตรงเป็นครั้งแรก แววตาเต็มไปด้วยความตกตะลึงและต่อต้าน จะให้เขาที่เป็นคนยุคใหม่ มาอาศัยอยู่ในหุบเขาบ้านนอกนี่ อยู่ปะปนกับ... กับกลุ่มโจรป่าเถื่อนเนี่ยนะ นี่มันเรื่องบ้าอะไรกัน

แผงขายเนื้อพะโล้ของเขาล่ะ สมบัติชิ้นเล็กชิ้นน้อยที่เขาอุตส่าห์สร้างสมมาล่ะ จะทำอย่างไร และที่สำคัญที่สุด.......

“ไม่ได้!” จ้าวเหิงโพล่งออกมาแทบจะทันที น้ำเสียงร้อนรน “เถี่ยตั้น! ลูกชายข้า เถี่ยตั้นยังอยู่ข้างล่าง! ขาของเขาได้รับบาดเจ็บ ยังนอนอยู่ที่หุยชุนถัง!”

นี่คือความกังวลที่ใหญ่ที่สุดของเขา เขาไม่สนใจว่าตนเองจะถูกกักบริเวณ แต่เขาจะทอดทิ้งเถี่ยตั้นไม่ได้! เด็กคนนั้น แม้จะไม่ใช่ลูกแท้ๆ ของเขา แต่การที่อยู่ด้วยกันมานานหลายวันนี้ เสียงเรียก "พ่อ" นั้นก็ไม่ใช่เรียกกันเปล่าๆ

เมื่อได้ยินคำว่า "เถี่ยตั้น" ร่างของถานไถหมิงเยว่ก็พลันแข็งทื่ออย่างเห็นได้ชัด แววตาเต็มไปด้วยความกังวลยิ่งขึ้น นางเองก็เพิ่งนึกขึ้นได้ว่า ที่บ้านยังมีลูกอีกคนหนึ่ง

ถานไถหมิงเลี่ยราวกับคาดไว้แล้วว่าเขาจะต้องถามคำถามนี้ บนใบหน้าไม่มีความประหลาดใจแม้แต่น้อย “เรื่องของเด็ก เจ้าไม่ต้องกังวล” เขากล่าวเสียงเรียบ “หากเจ้าตกลงที่จะอยู่ที่นี่ ข้าย่อมจะส่งคนที่ไว้ใจได้ลงเขาไป สะสางบัญชีที่หุยชุนถัง แล้วรับเด็กกลับขึ้นเขามาให้เจ้าอย่างปลอดภัย ในค่ายก็มีหมอ ฝีมือไม่ได้ด้อยไปกว่าหมอข้างล่างนั่น อาการบาดเจ็บที่ขาของลูกชายเจ้า ก็จะได้พักฟื้นอย่างสงบสุขที่นี่”

คำพูดนี้ ช่างคิดมาอย่างรอบคอบไร้ช่องโหว่ ปิดตายเส้นทางที่จ้าวเหิงกังวลที่สุดโดยตรง ริมฝีปากของจ้าวเหิงขยับไปมาสองสามครั้ง แต่กลับพบว่าตนเองไม่มีอะไรจะพูด

ตกลงงั้นหรือ นั่นก็หมายความว่า เขาจะสูญเสียอิสรภาพโดยสิ้นเชิง กลายเป็นสมบัติพ่วงท้ายของค่ายแห่งนี้ เขาจะถูกบีบให้ต้องหลอมรวมเข้ากับสภาพแวดล้อมที่เขาไม่คุ้นเคยเลยแม้แต่น้อย ต้องเผชิญหน้ากับ "ญาติ" ที่นิสัยประหลาดเหล่านี้ทุกวัน และ "ภรรยา" ที่ทำให้เขาอึดอัดไปทั้งตัวคนนั้น ทุกสิ่งที่เขาคุ้นเคย จะต้องจากเขาไปไกล

ไม่ตกลงงั้นหรือ

ถานไถหมิงเลี่ยราวกับมองทะลุความลังเลของเขา จึงกล่าวเสริมขึ้นมาอีกประโยคหนึ่ง “แน่นอน” เขายกถ้วยชาขึ้นมา เป่าไอร้อนอย่างช้าๆ “ข้า ถานไถหมิงเลี่ย ก็ไม่ใช่คนไร้เหตุผล หากเจ้าดึงดันจะลงเขาไป ข้าก็ไม่ห้ามเจ้า ประตูใหญ่ของค่ายชิงเฟิง เปิดอ้ารอรับเจ้าอยู่”

ในใจของจ้าวเหิงพลันขยับ หรือว่าจะยังมีทางพลิกผัน

“แต่ว่า” ถานไถหมิงเลี่ยเปลี่ยนเรื่องทันที แรงกดดันที่บีบคั้นนั้นก็กลับมาอีกครั้ง “เจ้าต้องตั้งสัตย์สาบาน ทุกสิ่งที่เจ้าได้เห็นได้ยินในค่ายชิงเฟิงวันนี้ ชั่วชีวิตนี้ห้ามนำไปเปิดเผยต่อคนนอกแม้แต่ครึ่งคำ มิฉะนั้น ผลที่ตามมา... เจ้าก็รู้ดีอยู่แก่ใจ”

เขาสูดหายใจเข้าลึกๆ ความอัดอั้นที่จุกอยู่ในอกราวกับถูกลมหายใจเฮือกนี้กดทับลงไปในอวัยวะภายใน มันหนักอึ้ง จนทำให้เขาอึดอัด “ข้า...” เขาเอ่ยปากอย่างยากลำบาก ลำคอแห้งผากราวกับจะลุกเป็นไฟ “ข้าต้องการ... เวลาคิดหน่อย”

เหนือความคาดหมาย ถานไถหมิงเลี่ยกลับไม่ได้บีบคั้นเขา เขาวางถ้วยชาลง มองจ้าวเหิงอย่างลึกซึ้งแวบหนึ่ง สายตานั้นซับซ้อนยากจะอ่าน ทั้งพินิจพิเคราะห์ ทั้งหยั่งเชิง ดูเหมือนจะมีความ... ยอมรับ ที่แทบจะสังเกตไม่เห็น เจืออยู่ด้วย

“ได้” เขาเอ่ยออกมาคำหนึ่ง รวบรัด “หมิงเยว่ พาเขาไปพักผ่อนที่เรือนของเจ้าเถอะ มีอะไรขาดเหลือ ก็ไปบอกกับพ่อบ้าน” พูดจบ เขาก็โบกมือ ราวกับกำลังปัดไล่แมลงวัน จากนั้นก็หลับตาลง พิงเก้าอี้หนังเสือ เริ่มพักผ่อนจิตใจ ราวกับว่าการเผชิญหน้าที่ตึงเครียดเมื่อครู่นี้ สำหรับเขาแล้ว เป็นเพียงเรื่องเล็กน้อยที่ไม่ควรค่าแก่การใส่ใจ

การกระทำนี้กลับยิ่งทำให้ในใจของจ้าวเหิงไร้หลักยึด “พี่ภรรยา” ผู้นี้ จิตใจลึกล้ำเกินไป เขามองไม่ออกเลยแม้แต่น้อย

“เจ้าค่ะ พี่ใหญ่” ถานไถหมิงเยว่ราวกับได้รับอภัยโทษ รีบตอบรับคำหนึ่ง เส้นเชือกที่ตึงเครียดจนถึงขีดสุดในโถงกลาง ในที่สุดก็คลายลง

นางอุ้มผินผิน เดินมาอยู่ข้างๆ จ้าวเหิง ดึงแขนเสื้อของเขาเบาๆ ท่วงท่าอ่อนโยนราวกับกำลังประคองเครื่องกระเบื้องที่เปราะบาง “สามี พวกเราไปกันเถอะ” จ้าวเหิงพยักหน้าอย่างแข็งทื่อ ราวกับหุ่นเชิด เดินตามหลังนางไป

ตอนที่เดินผ่านข้างกายถานไถหมิงอวี่ หนุ่มน้อยที่ทั้งร่างเต็มไปด้วยหนามแหลมผู้นั้น ก็ยังคงยืดคอแข็ง แค่นเสียง "หึ" ที่ไม่ทราบความหมายออกมาทางจมูก แต่ถึงที่สุด เขาก็ไม่ได้พูดจาอะไรที่มันบาดหูออกมาอีก

ตอนนี้จ้าวเหิงก็ไม่มีอารมณ์ที่จะไปถือสาท่าทีของเขาแล้ว เขาเดินตามถานไถหมิงเยว่ ออกไปจากโถงกลางที่ทำให้เขาแทบจะหายใจไม่ออกนี้

ในค่ายเงียบสงบมาก ในอากาศอบอวลไปด้วยกลิ่นหอมสดชื่นของต้นไม้ใบหญ้าอันเป็นเอกลักษณ์ของป่าเขา ผสมกับกลิ่นควันไฟจางๆ จากโรงครัว ทุกอย่างดูช่างจริงแท้ และก็ช่างไม่จริงเสียเลย

จ้าวเหิงก้มหน้ามองถนนหินสีเขียวใต้เท้า ในสมองสับสนวุ่นวายราวกับโจ๊กหม้อหนึ่ง เขาอดคิดไม่ได้ว่า หากเจ้าของร่างเดิมยังอยู่ เมื่อต้องมาเผชิญหน้ากับเรื่องราวทั้งหมดในวันนี้ จะมีปฏิกิริยาอย่างไร จะดีใจจนเนื้อเต้นรีบตอบตกลง แล้วนับจากนี้ไปก็ "กินข้าวอ่อน" อย่างสบายใจเฉิบหรือไม่ หรือว่าจะรู้สึกอึดอัดและต่อต้านเหมือนกับตนเอง

น่าเสียดาย ที่ไม่มีคำว่าถ้า ตอนนี้คนที่ยืนอยู่ตรงนี้ คือเขา จ้าวเหิง คนธรรมดาๆ จากศตวรรษที่ 21 ที่เพียงแค่อยากจะอาศัยสองมือของตนเองหาเงินเล็กๆ น้อยๆ เลี้ยงดูลูกติดสองคนให้เติบโต

ถานไถหมิงเยว่อุ้มลูก เดินนำทางอยู่ข้างหน้าอย่างเงียบงัน นางสัมผัสได้ถึงความเงียบขรึมและแรงกดดันจากชายผู้เดินตามอยู่ด้านหลัง ในใจก็อยากจะพูดอะไรบางอย่างเพื่อปลอบโยนเขา แต่พอคำพูดมาถึงริมฝีปาก ก็กลับไม่รู้ว่าควรจะเริ่มจากตรงไหน นางทำได้เพียงเงียบต่อไป นำเขาไปยังเรือนเล็กๆ ของนาง สถานที่ที่นางเฝ้าคิดถึงวันคืน ปรารถนาให้เขาสามารถก้าวเข้ามาได้ เพียงแต่นางไม่เคยคิดมาก่อนว่า เขาจะต้องก้าวเข้ามาด้วยวิธีการเช่นนี้

คนสองคนเดินนำหน้าตามหลัง ตลอดทางไร้ซึ่งคำพูด ในไม่ช้า เรือนเล็กๆ ที่มีรั้วล้อมรอบเป็นสัดส่วนก็ปรากฏขึ้นตรงหน้า ลานบ้านไม่ใหญ่ แต่กลับถูกจัดแจงจนสะอาดสะอ้าน กอไผ่เขียวชอุ่มสองสามกอตั้งอยู่ที่มุมกำแพง บนพื้นยังถูกไถพรวนเป็นแปลงผักเล็กๆ ปลูกผักสีเขียวสดไว้บ้าง กลางลานบ้าน คือเรือนไม้หลังเล็กๆ หลังหนึ่ง ดูแล้วทั้งสง่างามและอบอุ่น

“ถึงแล้ว” ถานไถหมิงเยว่หยุดฝีเท้า หันกลับมา มองจ้าวเหิง แววตาเจือไปด้วยความคาดหวังและความกระสับกระส่ายเล็กน้อย “ที่นี่... คือที่พักของข้า”

และก็ คือบ้านของพวกท่าน ประโยคหลังนั้น นางไม่ได้พูดออกมา