บทที่ 61 ความแค้นลึกล้ำดั่งทะเลเลือด

เสียงของถานไถหมิงเยว่สั่นเทา ขอบตาเอ่อคลอไปด้วยน้ำตา แต่นางกลับดื้อรั้น ไม่ยอมปล่อยให้มันรินไหลออกมา

“เป็นกองกำลังองครักษ์ของท่าน กองกำลังใต้บัญชาที่ภักดีที่สุดกลุ่มนั้น ที่ต่อสู้จนตัวตายช่วยท่านออกมาจากกองภูเขาซากศพและทะเลเลือด พาท่านฝ่าวงล้อมหนีออกจากด่านเยียนอวิ๋นมาได้”

“หลังจากที่หนีออกมาได้ ท่านพ่อของข้าก็รู้ว่า ตนเองจบสิ้นแล้ว ไม่ว่าความจริงจะเป็นเช่นไร ในสายตาของชาวโลก ท่านก็คือคนบาปที่ทำป้อมปราการเยียนอวิ๋นหลุดมือไป อัครเสนาบดีชั่วผู้นั้นในราชสำนัก ย่อมไม่ปล่อยโอกาสอันยอดเยี่ยมนี้ในการกำจัดผู้ที่ไม่เห็นพ้องกับตนไปแน่ ท่านรู้ว่าตนเองต้องตายอย่างมิต้องสงสัย ตระกูลถานไถ ก็มิอาจรอดพ้นจากหายนะนี้ได้”

“สิ่งสุดท้ายที่ท่านทำ ก็คือการเขียนจดหมายฉบับหนึ่ง มอบหมายให้คนสนิทเร่งม้าเร็วที่สุด ส่งกลับไปยังบ้านที่เมืองหลวง ให้พวกเรารีบแยกย้ายกันหนีเอาชีวิตรอด ในจดหมายท่านยังกำชับ ให้ข้าถือสาส์นอีกฉบับหนึ่ง มุ่งหน้ามายังหมู่บ้านตระกูลจ้าว อำเภอชิงเหอ เพื่อตามหาช่างตีเหล็กผู้หนึ่งนามว่า จ้าวเถี่ยหนิว”

หัวใจของจ้าวเหิงถูกบีบรัดอย่างแรง เขาสามารถจินตนาการได้ว่า ในชั่วขณะที่สิ้นหวังนั้น ตอนที่แม่ทัพถานไถเขียนจดหมายฉบับนี้ขึ้นมา ท่านต้องมีจิตใจที่ฝากฝังบุตรกำพร้าเช่นไร พี่น้องร่วมสาบานผู้นั้นของเขา ได้กลายเป็นทางถอยสุดท้ายที่ท่านเตรียมไว้ให้ลูกสาว

“แต่ว่า จดหมายก็ยังส่งมาช้าไปก้าวหนึ่ง” ในที่สุดน้ำตาของถานไถหมิงเยว่ก็รินไหลอาบแก้ม ภายใต้แสงตะเกียงสลัวๆ มันราวกับไข่มุกที่แตกสลาย “กว่าจดหมายจะส่งถึง ก็ช้าไปบ้างแล้ว นอกจากพวกเราสามคนพี่น้องที่โชคดีแยกย้ายกันหนีออกมาได้ ที่เหลือ... ล้วนถูกสังหารหมู่จนหมดสิ้น”

เสียงของนางสั่นเครือ แต่ก็ยังคงฝืนพูดต่อไป “ท่านพี่ใหญ่กับหมิงอวี่ ไม่เชื่อว่าท่านพ่อจะยอมจำนนต่อศัตรู พวกเขาปลอมตัวเป็นผู้ลี้ภัย เสี่ยงอันตรายลอบออกไปนอกด่าน เพื่อตามหาเบาะแสของท่านพ่อ ส่วนข้า ก็ทำตามคำสั่งเสียสุดท้ายของท่านพ่อ ปลอมเป็นหญิงกำพร้าที่หลบหนีภัยพิบัติ มุ่งหน้าลงใต้ รอนแรมอยู่หลายเดือน กว่าจะหาหมู่บ้านตระกูลจ้าว และพบท่านลุงจ้าว”

จ้าวเหิงถึงได้เข้าใจในตอนนี้ ว่าเหตุใดในตอนนั้นถานไถหมิงเยว่จึงปรากฏตัวที่หมู่บ้านตระกูลจ้าวเพียงลำพัง สตรีผู้เปี่ยมไปด้วยความรู้และมีออร่าที่ไม่ธรรมดา แต่กลับอ้างว่าตนเองเป็นผู้ลี้ภัยที่ครอบครัวแตกสลาย ในตอนนั้นคนในหมู่บ้านต่างก็รู้สึกแปลกประหลาด ตอนนี้พอย้อนคิดดู ทุกการกระทำของนาง ล้วนคือการเดิมพันครั้งใหญ่ที่ใช้ชีวิตเป็นเดิมพัน

“ท่านลุงจ้าวพอเห็นสาส์นแทนใจ ก็ไม่ได้ซักถามอะไรเลยแม้แต่คำเดียว กลับรับข้าไว้ ไม่นานหลังจากนั้น ก็... ก็ให้พวกเราแต่งงานกัน” ถานไถหมิงเยว่พูดมาถึงตรงนี้ สีหน้าก็ปรากฏความรู้สึกที่ซับซ้อน มีทั้งความซาบซึ้งใจ ความจนใจ และความเขินอายที่แทบจะสังเกตไม่เห็น “ท่านไม่ได้รังเกียจว่าข้าเป็นนักโทษที่ราชสำนักต้องการตัว ตรงกันข้าม กลับยังให้พวกเราแต่งงานกัน”

จ้าวเหิงเงียบงันไป พ่อของเขา จ้าวเถี่ยหนิว ชายผู้ดูเหมือนจะซื่อทื่อคนนั้น กลับมีปัญญาและความซื่อสัตย์ภักดีที่เรียบง่ายทว่าลึกซึ้งที่สุด เขาใช้วิธีที่เรียบง่ายและตรงไปตรงมาที่สุด เพื่อรักษาสัญญาที่มีต่อพี่น้องของเขา ปกป้องลูกสาวของพี่น้องเขาไว้

“แล้วหลังจากนั้นเล่า ท่านพี่ของเจ้าพวกเขา...” จ้าวเหิงอดไม่ได้ที่จะถามต่อ

“ท่านพี่ใหญ่กับพี่รอง ตามหาอยู่นอกด่านเป็นเวลาหนึ่งปีเต็ม” ในดวงตาของถานไถหมิงเยว่ฉายแววความเจ็บปวดรวดร้าวที่เข้มข้นจนไม่อาจจางหาย “ในที่สุด พวกเขาก็พบเพียง... กองกระดูกที่ไม่อาจระบุตัวตนได้... กองหนึ่ง ในหุบเขาที่พวกเป่ยตี๋เรียกว่า 'หลุมหมื่นศพ' โดยอาศัยเศษซากชุดเกราะที่หลงเหลืออยู่บนร่างของท่านพ่อข้า”

ต่อให้จ้าวเหิงมีจิตใจที่มั่นคงเพียงใด เมื่อได้ยินมาถึงตรงนี้ ก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกเย็นเยียบขึ้นมาจากก้นบึ้งของหัวใจ แม่ทัพผู้มีชื่อเสียงแห่งยุค ต่อสู้เพื่อบ้านเมืองมาทั้งชีวิต สุดท้ายกลับต้องมาพบจุดจบที่ร่างไร้กระดูกให้เก็บ ต้องฝังร่างไว้ในต่างแดน

“พวกเขานำร่างไร้วิญญาณของท่านพ่อกลับเข้ามาในด่านทั้งน้ำตา รอนแรมสืบเสาะอยู่เนิ่นนาน สุดท้ายจึงได้พบข้าที่แต่งเข้าหมู่บ้านตระกูลจ้าวแล้ว พี่น้องได้พบกันอีกครั้ง พวกเราเดิมทีคิดจะซ่อนเร้นชื่อแซ่ ใช้ชีวิตที่เหลืออยู่นี้ให้จบสิ้นไป แต่ว่า ความอยุติธรรมที่ท่านพ่อได้รับ ความแค้นลึกล้ำดั่งทะเลเลือดของทหารกล้าห้าหมื่นนาย จะปล่อยให้มันจบลงเช่นนี้ไม่ได้!”

ในน้ำเสียงของนาง กลับมาเจือไปด้วยความเย็นชาแข็งกร้าวดุจน้ำแข็งอีกครั้ง “พวกเราติดต่อกับอดีตลูกน้องเก่าๆ ของท่านพ่อในตอนนั้น หลายคนในหมู่พวกเขาเพราะถูกโยงใยเข้าไปด้วย จึงถูกปลดออกจากตำแหน่ง ถูกไล่ออก กระทั่งถูกไล่ล่าสังหาร ทุกคนล้วนมีความแค้นต่อศัตรูร่วมกัน จึงได้มารวมตัวกันที่เขาหูวัวแห่งนี้ ตั้งตัวเป็นโจรป่า สะสมกำลัง เพียงเพื่อรอสักวันหนึ่ง ที่จะสามารถสังหารอัครเสนาบดีชั่วผู้นั้นด้วยมือของตนเอง เพื่อล้างมลทินให้กับท่านพ่อของข้า และดวงวิญญาณวีรชนห้าหมื่นดวงที่ตายอย่างไม่เป็นธรรม!”

ในที่สุดจ้าวเหิงก็สามารถร้อยเรียงเบาะแสทั้งหมดเข้าด้วยกันได้ ที่มาของค่ายชิงเฟิง ตัวตนของพี่น้องตระกูลถานไถ ทุกสิ่งทุกอย่าง ล้วนมีคำตอบแล้ว

“ถ้าเช่นนั้น... แล้วเหตุใดเจ้าถึงต้องจากไปอีก” นี่คือคำถามที่เขาสนใจที่สุด “เมื่อครึ่งปีก่อน เหตุใดเจ้าจึงจากไปโดยไม่ร่ำลา”

“เพราะว่า พวกเราถูกพบตัวแล้ว” ถานไถหมิงเยว่มองเขา ในดวงตาเต็มไปด้วยความรู้สึกผิดและความหวาดกลัวที่ยังหลงเหลืออยู่ “เมื่อประมาณหนึ่งปีก่อน ร่องรอยของพวกเราที่นี่ ไม่รู้ว่ารั่วไหลออกไปได้อย่างไร พวกเหยี่ยวสุนัขของราชสำนักเริ่มทำการตรวจค้นครั้งใหญ่ในเมืองชิงหยางและหมู่บ้านโดยรอบ ข้ากลัว... ข้ากลัวว่าพวกเขาจะตามเบาะแสของข้า จนมาสืบสาวถึงตัวท่านและลูกๆ”

“ข้าไม่อาจลากพวกท่านเข้ามาพัวพันได้ ตระกูลจ้าวทำเพื่อข้ามามากพอแล้ว ท่านลุงจ้าวก็จากไปแล้ว ข้าไม่อาจปล่อยให้ท่านกับเถี่ยตั้นและผินผิน ต้องมาตกอยู่ในสถานการณ์ที่มิอาจหวนคืนได้เพราะข้าอีก”

“ดังนั้น ข้าจึงทำได้เพียงจากไป ยิ่งไปไกลเท่าไหร่ก็ยิ่งดี ทำให้พวกเขาคิดว่าข้าได้ออกจากอำเภอชิงเหอไปแล้ว เพื่อตัดเบาะแส”

“การไม่เขียนจดหมาย ไม่ติดต่อ ก็เพราะว่าข้าไม่กล้า ข้ากลัวว่าร่องรอยเพียงน้อยนิด ก็อาจจะนำพาภัยพิบัติถึงชีวิตมาให้พวกท่านได้ ข้าทำได้เพียงซ่อนตัวกลับมาบนเขา ในเงามืด... คอยเฝ้ามองพวกท่านอยู่ไกลๆ”

ที่แท้ก็เป็นเช่นนี้ ไม่ใช่การทอดทิ้ง ไม่ใช่การรังเกียจ แต่คือการปกป้อง ใช้วิธีการที่เด็ดเดี่ยวที่สุดและเจ็บปวดที่สุด เพื่อตัดขาดอันตรายทั้งหมดที่อาจจะเกิดขึ้น

หัวใจของจ้าวเหิง ราวกับถูกมือใหญ่ข้างหนึ่งขยำขยี้อย่างแรง ทั้งเปรี้ยว ทั้งตึง ทั้งเจ็บปวด รู้สึกหลากหลายปนเป

เขานึกถึงความโกรธแค้นและความไม่เข้าใจที่ตนเองมีต่อสตรีผู้นี้มาตลอดครึ่งปี เขานึกถึงความทรงจำอันเศร้าสร้อยที่เจ้าของร่างเดิมทิ้งไว้ในความสิ้นหวัง เขากระทั่งนึกถึงคำโกหกที่ตนเองเพิ่งจะกุขึ้นมาเพื่อเอาตัวรอดเมื่อครู่นี้

เมื่ออยู่ต่อหน้าความแค้นของชาติบ้านเมือง ความแค้นของตระกูล การพลัดพรากจากเป็นจากตายที่ถานไถหมิงเยว่ต้องแบกรับ ความน้อยเนื้อต่ำใจและความขุ่นเคืองเล็กๆ น้อยๆ เรื่องในครอบครัวของเขา ช่างดูเล็กน้อย ช่างไม่ควรค่าแก่การเอ่ยถึงเสียเลย

เขาเคยคิดว่าตนเองคือเสาหลักของบ้านหลังนี้ แบกรับทุกสิ่งทุกอย่างไว้ สุดท้ายแล้ว กลับกลายเป็นเขาเองต่างหาก ที่เป็นคนที่ถูกปกป้องไว้ดีที่สุด

เขาอ้าปาก อยากจะพูดอะไรบางอย่าง แต่ถ้อยคำนับพันนับหมื่นกลับจุกอยู่ที่ลำคอ สุดท้ายก็กลั่นออกมาได้เพียงเสียงถอนหายใจที่หนักอึ้ง ซึ่งเต็มไปด้วยความเหนื่อยล้าและความจนใจ

ในที่สุดเขาก็เข้าใจ การที่ตนเองทะลุมิติมาอยู่ในร่างของ “เจ้าโง่ตัวยักษ์” ผู้นี้ บางทีอาจจะไม่ใช่เรื่องบังเอิญ คนที่เขาแต่งงานด้วย ไม่ใช่เพียงแค่ภรรยาคนหนึ่ง สิ่งที่เขาสืบทอดมาด้วยนั้น ยิ่งไปกว่านั้น คือความแค้นลึกล้ำดั่งทะเลเลือดที่เพียงพอจะล้มล้างราชวงศ์หนึ่งได้

บ้านหลังนี้ ครอบครัวชาวนาที่ดูยากจนข้นแค้นหลังนี้ ตั้งแต่แรกเริ่ม ก็ตั้งอยู่ใจกลางพายุแห่งแผนการสมคบคิดอันยิ่งใหญ่และวิกฤตการณ์มาโดยตลอด และเขา จ้าวเหิง ก็ถูกดึงเข้าไปพัวพันด้วยอย่างมิอาจหลีกเลี่ยงได้แล้ว