บทที่ 60 คำมั่นสัญญาของรุ่นพ่อ

ถานไถหมิงเยว่ไม่ได้ซักไซ้ต่อ คำว่า “ขอโทษ” นั้นได้สูบสิ้นความกล้าหาญทั้งหมดของนางไปแล้ว และยังคลายเส้นประสาทที่ตึงเครียดของนางด้วย ร่างทั้งร่างของนางราวกับได้ปลดเปลื้องภาระหนักอึ้งนับพันชั่งลง อ่อนแรงลง

เมื่อมองดูขอบตาที่แดงก่ำและความเหนื่อยล้าบนดวงตาของนาง ความรู้สึกโล่งใจที่ตนเองโกหกสำเร็จในใจของจ้าวเหิง ก็ถูกแทนที่ด้วยอารมณ์ที่ซับซ้อนกว่าอย่างรวดเร็ว

ความรู้สึกผิด

เขาโกหก ใช้คำโกหกครึ่งจริงครึ่งเท็จ หลอกลวงความไว้วางใจและคำขอโทษของนางมา ความรู้สึกนี้มันเลวร้ายมาก ราวกับเป็นขโมยที่ไปลักเงินช่วยชีวิตของคนอื่น ในใจรู้สึกว่างเปล่า ว้าวุ่นใจ

เขาเลื่อนเก้าอี้ตัวหนึ่งออก ส่งสัญญาณให้นางนั่ง “เจ้านั่งเถอะ” เสียงของเขาแหบแห้งอยู่บ้าง

ถานไถหมิงเยว่นั่งลงอย่างว่าง่าย สองมือวางบนหัวเข่า ก้มหน้าลงเล็กน้อย ราวกับเด็กที่ทำความผิดมา ในห้องตกสู่ความเงียบอีกครั้ง มีเพียงเสียงหายใจสม่ำเสมอของผินผินบนเตียง และเสียงลมภูเขาที่พัดผ่านหน้าต่างเป็นครั้งคราว

“ข้า...”

“ข้า...” ทั้งสองคนเอ่ยปากขึ้นมาเกือบจะพร้อมกัน แล้วก็หยุดลงพร้อมกัน สบตากันแวบหนึ่ง บรรยากาศยิ่งอึดอัดมากขึ้น

“เจ้าพูดก่อนเถอะ” จ้าวเหิงกล่าว ถานไถหมิงเยว่เม้มริมฝีปาก ดูเหมือนกำลังเรียบเรียงคำพูด นางเงยหน้าขึ้น ดวงตาคู่นั้นที่ยังคงสว่างใสแม้จะอยู่ใต้แสงไฟสลัว จับจ้องไปที่จ้าวเหิงอย่างไม่วางตา

“สามี พวกเรา... การพบกันของพวกเรา ไม่ใช่เรื่องบังเอิญ” หัวใจของจ้าวเหิง กระตุกวูบ ไม่ใช่เรื่องบังเอิญ หมายความว่าอะไร

ในสมองของเขาพลันผุดความคิดขึ้นมานับไม่ถ้วน หรือว่าจะเป็นการต้มตุ๋น ไม่สิ บทมันไม่ถูกต้อง

เสียงของถานไถหมิงเยว่เบามาก แต่กลับเจือไปด้วยความรู้สึกห่างไกลของการหวนรำลึกถึงอดีต “ท่านพ่อของข้า ถานไถจิ้ง และท่านพ่อของท่าน จ้าวเถี่ยหนิว พวกท่านรู้จักกันตั้งแต่สมัยยังหนุ่ม”

“อะไรนะ” จ้าวเหิงนึกว่าตนเองฟังผิด ตื้อไปหมดทั้งตัว พ่อของเขา จ้าวเถี่ยหนิว ช่างตีเหล็กธรรมดาๆ ที่ตีเหล็กอยู่ในหมู่บ้านมาทั้งชีวิต นิสัยซื่อสัตย์จริงใจ กระทั่งออกจะทื่อมะลื่อไปหน่อย จะไปมีความเกี่ยวข้องอะไรกับแม่ทัพใหญ่ถานไถจิ้งผู้มีชื่อเสียงสะท้านใต้หล้าได้ นี่มันเหลือเชื่อยิ่งกว่าการที่เขาบอกว่าตนเองทะลุมิติมาเสียอีก!

“พวกท่าน... เป็นพี่น้องกัน” ถานไถหมิงเยว่กล่าวต่อ น้ำเสียงเรียบเฉย แต่กลับราวกับก้อนหินขนาดใหญ่ที่ถูกโยนลงในทะเลสาบในใจของจ้าวเหิง

“ในตอนนั้น พวกท่านเข้าร่วมกองทัพพร้อมกัน รู้จักกันตั้งแต่ยังต่ำต้อย ท่านพ่อของข้ามาจากตระกูลแม่ทัพ อ่านตำราพิชัยสงครามมาตั้งแต่เด็ก ไม่นานก็แสดงความสามารถจนโดดเด่นในกองทัพ ส่วนท่านพ่อของท่าน... เขาเป็นเพียงทหารเลวธรรมดาคนหนึ่ง มีเพียงพละกำลังมหาศาล”

ลมหายใจของจ้าวเหิงถึงกับหยุดชะงัก เขาพยายามค้นหาเศษเสี้ยวความทรงจำเกี่ยวกับบิดาในความทรงจำของเจ้าของร่างเดิม ในความประทับใจของเขา บิดาจ้าวเถี่ยหนิวก็เป็นเพียงช่างตีเหล็กที่เงียบขรึมคนหนึ่ง ทุกวันรู้เพียงแค่การสูบลม การเหวี่ยงค้อนเหล็ก บนตัวมักจะมีกลิ่นสนิมเหล็กและเถ้าถ่านติดอยู่เสมอ เขาไม่เคยได้ยินบิดาเอ่ยถึงเรื่องราวในอดีตที่เกี่ยวกับการเป็นทหารเลยแม้แต่น้อย

“ในสนามรบ คมดาบคมกระบี่ไร้ปรานี ท่านพ่อของข้ากลัวว่าท่านลุงจ้าวจะเกิดอุบัติเหตุตอนที่บุกตะลุยแนวหน้า จึงได้ใช้เส้นสาย ย้ายเขาจากแนวหน้าไปยังกองพันช่างฝีมือ ให้รับผิดชอบซ่อมแซมอาวุธยุทโธปกรณ์” เสียงของถานไถหมิงเยว่เจือไปด้วยไออุ่น “และก็เป็นเพราะเหตุนี้ ท่านลุงจ้าวจึงได้เรียนรู้ฝีมือชั้นเลิศมา ภายหลังเมื่อปลดประจำการกลับบ้านเกิด จึงได้มาเป็นช่างตีเหล็ก”

ที่แท้ก็เป็นเช่นนี้... ในใจของจ้าวเหิงพลันสว่างวาบ เขาแปลกใจมาตลอดว่า ชายชาวนาธรรมดาๆ คนหนึ่ง ไฉนจึงมีฝีมือการตีเหล็กที่ยอดเยี่ยมถึงเพียงนั้น ที่แท้รากเหง้ามันอยู่ตรงนี้เอง ท่านพ่อ ชายผู้เงียบขรึมดั่งขุนเขาผู้นั้น กลับเก็บงำอดีตที่สำคัญเช่นนี้ไว้มาตลอดทั้งชีวิต

“พวกท่านรักใคร่กันมาก ราวกับพี่น้องคลานตามกันมา ท่านลุงจ้าวเป็นคนตรงไปตรงมา พอดื่มเหล้ามากเข้า ก็ชอบพูดจาโอ้อวด” ถานไถหมิงเยว่พูดมาถึงตรงนี้ มุมปากก็ปรากฏรอยยิ้มจางๆ ราวกับนึกถึงเรื่องสนุกอะไรบางอย่างขึ้นมา “ข้ายังจำได้ มีครั้งหนึ่งท่านดื่มจนเมา ตบไหล่ท่านพ่อของข้าแล้วพูดว่า ‘เฒ่าถาน บ้านเจ้ามีลูกสาว บ้านข้ามีลูกชาย รอให้พวกเขาโตขึ้น ค่อยจับหมั้นหมายกันตั้งแต่เด็กเลยเป็นอย่างไร! พวกเราจะได้มาเกี่ยวดองกัน!’”

“หมั้นหมายตั้งแต่เด็ก” ลูกตาของจ้าวเหิงแทบจะถลนออกมา ถ้วยชาในมือก็ลืมวาง ร่างทั้งร่างแข็งทื่ออยู่กับที่ เขารู้สึกว่าสมองของตนเองเริ่มจะประมวลผลไม่ทันแล้ว ที่แท้แล้ว เจ้าโง่ตัวยักษ์นี่ที่ได้ภรรยามา ไม่ใช่เพราะเสน่ห์ส่วนตัว แต่เป็นการพึ่งบารมีพ่อหรอกหรือ

ในที่สุดเขาก็เข้าใจแล้ว ว่าทำไมถานไถหมิงเยว่ ทายาทของตระกูลแม่ทัพ สตรีผู้งดงามเลอค่าถึงเพียงนี้ ถึงได้ยอมแต่งงานกับ “เจ้าโง่ตัวยักษ์” ที่มีชื่อเสียงฉาวโฉ่ในหมู่บ้านตระกูลจ้าว ยอมทนกินรำกินผักป่าไปกับเขา ใช้ชีวิตที่ยากจนข้นแค้นที่สุด

มันไม่ใช่ละครน้ำเน่าอะไรที่ว่าคุณหนูตกยากหลงรักชายหนุ่มยากจนผู้ซื่อสัตย์ และก็ไม่ใช่การตอบแทนบุญคุณชั่ววูบอะไรทั้งนั้น แต่มันคือสัญญาหมั้นหมายที่กำหนดไว้เนิ่นนานแล้ว! คำมั่นสัญญาที่เกิดจากคำพูดหลังวงเหล้าของคนรุ่นพ่อ!

ในวินาทีนี้ จ้าวเหิงรู้สึกเพียงว่ามันไร้สาระ ไร้สาระอย่างที่สุด เขาที่เป็นคนยุคใหม่จากศตวรรษที่ 21 ที่เชื่อมั่นในรักอิสระ กลับต้องมาพัวพันอยู่กับการคลุมถุงชนในเวอร์ชันโบราณ

แต่หลังจากความไร้สาระผ่านพ้นไป สิ่งที่ทะลักทลายเข้ามาในหัวใจ กลับเป็นความรู้สึกหนักอึ้งที่ยากจะบรรยาย เขามองถานไถหมิงเยว่ที่อยู่ตรงหน้า สตรีผู้นี้ นางไม่ได้กำลังหลบซ่อนตัว แต่กำลังปฏิบัติตามสัญญา นางได้เดิมพันทั้งชีวิตของตนเองไว้กับคำพูดเล่นๆ หลังวงเหล้าของคนรุ่นพ่อ

“ในตอนนั้น ท่านพ่อของข้าก็แค่คิดว่าเป็นคำพูดล้อเล่น ไม่ได้เก็บมาใส่ใจ ท่านลุงจ้าวคาดว่าพอสร่างเมาก็คงลืมไปแล้ว” รอยยิ้มของถานไถหมิงเยว่จางหายไป สีหน้ากลับกลายเป็นเศร้าสร้อยอีกครั้ง “พวกท่านทั้งสองไม่มีใครคาดคิดว่า เหตุการณ์เปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่ครั้งหนึ่ง จะทำให้คำพูดล้อเล่นนี้ กลายเป็นฟางเส้นสุดท้ายที่ช่วยชีวิตข้า”

น้ำเสียงของนางต่ำลง ราวกับชุ่มโชกไปด้วยน้ำแข็ง “เมื่อแปดปีก่อน ศึกที่ด่านเยียนอวิ๋น ท่านพ่อของข้า... ไม่ใช่ว่ายอมจำนนโดยไม่ต่อสู้”

หัวใจของจ้าวเหิงขึ้นมาจุกอยู่ที่คอหอย เขาวางถ้วยชาลง ร่างกายเอนไปข้างหน้าเล็กน้อย เขารู้ว่า สิ่งที่จะพูดต่อจากนี้ต่างหาก คือแก่นแท้ที่แท้จริง

“คือการทรยศ” ถานไถหมิงเยว่พูดเน้นทีละคำ ทุกคำราวกับถูกเค้นออกมาจากไรฟัน เจือไปด้วยความแค้นที่ฝังลึกถึงกระดูก “ใต้บังคับบัญชาของท่านพ่อข้ามีแม่ทัพคนสนิทอยู่คนหนึ่ง เขาถูกอัครเสนาบดีชั่วในราชสำนักและพวกเป่ยตี๋ใช้เงินมหาศาลซื้อตัวไปนานแล้ว ในคืนที่กองทัพเป่ยตี๋ประชิดด่าน เขาฉวยโอกาสตอนที่เปลี่ยนเวรยาม เป็นช่วงที่ทหารยามผ่อนคลายที่สุด... เปิดประตูเมืองด้วยมือของเขาเอง”

หมัดของจ้าวเหิง ที่อยู่ใต้โต๊ะ กำแน่นขึ้นโดยไม่รู้ตัว แม้ว่าจะพอคาดเดาได้อยู่บ้าง แต่การที่ได้ยินความจริงนี้จากปากของถานไถหมิงเยว่เอง แรงปะทะนั้นก็ยังคงทำให้เขารู้สึกหายใจไม่ออกอยู่ดี

“กองทัพทหารม้าเหล็กเป่ยตี๋บุกทะลวงเข้ามา ทหารกล้าแห่งต้าอวี๋ของข้า หลายคนถูกตัดศีรษะขณะที่ยังนอนหลับอยู่ในความฝัน นั่นไม่ใช่การรบ แต่มันคือการสังหารหมู่ที่วางแผนไว้ล่วงหน้ามาอย่างยาวนาน”

“ท่านพ่อของข้านำกองกำลังทหารองครักษ์ส่วนตัวต่อสู้จนตัวตาย แต่สถานการณ์ก็ไม่อาจพลิกฟื้นได้ เมื่อเห็นว่าด่านกำลังจะแตก ทหารห้าหมื่นนายกำลังจะล้มตายจนหมดสิ้น หัวใจของท่านก็มอดดับราวกับเถ้าถ่าน ชักกระบี่ออกมาหมายจะปลิดชีพตนเองบนกำแพงเมือง เพื่อชดใช้ต่อแผ่นดิน”