บทที่ 63 ไม่ใช่ความแค้น แต่คือเสบียงอาหาร!

จ้าวเหิงรับฟังอย่างเงียบงัน ไม่ได้ตอบในทันที

เขารู้ว่าถานไถหมิงเยว่พูดความจริง ในฐานะคนยุคใหม่ที่พอจะมีความรู้เรื่องประวัติศาสตร์อยู่บ้าง เขารู้ดีว่าภาพฉากสุดท้ายของราชวงศ์นั้นหมายความว่าอะไร กลียุคกำลังจะมาเยือน ชีวิตคนไร้ค่าดุจเศษหญ้า อำเภอชิงเหอตั้งอยู่ทางทิศเหนือ หากพวกเป่ยตี๋บุกมาทางใต้ ที่นี่ก็จะได้รับผลกระทบก่อนเป็นที่แรก หมู่บ้านที่ไร้การป้องกันอย่างหมู่บ้านตระกูลจ้าว จะถูกเผาเป็นเถ้าถ่านในชั่วพริบตา

การอยู่บนเขา เป็นทางเลือกที่ปลอดภัยที่สุดในตอนนี้จริงๆ แต่ทว่า...

สายตาของจ้าวเหิง ค่อยๆ เลื่อนจากใบหน้าที่เต็มไปด้วยความหวังของถานไถหมิงเยว่ ไปยังแป้งธัญพืชหยาบที่กลืนแทบไม่ลงและโจ๊กข้าวใสจนเห็นก้นถ้วยบนโต๊ะ

เขาเงียบไปครู่ใหญ่ จึงค่อยๆ เอ่ยปาก น้ำเสียงทุ้มต่ำและทรงพลัง “แล้วอย่างไรต่อ”

“เอ๋” ถานไถหมิงเยว่ชะงักไปเล็กน้อย

“อยู่ที่นี่ แล้วอย่างไรต่อ” จ้าวเหิงเงยหน้าขึ้น สายตาจับจ้องนางอย่างร้อนแรง ถามกลับ “พวกท่านจะหยัดยืนอยู่ในกลียุคที่กำลังจะมาถึงนี้ได้อย่างไร แล้วจะไปล้างแค้นที่ลึกล้ำดั่งทะเลเลือดนั่นได้อย่างไร”

น้ำเสียงของเขาไม่ดัง แต่กลับราวกับค้อนหนักๆ ที่ทุบลงบนหัวใจของถานไถหมิงเยว่อย่างแรง

เขาชี้มือไปยังอาหารบนโต๊ะ น้ำเสียงพลันเฉียบคมขึ้น “ก็อาศัยเจ้านี่น่ะหรือ อาศัยข้าวต้มใสๆ ที่เห็นเม็ดข้าวไม่กี่เม็ดอยู่ก้นถ้วยนี่ กับแป้งธัญพืชหยาบที่กลืนแทบไม่ลงนี่น่ะหรือ”

“รากฐานของกองทัพคืออะไร ไม่ใช่ความแค้น ไม่ใช่ความกล้าหาญทางการรบ แต่คือเสบียงอาหาร! คือเงินเบี้ยหวัด!”

“ในค่ายแห่งนี้มีทั้งคนแก่ คนอ่อนแอ สตรีและเด็กอยู่ไม่น้อย ชายฉกรรจ์ที่พร้อมรบเต็มที่ก็นับได้แค่เจ็ดแปดร้อยคน แค่คนเท่านี้ เสบียงอาหารเท่านี้ อย่าว่าแต่การไปล้างแค้นอัครเสนาบดีชั่วที่เมืองหลวงเลย เกรงว่าแม้แต่ตัวอำเภอชิงเหอก็ยังตีไม่แตก! หากราชสำนักตั้งตัวได้ทัน ส่งกองทัพหลวงมาล้อมปราบ พวกท่านจะเอาอะไรไปต้านทาน ถึงเวลานั้น ไม่ต้องให้พวกมันบุกขึ้นเขาด้วยซ้ำ แค่ปิดเส้นทางลงเขาไว้ ไม่ถึงครึ่งเดือน คนบนเขาก็ต้องอดตายกันทั้งเป็น!”

ทุกถ้อยคำของจ้าวเหิง ราวกับมีดผ่าตัด กรีดเปิดเปลือยความจริงอันอ่อนแอและง่อนแง่น ที่ซ่อนอยู่ภายใต้คำประกาศอันยิ่งใหญ่ว่า “ผดุงคุณธรรมแทนสวรรค์ ล้างแค้นแทนบิดา” ของค่ายชิงเฟิงออกมาอย่างไร้ความปรานี

สีหน้าของถานไถหมิงเยว่ พลันซีดขาวราวกับกระดาษในทันที

นางอ้าปาก แต่กลับพูดอะไรไม่ออกแม้แต่คำเดียว เพราะนางรู้ดีว่า ทั้งหมดที่จ้าวเหิงพูดคือความจริง ปัญหาเหล่านี้ นางกับพี่ใหญ่ไม่ใช่ว่าไม่เคยคิดถึง เพียงแต่พวกเขาถูกความแค้นบดบังมาโดยตลอด หรือพูดอีกอย่างก็คือ ไม่เต็มใจที่จะเผชิญหน้ากับความจริงอันโหดร้ายนี้

จ้าวเหิงมองดูท่าทางที่ราวกับวิญญาณหลุดออกจากร่างของนาง น้ำเสียงก็อ่อนลงเล็กน้อย กล่าวต่อไปว่า “ข้าอยู่ที่นี่บนเขา แล้วจะทำอะไรได้ นอกเสียจากเป็นอีกปากหนึ่งที่คอยกินข้าว ข้ามีเพียงพละกำลัง แล้วจะช่วยอะไรได้บ้าง หรือจะให้ข้าตามพี่ใหญ่ของพวกท่านไปปล้นขบวนสินค้าเล็กๆ งั้นหรือ การปล้นเล็กๆ น้อยๆ แบบนั้น จะเลี้ยงดูกี่คนได้ จะทำการใหญ่สำเร็จได้อย่างไร”

เขาลุกขึ้นยืน เดินไปมาในลานบ้านเล็กๆ สองสามก้าว กล่าวเสียงเข้ม “อยากจะล้างแค้น อยากจะมีชีวิตรอดต่อไปในกลียุคนี้ อาศัยเพียงเลือดที่ร้อนระอุอย่างเดียวมันไม่พอ พวกเราต้องการเสบียงอาหาร ต้องการอาวุธยุทโธปกรณ์ ต้องการรับสมัครไพร่พล ต้องการแนวหลังที่มั่นคง!”

“และของเหล่านี้ การนั่งรออยู่บนภูเขามันไม่ช่วยให้ได้มา” เขาหันกลับมา สายตาแน่วแน่มองถานไถหมิงเยว่ “ข้าอยู่ที่เชิงเขา บางทีอาจจะยังพอคิดหาวิธีช่วยพวกท่านรวบรวมเสบียงและเงินทุนได้ แต่ทันทีที่ขึ้นเขามา ก็เท่ากับตัดเส้นทางทั้งหมดของตนเอง กลายเป็นเสือที่ติดอยู่ในกรง มีเพียงพละกำลังมหาศาล แต่ก็ทำได้เพียงนั่งรอความตาย”

ถานไถหมิงเยว่ถูกคำพูดชุดนี้ของจ้าวเหิงจู่โจมจนหัวใจสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง นางไม่เคยคิดมาก่อนว่า ชายที่ในความประทับใจของนางค่อนข้างจะซื่อทื่อและขี้ขลาดผู้นี้ จะสามารถมองสถานการณ์ได้ทะลุปรุโปร่งถึงเพียงนี้ กระทั่งยังมองได้ไกลกว่าพี่ใหญ่ของนางที่เอาแต่คิดเรื่องการฝึกทหารล้างแค้นเสียอีก

นางมองจ้าวเหิงอย่างเหม่อลอย ชั่วขณะหนึ่งไม่รู้ว่าควรจะตอบเช่นไร

ในขณะนั้นเอง เสียงหนึ่งที่เย็นชาและแข็งกร้าว ก็ดังแทรกเข้ามาจากนอกลานบ้านโดยไม่มีปี่มีขลุ่ย

“พูดจาได้ไพเราะนัก เช่นนั้นเจ้าก็ลองพูดมาสิว่า เจ้าวางแผนจะรวบรวมเสบียงและเงินทุนอย่างไร”

ยังไม่ทันขาดคำ ร่างสองร่างก็เดินเข้ามาจากนอกประตูเรือน

ผู้นำ รูปร่างสูงใหญ่กำยำ ใบหน้าเย็นชาคมคาย ก็คือหัวหน้าใหญ่ของค่ายชิงเฟิง ถานไถหมิงเลี่ย ที่ด้านหลังของเขา ตามมาด้วยรองหัวหน้าผู้มีท่าทีอ่อนโยนกว่ามาก ถานไถหมิงอวี่

เห็นได้ชัดว่า พวกเขายืนอยู่ที่นี่มาสักพักหนึ่งแล้ว

ดวงตาที่ดุจเหยี่ยวคู่หนึ่งของถานไถหมิงเลี่ย จ้องเขม็งไปที่จ้าวเหิง ในแววตาเต็มไปด้วยการพินิจพิเคราะห์และความสงสัยที่ไม่คิดจะปิดบัง น้ำเสียงของเขาไม่ดัง แต่กลับแฝงไว้ด้วยอำนาจของผู้ที่ออกคำสั่งมาเนิ่นนานและการซักไซ้ที่เย็นชา อากาศในลานบ้านราวกับแข็งตัวในบัดดล

ถานไถหมิงเยว่สีหน้าซีดเผือด มองจ้าวเหิงอย่างกังวล แล้วมองพี่ใหญ่ของตนเอง ริมฝีปากขยับ แต่กลับไม่รู้ว่าจะพูดอะไร ส่วนถานไถหมิงอวี่นั้น กอดอก ยืนมองจ้าวเหิงด้วยหางตา แววตาดูถูกเหยียดหยามและเป็นศัตรูอย่างไม่ปิดบัง ราวกับกำลังมองดูชาวป่าชาวเขาที่เอาแต่พูดจาโอ้อวด

สายตาของจ้าวเหิงกวาดผ่านใบหน้าที่เย็นชาของถานไถหมิงเลี่ย แล้วหยุดอยู่ที่ถานไถหมิงอวี่และถานไถหมิงเยว่ซึ่งมีสีหน้าแตกต่างกัน สุดท้าย เขาก็ละสายตากลับมา หยุดลงที่แป้งธัญพืชหยาบก้อนที่ตนเองกัดไปได้ครึ่งหนึ่งซึ่งอยู่บนโต๊ะ

เขาไม่ได้ตอบคำถามของถานไถหมิงเลี่ยในทันที

ความเงียบงันนี้ ในสายตาของถานไถหมิงอวี่ ก็คือการแสดงออกของคนขี้ขลาดและใจไม่สู้ เขากำลังจะแค่นเสียงหัวเราะเยาะเย้ยออกมาสองสามคำ แต่กลับต้องชะงักไปเพราะการกระทำต่อไปของจ้าวเหิง

เพียงเห็นจ้าวเหิงค่อยๆ นั่งลงอย่างไม่รีบร้อน หยิบแผ่นแป้งที่ทั้งแห้งทั้งแข็งก้อนนั้นขึ้นมา แล้วกัดกินต่อไปราวกับไม่มีใครอยู่ตรงนั้น เขาเคี้ยวอย่างช้าๆ และใช้แรงมาก ราวกับว่าสิ่งที่กำลังเคี้ยวไม่ใช่อาหาร แต่เป็นเรื่องหนักใจบางอย่าง

ถานไถหมิงเลี่ยขมวดคิ้วแน่น แววตาพินิจพิเคราะห์ยิ่งเข้มข้นขึ้น แต่เขาก็ไม่ได้เร่งเร้า เขามองออกว่า น้องเขยที่อยู่ตรงหน้าผู้นี้ กับเจ้าโง่ตัวยักษ์ในข่าวลือ "ราวกับเป็นคนละคน" บนตัวเขามีความสงบนิ่งที่แปลกประหลาด ความสงบนิ่งที่แม้แต่เผชิญหน้ากับเขาผู้เป็นหัวหน้าค่ายก็ยังไม่หวาดกลัวแม้แต่น้อย

ในที่สุด จ้าวเหิงก็ฝืนกลืนแป้งคำสุดท้ายลงไป ยกถ้วยโจ๊กที่ใสจนเห็นก้นถ้วยขึ้นมาดื่มหนึ่งอึก จึงค่อยเงยหน้าขึ้น สบตากับสายตาของถานไถหมิงเลี่ย

“ก่อนที่จะพูดคุยกันว่าจะรวบรวมเสบียงและเงินทุนอย่างไร ข้าอยากจะถามพี่ภรรยาสักคำถามหนึ่งก่อน” เสียงของจ้าวเหิงสงบนิ่ง ไม่มีคลื่นอารมณ์ใดๆ

“พูดมา” ถานไถหมิงเลี่ยประหยัดถ้อยคำดั่งทองคำ

“พวกท่านคิดว่า บนเขาลูกนี้ ปลอดภัยจริงๆ หรือ” จ้าวเหิงถาม

คำถามนี้ดังขึ้น ถานไถหมิงเลี่ยยังไม่ทันได้พูด ถานไถหมิงอวี่ที่อยู่ด้านหลังเขาก็ราวกับได้ยินเรื่องตลกที่สุดในโลก แค่นเสียงหัวเราะพรืดออกมา

“ปลอดภัยรึ แน่นอนว่าปลอดภัย!” เขาก้าวมาข้างหน้าหนึ่งก้าว กล่าวอย่างหยิ่งผยอง “ค่ายชิงเฟิงของข้ายึดครองยอดเขาหลักของเขาหูวัว ภูมิประเทศสูงชันอันตราย มีเพียงเส้นทางขึ้นเขาสองสายหน้าหลังอย่างแท้จริง 'หนึ่งคนเฝ้าด่าน หมื่นคนมิอาจผ่านได้'! พี่น้องบนเขาคนไหนบ้างที่ไม่ใช่พวกไม่กลัวตาย ไอ้พวกทหารขี้ขลาดตาขาวของทางการนั่น มาเท่าไหร่ก็ตายเท่านั้น! พวกเราตั้งมั่นอยู่ที่นี่มาหลายปี ทางการยังไม่เคยคลำมาถึงประตูค่ายของพวกเราได้เลยด้วยซ้ำ เจ้าว่าปลอดภัยหรือไม่ปลอดภัยล่ะ”

คำพูดของเขาเต็มไปด้วยความมั่นใจอย่างท่วมท้น และนี่ก็เป็นความเห็นพ้องต้องกันของคนทั้งค่ายชิงเฟิง

ถานไถหมิงเยว่ก็พยักหน้าเช่นกัน กล่าวเสริม “สามี ท่านพี่พวกเขาบริหารค่ายได้ดีมากจริงๆ เส้นทางภูเขาและด่านต่างๆ ล้วนมีคนเฝ้าโดยเฉพาะ หอสังเกตการณ์ทั้งที่เปิดเผยและซ่อนเร้นมีอยู่ทั่วทุกหนแห่ง คนนอกยากที่จะลอบเข้ามาได้”

จ้าวเหิงฟังจบ บนใบหน้ากลับไม่ปรากฏสีหน้าคล้อยตามแม้แต่น้อย เขาเพียงแค่มองถานไถหมิงอวี่อย่างเรียบเฉย แล้วถามคำถามอีกหนึ่งคำถาม “ถ้าหากทหารทางการไม่บุกขึ้นเขาล่ะ ถ้าหากพวกเขาเพียงแค่ส่งกองทัพใหญ่มาปิดกั้นเส้นทางลงเขาทั้งสองสาย ปิดล้อมเขาหูวัวแห่งนี้ไว้ ล้อมไว้สักหนึ่งเดือน จะเป็นเช่นไร”

รอยยิ้มของถานไถหมิงอวี่แข็งค้างอยู่บนใบหน้า