บทที่ 62 ความจริงที่หนักอึ้ง

แรงปะทะของความจริงนั้น หนักหน่วงเกินกว่าที่จินตนาการไว้มากนัก

หลังจากที่ถานไถหมิงเยว่ได้เปิดเผยทุกสิ่งทุกอย่างออกมาจนหมดสิ้น ภายในห้องก็ตกอยู่ในความเงียบงันอันยาวนาน จ้าวเหิงนั่งนิ่งอยู่บนเก้าอี้ ไม่ไหวติง ราวกับรูปสลักหิน สมองของเขาสับสนวุ่นวายราวกับโจ๊กหม้อหนึ่ง เศษเสี้ยวของข้อมูลนับไม่ถ้วนพุ่งเข้าชนกันอยู่ภายใน กวนจนเขาปวดหัวแทบระเบิด

การหมั้นหมายตั้งแต่เด็ก ทายาทตระกูลแม่ทัพ คดีฆาตกรรมล้างตระกูล ความแค้นลึกดั่งทะเลเลือด การซ่องสุมเป็นโจร...

คำศัพท์เหล่านี้ที่จะปรากฏเพียงในนิทานคุณธรรมหรือละคร บัดนี้กลับถาโถมลงบนร่างของเขาอย่างมีชีวิตชีวา ผูกมัดเข้ากับชีวิตของเขาอย่างแน่นหนา เขาไม่ได้แต่งงานกับหญิงสาวกำพร้าผู้หนีภัยสงครามธรรมดาๆ คนหนึ่ง แต่กลับเป็นผู้ล้างแค้นที่แบกรับความรุ่งโรจน์และความพินาศของทั้งตระกูลไว้ ซึ่งพร้อมที่จะดึงดูดภัยพิบัติฆ่าล้างโคตรมาได้ทุกเมื่อ

ทุกสิ่งที่เขาเคยบ่นว่ามาก่อนหน้านี้ ความน้อยเนื้อต่ำใจเล็กๆ น้อยๆ เหล่านั้น ความขุ่นเคืองที่ภรรยาจากไปโดยไม่ลาคำนั้น เมื่ออยู่ต่อหน้าความจริงที่หนักอึ้งเช่นนี้ มันช่างดูเบาหวิว กระทั่งน่าขันอยู่บ้าง

ค่ำคืนนี้ ถูกกำหนดไว้แล้วว่ามิอาจข่มตาหลับ

เมื่อพูดคุยทุกอย่างจบสิ้น ท้องฟ้าก็ใกล้จะยามสามแล้ว ถานไถหมิงเยว่ดูเหมือนจะใช้พลังใจไปจนหมดสิ้น ความเหนื่อยล้าบนดวงตาไม่อาจปิดบังได้อีกต่อไป นางไม่ได้พูดอะไรมากอีก เพียงแค่จัดเก็บโต๊ะอย่างเงียบๆ จากนั้นก็เดินไปที่ข้างเตียง เว้นที่ว่างขนาดหนึ่งคนไว้ระหว่างจ้าวเหิงและผินผินที่หลับสนิท

จ้าวเหิงลุกขึ้นยืนอย่างแข็งทื่อ เป่าตะเกียงน้ำมันบนโต๊ะจนดับ เหลือไว้เพียงแสงสลัวๆ ขนาดเท่าเม็ดถั่วที่มุมกำแพง เขาถอดเสื้อคลุมชั้นนอกออก นอนลงบนเตียงด้านนอกสุด โดยมีร่างเล็กๆ ของลูกสาวคั่นกลาง

ในความมืด เขาสามารถได้ยินเสียงลมหายใจของคนสองคนที่อยู่ข้างๆ ได้อย่างชัดเจน ลมหายใจของผินผินสม่ำเสมอและยาวนาน เจือไปด้วยกลิ่นหอมหวานอันเป็นเอกลักษณ์ของเด็กๆ ส่วนอีกด้านหนึ่ง ลมหายใจของถานไถหมิงเยว่กลับค่อนข้างสับสน เจือไปด้วยความตึงเครียดที่แทบจะจับไม่ได้

เขากระทั่งได้กลิ่นหอมจางๆ ของสมุนไพรจากเส้นผมของนาง เหมือนกับกลิ่นของสมุนไพรที่เขาปลูกไว้ในลานบ้านไม่ผิดเพี้ยน กลิ่นอายที่คุ้นเคยนี้ ทำให้เส้นประสาทที่ตึงเครียดของเขาผ่อนคลายลงเล็กน้อย แต่คลื่นยักษ์ในใจกลับไม่สามารถสงบลงได้เป็นเวลานาน

เขาไม่ใช่ "เจ้าโง่ตัวยักษ์" ที่ซื่อทื่อคนนั้นของเจ้าของร่างเดิม ในฐานะคนยุคใหม่ที่มาจากยุคข้อมูลข่าวสารที่ท่วมท้น เขารู้ดีกว่าใครว่าทั้งหมดที่ถานไถหมิงเยว่พูดมาหมายความว่าอะไร

นี่ไม่ใช่ความขัดแย้งในครอบครัวที่เรียบง่ายอีกต่อไปแล้ว เบื้องหลังของมันเกี่ยวข้องไปถึงอัครเสนาบดีชั่วในราชสำนัก เกี่ยวข้องไปถึงวิญญาณอาฆาตห้าหมื่นดวงที่ชายแดน เกี่ยวข้องไปถึงความแค้นของชาติที่มีต่อพวกเป่ยตี๋ กระทั่งอาจจะสั่นคลอนรากฐานของราชวงศ์ต้าอวี๋ทั้งมวล และเขา จ้าวเหิง ชาวบ้านธรรมดาๆ คนหนึ่งในหมู่บ้านตระกูลจ้าว ก็ได้ถูกลากเข้ามาสู่วังวนอันยิ่งใหญ่นี้อย่างงุนงงโดยสิ้นเชิง

เขาจะทำอย่างไรได้ ถอนตัวหนีงั้นหรือ

ความคิดนี้เพียงแค่แวบเข้ามาในสมอง ก็ถูกเขาขยี้ทิ้งไปแล้ว เขาก้มหน้าลง อาศัยแสงสลัวๆ มองดูผินผินที่นอนอยู่ตรงกลาง เด็กหญิงตัวน้อยกำลังหลับปุ๋ย ริมฝีปากเล็กๆ เผยอออกเล็กน้อย มือเล็กๆ ข้างหนึ่งยังคงกำนิ้วมือของเขาไว้โดยไม่รู้ตัว

นี่คือลูกสาวของเขา ในห้องนั้น ยังมีเถี่ยตั้น ลูกชายของเขา บนเตียงกำลังนอนอยู่ คือภรรยาในนามของเขา แม่ของเด็กๆ

บ้านหลังนี้ เขาประคับประคองมันมาครึ่งปีแล้ว เขาถือว่าตนเองเป็นเสาหลักของบ้านหลังนี้แล้ว ตอนนี้กลับมาบอกเขาว่า บ้านหลังนี้ตั้งแต่เริ่มต้นก็ถูกสร้างขึ้นบนวิกฤตอันใหญ่หลวง ให้เขาทอดทิ้งลูกเมีย หนีเอาตัวรอดคนเดียวงั้นหรือ

เขาทำไม่ได้ ไม่ว่าจะด้วยคุณธรรมของคนยุคใหม่ หรือด้วยความผูกพันทางสายเลือดที่ซึมลึกเข้ากระดูกตลอดครึ่งปีที่ผ่านมานี้ เขาก็ทำไม่ได้

จ้าวเหิงค่อยๆ หลับตาลง ระบายลมหายใจขุ่นมัวออกมาเฮือกยาว ช่างเถอะ ในเมื่อมาแล้วก็จงอยู่กับมัน ทหารมาก็ใช้แม่ทัพต้าน อุทกภัยมาก็ใช้ดินกั้น ปัญหาที่ใหญ่หลวงเพียงใด ก็ต้องแบกรับมันไว้ให้ได้

ไม่รู้ว่าผ่านไปนานเท่าใด เสียงลมหายใจของถานไถหมิงเยว่ที่อยู่ข้างๆ ค่อยๆ สม่ำเสมอลง ดูเหมือนว่าจะหลับไปแล้ว ส่วนจ้าวเหิง กลับยังคงลืมตา จ้องมองเพดานที่มืดสนิท จนกระทั่งขอบฟ้าปรากฏแสงสีขาวท้องปลา เขาจึงได้ผล็อยหลับไปอย่างงุนงง

...

ตื่นขึ้นมาอีกครั้ง ท้องฟ้าก็สว่างจ้าแล้ว ที่นอนข้างๆ ว่างเปล่า เย็นชืด ถานไถหมิงเยว่และผินผินหายไปไหนแล้วก็ไม่รู้

จ้าวเหิงลุกขึ้นนั่ง ขยับขมับที่ปวดตุบๆ เล็กน้อย ความรู้สึกเหนื่อยล้าเหมือนคนเมาค้างเข้าครอบงำเขา ปริมาณข้อมูลที่ได้รับเมื่อคืนมันมหาศาลเกินไปจริงๆ แม้จะได้นอนไปเพียงชั่วครู่ ก็ทำให้เขารู้สึกเหนื่อยล้าทั้งใจทั้งกาย

เขาสวมเสื้อผ้าลวกๆ ล้างหน้าล้างตา รู้สึกกระปรี้กระเปร่าขึ้นมาเล็กน้อย กำลังเตรียมจะออกไปดูสถานการณ์ ประตูห้องก็ “เอี๊ยด” ถูกผลักเปิดออก ถานไถหมิงเยว่ถือถาดไม้เข้ามา ด้านหลังยังมีผินผินที่เดินตามติดราวกับลูกหาง

“ท่านพ่อ!” ผินผินพอเห็นจ้าวเหิงตื่นแล้ว ก็ร้องเรียกอย่างร่าเริง ก้าวขาสั้นๆ พุ่งเข้ามาหา จ้าวเหิงรวบตัวลูกสาวขึ้นมาไว้ในอ้อมแขน หอมแก้มเล็กๆ ที่นุ่มนิ่มของนางไปฟอดหนึ่ง ความมืดมนในใจก็พลันสลายไปไม่น้อย

“หิวแล้วใช่หรือไม่ กินอะไรสักหน่อยก่อนเถอะ” ถานไถหมิงเยว่วางถาดลงบนโต๊ะหินในลานบ้าน น้ำเสียงยังคงอ่อนโยน แต่ดูเหมือนจะเจือไปด้วยกลิ่นอายของชีวิตประจำวันมากขึ้นกว่าเมื่อคืน

จ้าวเหิงอุ้มผินผินเดินเข้าไป สายตาทอดมองไปบนโต๊ะหิน ในถาดวางไว้ด้วยแผ่นแป้งสีดำทะมึนสองสามแผ่นที่ดูหยาบกระด้างอย่างยิ่ง ข้างๆ ยังมีอ่างโจ๊กใบเล็กๆ บอกว่าเป็นโจ๊ก ที่จริงแล้วยิ่งเหมือนน้ำข้าวต้ม ใสจนมองเห็นก้น แม้กระทั่งสามารถนับเม็ดข้าวที่นอนก้นอยู่เพียงน้อยนิดได้อย่างชัดเจน

นี่คืออาหารเช้าของค่ายชิงเฟิงหรือ คิ้วของจ้าวเหิงขมวดเข้าหากันเล็กน้อยจนแทบไม่สังเกตเห็น

ถานไถหมิงเยว่ดูเหมือนจะอ่านความคิดของเขาออก บนใบหน้าปรากฏร่องรอยความกระอักกระอ่วนใจ ก้มหน้ากล่าวเสียงต่ำ “สภาพในค่าย... เทียบกับข้างล่างไม่ได้ ที่นี่ขาดแคลนทุกอย่าง โดยเฉพาะเสบียงอาหาร แม้แต่พี่ใหญ่ ก็เป็นเพียงบางครั้งคราวเท่านั้นถึงจะได้ลิ้มรสเนื้อสัตว์ นั่นยังต้องดูว่าพี่น้องในค่ายจะล่าสัตว์ได้หรือไม่ ปกติแล้ว ทุกคนก็กินกันแบบนี้”

นางหยุดไปครู่หนึ่ง น้ำเสียงเจือความรู้สึกผิด “ที่นี่ไม่มีเนื้อพะโล้ให้ท่านกินหรอกนะ” จ้าวเหิงได้ยินดังนั้น ใบหน้าเฒ่าก็แดงก่ำ อดไม่ได้ที่จะลูบจมูกแก้เก้อ เขาเพิ่งจะตระหนักได้ว่า ตลอดหนึ่งเดือนที่ผ่านมานี้ ปากของเขาถูกเลี้ยงดูจนเคยตัวเสียแล้ว จากโจ๊กผักป่าในตอนแรก มาเป็นข้าวสารขาวแป้งสาลีขาว และต่อมาก็เป็นเนื้อพะโล้แทบจะวันเว้นวัน เขาไม่เพียงแต่ทำให้ตนเองและลูกๆ ได้ใช้ชีวิตที่ดีขึ้น แต่ก็ค่อยๆ ลืมเลือนไปว่า ในยุคสมัยนี้ การได้กินข้าวสักมื้อให้อิ่มท้อง สำหรับผู้คนมากมายแล้ว มันคือความหรูหราอย่างที่สุด

เขายกแผ่นแป้งธัญพืชขึ้นมา บิออกอย่างแรงชิ้นหนึ่ง แล้วใส่เข้าปาก แป้งทั้งแห้งทั้งแข็ง บาดคอจนเจ็บระบม ทั้งยังเจือไปด้วยกลิ่นรำที่บอกไม่ถูก เขาเคี้ยวมันโดยไม่เปลี่ยนสีหน้า แล้วซดน้ำข้าวต้มที่ใสจนส่องเห็นเงาคนได้นั่นตามลงไป ถึงจะกลืนแป้งนั่นลงไปได้อย่างยากลำบาก

ผินผินดูเหมือนจะกินไม่ชินเช่นกัน คิ้วเล็กๆ ขมวดเข้าหากันแน่น กัดไปเพียงคำเล็กๆ ก็ไม่ยอมกินต่อ ถานไถหมิงเยว่มองดูท่าทางของสองพ่อลูก แววตาที่รู้สึกผิดนั้นยิ่งฉายชัดขึ้น นางเงียบไปครู่หนึ่ง สุดท้ายก็เอ่ยปากออกมา น้ำเสียงเจือไปด้วยการปรึกษาหารือและความคาดหวังที่แทบจะสังเกตไม่เห็น

“สามี หรือว่า... ท่านก็อยู่ที่ค่ายเลยเถอะ” นางมองจ้าวเหิง กล่าวอย่างจริงจัง “ที่นี่แม้จะอัตคัดข้นแค้น แต่ชั่วคราวนี้ก็ยังถือว่าปลอดภัย พี่ใหญ่พวกเขาไปสืบมาแน่ชัดแล้วว่า กองทัพใหญ่ของเป่ยตี๋กำลังรวมพลกันอยู่ที่ชายแดน เกรงว่าอีกไม่นานก็คงจะบุกใต้แล้ว ถึงเวลานั้น ทั่วทั้งภาคเหนือก็จะวุ่นวายไปหมด และภายในราชสำนัก อัครเสนาบดีชั่วก็กุมอำนาจ คลังหลวงว่างเปล่า ดูแลตัวเองยังแทบไม่รอด ขุนศึกตามหัวเมืองต่างๆ ก็กุมกำลังทหารตั้งตนเป็นใหญ่ การรวบผนวกที่ดินก็ยิ่งรุนแรงขึ้น ผู้ลี้ภัยเกิดขึ้นทั่วทุกหนแห่ง... แผ่นดินนี้ เกรงว่าอีกไม่นานก็คงจะเกิดจลาจลครั้งใหญ่แล้ว”

“พวกท่านอยู่ที่ตีนเขา อันตรายเกินไป อยู่ที่นี่ อย่างน้อย... ครอบครัวเราก็ได้อยู่ด้วยกัน พวกเราก็สามารถปกป้องพวกท่านได้”