บทที่ 59 ท่านเปลี่ยนไป

ลานบ้านของถานไถหมิงเยว่ไม่ใหญ่นัก แต่กลับถูกจัดไว้อย่างประณีตสะอาดตาอย่างที่สุด ในลานเล็กๆ ปลูกสมุนไพรที่ไม่รู้จักชื่อไว้บ้าง ในอากาศมีกลิ่นหอมอ่อนๆ ของยาลอยอวลอยู่ ซึ่งไม่เข้ากับบรรยากาศหยาบกระด้างและกล้าแกร่งของค่ายโจรทั้งหมดโดยสิ้นเชิง

การตกแต่งภายในห้องนั้นเรียบง่ายมาก มีเตียงหนึ่งหลัง โต๊ะหนึ่งตัว เก้าอี้สองสามตัว และโต๊ะเครื่องแป้งขนาดเล็กอีกหนึ่งตัว ริมกำแพงมีชั้นไม้วางของหลายชั้น บนชั้นวางเต็มไปด้วยขวดโหลและสมุนไพรที่ตากแห้งไว้ ถูกจัดเรียงอย่างเป็นระเบียบเรียบร้อย

ห้องนี้ ทุกหนทุกแห่งล้วนเผยให้เห็นถึงความละเอียดอ่อนของเจ้าของ ไม่ว่าจะมองอย่างไรก็ไม่เหมือนที่พักของสตรีชาวบ้านธรรมดา

ถานไถหมิงเยว่วางร่างของผินผินที่หลับสนิทลงบนเตียงอย่างแผ่วเบา ดึงผ้าห่มบางๆ ขึ้นมาคลุมให้เรียบร้อย เมื่อนางทำทั้งหมดนี้เสร็จ จึงค่อยๆ ยืดตัวตรงอย่างช้าๆ หันกลับมาเผชิญหน้ากับจ้าวเหิง

แสงสว่างในห้องสลัวมัว เปลวไฟจากตะเกียงน้ำมันดวงหนึ่งเต้นไหวเบาๆ ทอดเงาของคนทั้งสองให้ยาวเหยียด

ความเงียบ ความเงียบที่น่าอึดอัด

จ้าวเหิงถึงกับไม่รู้จะวางมือวางเท้าไว้ที่ไหน ชายฉกรรจ์ร่างสูงเก้าฉื่อเช่นเขา ยืนอยู่ในห้องที่เต็มไปด้วยกลิ่นอายของสตรีและกลิ่นหอมของยาเช่นนี้ รู้สึกอึดอัดไปทั้งตัว

นี่เป็นครั้งแรกในรอบครึ่งปี ที่พวกเขาได้อยู่ด้วยกันตามลำพัง

ไม่มีคนนอก ไม่มีบรรยากาศตึงเครียดราวกับจะฆ่าฟันกัน คำถามและความรู้สึกเหล่านั้นที่ถูกกดทับไว้ ก็กลับมาพลิกคว่ำตะแคงอยู่ในใจของเขาอีกครั้ง

จะพูดอะไรดี ถามนางว่าครึ่งปีนี้เป็นอย่างไรบ้าง ไร้สาระสิ้นดี ชีวิตที่ต้องหลบๆ ซ่อนๆ มันจะดีไปได้อย่างไรกัน

ต่อว่านางว่าทำไมถึงจากไปโดยไม่ลา หลังจากที่รู้ว่านางถูกสุนัขรับใช้ของราชสำนักไล่ล่า คำพูดแบบนี้มันก็ดูเหมือนเด็กไม่รู้จักโตที่กำลังโวยวายอย่างไร้เหตุผล

บรรยากาศก็เลยตึงเครียดอยู่เช่นนั้น อึดอัดจนแทบจะบิดออกมาเป็นน้ำได้

ในที่สุด ก็เป็นถานไถหมิงเยว่ที่ขยับก่อน นางเดินไปที่โต๊ะ รินน้ำถ้วยหนึ่งส่งมาให้ ภายใต้แสงไฟสีเหลืองสลัว ดวงตาคู่นั้นจ้องมองจ้าวเหิงไม่กะพริบ “ท่านพี่”

เสียงนั้นเบามาก แต่กลับทำให้ทะเลสาบในใจของจ้าวเหิงสั่นไหวอย่างรุนแรง “ท่าน... ดูเหมือนจะเปลี่ยนไปเป็นคนละคน”

มือของจ้าวเหิงที่ถือถ้วยน้ำอยู่ สั่นสะท้านเล็กน้อยจนแทบไม่สังเกตเห็น

มาแล้ว! ในใจของเขาหล่นวูบ เรื่องที่เขากลัวที่สุด ในที่สุดก็มาถึงจนได้ เขาไม่ได้ส่งเสียงตอบรับในทันที เงยหน้าขึ้นดื่มน้ำเย็นในถ้วยรวดเดียวจนหมด ไอเย็นสายนั้นไหลผ่านลำคอลงไป แต่กลับไม่สามารถดับไฟที่ลุกโชนขึ้นในใจได้

“เปลี่ยนไปตรงไหน” เขาวางถ้วยลง น้ำเสียงฟังดูยังคงสงบนิ่ง

“เปลี่ยนไปทุกที่” ถานไถหมิงเยว่ก้าวเข้ามาข้างหน้าอีกหนึ่งก้าว เข้ามาใกล้เขา “ท่านในอดีต แม้จะมีแรงอยู่บ้าง แต่นิสัยกลับทื่อมะลื่อ กระทั่ง... ค่อนข้างขี้ขลาด คนในหมู่บ้านว่าท่านโง่ ท่านก็ไม่เคยปริปาก เอาแต่ก้มหน้าก้มตาทำงาน กับลูกๆ ท่านก็รัก แต่... แต่ไม่เหมือนตอนนี้”

สายตาของนางเจือไปด้วยความพินิจพิเคราะห์และความไม่เข้าใจ “เพื่อผินผิน ท่านกล้าบุกป่าฝ่าเขาคนเดียว เมื่อครู่ที่โถงใหญ่ ท่านกล้าทุบโต๊ะต่อหน้าพี่ใหญ่ของข้า นั่นคือพี่ใหญ่ของข้านะ ทั้งค่ายนี้ ไม่มีใครกล้าหายใจแรงๆ ตอนที่เขาโกรธ”

นางกดเสียงต่ำลงอีก เจือไปด้วยความสั่นเทาที่ตนเองก็ไม่รู้ตัว “แววตาของท่าน ก็เปลี่ยนไป เมื่อก่อนคือความสับสน คือการยอมรับในโชคชะตา แต่ตอนนี้ ข้างในนั้นมีไฟ และยังมี... ไอสังหาร”

“ท่านพี่ หนึ่งปีนี้ ท่านไปเจออะไรมากันแน่”

ทุกประโยคของถานไถหมิงเยว่ ราวกับมีดเล่มเล็กๆ ที่ค่อยๆ กรีดเปิดเปลือกนอกที่เขาเสแสร้งไว้ เผยตัวตนของเขาทั้งหมดออกมาใต้แสงตะเกียง

หัวใจของจ้าวเหิงเต้นราวกับกลองศึก จะพูดยังไง บอกนางว่า สามีที่ดูซื่อบื้อหน่อยๆ ของเจ้า ถูกคนอื่นเอาไม้ทุบตายไปเมื่อครึ่งปีก่อนแล้ว ที่ยืนอยู่ตรงนี้ตอนนี้ คือวิญญาณโชคร้ายที่มาจากศตวรรษที่ 21

คำพูดนี้หากหลุดออกไป นางไม่หาว่าเขาเป็นบ้า พี่ชายที่เด็ดขาดฆ่าคนไม่กระพริบตาของนาง ก็คงจะเฉือนเขาเป็นชิ้นๆ ฐานะเป็นปีศาจ เหงื่อเย็นเยียบไหลท่วมแผ่นหลังในทันที

พูดความจริงไม่ได้ แม้แต่คำเดียวก็พูดไม่ได้ ต้องกุเรื่องขึ้นมาเท่านั้น! จ้าวเหิงสูดหายใจเข้าลึกๆ บังคับตัวเองให้เย็นลง เค้นรอยยิ้มที่ดูน่าเกลียดยิ่งกว่าร้องไห้ออกมา เขายกมือขึ้น เกาท้ายทอยอย่างเงอะงะ นี่คือท่าทางซื่อๆ ที่เป็นสัญลักษณ์ของเจ้าของร่างเดิมในความทรงจำ

“อาจจะ... ถูกเจ้าบีบบังคับเอากระมัง” เขากลั้นใจพูดออกไป “หืม” ถานไถหมิงเยว่ไม่คาดคิดอย่างเห็นได้ชัดว่าจะเป็นคำตอบนี้ นางถึงกับชะงักไป

ได้ผล! จ้าวเหิงรีบพูดต่อตามน้ำทันที สมองหมุนเร็วจี๋ “เจ้าจากไปโดยไม่พูดไม่จาสักคำ คำนินทาในหมู่บ้าน มันฟังดูเลวร้ายแค่ไหน เจ้าก็รู้ดี ตอนแรกข้าก็... ก็เหมือนคนสติแตกไปเลยจริงๆ รู้สึกเหมือนฟ้าถล่ม”

ขณะที่เขาพูด แววตาก็มืดมนลง อารมณ์ความรู้สึกนี้กลับเป็นของจริงอยู่บ้าง มันคือความสิ้นหวังที่เป็นของเจ้าของร่างเดิม “แต่ต่อมาข้าก็คิดได้ ข้าล้มลงได้ แล้วลูกๆ ล่ะจะทำอย่างไร เถี่ยตั้นกับผินผิน ก็เหลือแค่ข้าเป็นพ่อคนเดียวแล้ว ถ้าข้ายังมัวแต่นอนจมปลักอยู่ บ้านหลังนี้ก็คงพังทลายจริงๆ”

“มีครั้งหนึ่งข้าเมามาก ตื่นขึ้นมาในวันรุ่งขึ้น เห็นผินผินหิวจนต้องไปแทะรากไม้กินในลานบ้าน... ตอนนั้นข้าอยากจะตบหน้าตัวเองสักสองฉาดจริงๆ!”

“คนอื่นด่าข้าว่าโง่ ด่าข้าว่าไร้น้ำยา ข้าทนได้ แต่ใครหน้าไหนจะมารังแกลูกข้า ไม่ได้! ข้าที่เป็นพ่อคนนี้ ถ้าแม้แต่ลูกตัวเองยังปกป้องไว้ไม่ได้ ยังจะนับเป็นลูกผู้ชายอะไรได้อีก!”

จ้าวเหิงยิ่งพูดก็ยิ่งลื่นไหล บนใบหน้าถึงกับมี “ความโกรธแค้น” อย่างชอบธรรม ราวกับว่าการที่เขาเปลี่ยนไปราวกับคนละคนนี้ ทั้งหมดเป็น "ผลงาน" ของนาง “คนเราน่ะ ย่อมต้องมีการเปลี่ยนแปลง กระต่ายจนตรอกมันยังกัดคนเลย นับประสาอะไรกับข้าที่เป็นคนตัวโตขนาดนี้ อาจจะแค่... ฉุกคิดขึ้นมาได้กะทันหัน ตาสว่างขึ้นมาน่ะ อีกอย่าง เจ้าเป็นภรรยาข้า พอเจ้าไม่อยู่ ข้าที่เป็นหัวหน้าครอบครัว ก็ย่อมต้องค้ำจุนบ้านหลังนี้ไว้ใช่หรือไม่”

คำพูดชุดนี้ เจ็ดส่วนจริงสามส่วนเท็จ มีเหตุมีผล ทั้งอธิบายการเปลี่ยนแปลงของนิสัย ทั้งแอบโยนความรับผิดชอบกลับไปให้นางเบาๆ แถมยังยกยอนางขึ้นมาอีกนิดหน่อย

พูดจบ ในใจเขาก็เต้นไม่เป็นส่ำ มองถานไถหมิงเยว่ รอคอย “คำพิพากษา” สุดท้าย ถานไถหมิงเยว่ได้แต่ยืนฟังนิ่งๆ ดวงตาที่ใสดุจน้ำคู่นั้นไม่ละไปจากใบหน้าของเขาเลยแม้แต่วินาทีเดียว

แววตาของนางซับซ้อนมาก มีทั้งความตกตะลึง มีทั้งความเจ็บปวดใจ แต่ที่มากกว่านั้น คือความรู้สึกผิดที่ถาโถมเข้ามาดุจคลื่นยักษ์ เนิ่นนาน ขอบตาของนางก็แดงก่ำ ถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่

“ที่แท้... ก็เป็นเช่นนี้นี่เอง” นางก้มหน้าลง น้ำเสียงเจือสะอื้นหนักๆ “ขอโทษค่ะ ท่านพี่... เป็นข้าที่ไม่ดีเอง ทำให้พวกท่านต้องลำบากแล้ว”

จ้าวเหิงมองดูท่าทางของนาง ก้อนหินหนักอึ้งที่แขวนอยู่ในใจมาตลอดทั้งคืน ก็ได้วางลงบนพื้นในที่สุด รอดแล้ว