บทที่ 64 เลี้ยงโจรไว้เสริมอิทธิพล

สายตาของจ้าวเหิงค่อยๆ กวาดมองไปทั่วคนทั้งสาม เสียงไม่ดัง แต่กลับเชือดเฉือนหัวใจทุกถ้อยคำ “อาหารที่ข้ากินเมื่อเช้านี้ คือเสบียงอาหารของในค่ายใช่หรือไม่ ก็อาศัยแค่ขนมปังแข็งๆ ที่บาดคอพวกนี้ กับข้าวต้มที่ใสจนเลี้ยงปลาได้นี่น่ะหรือ เหล่าพี่น้องจะทนได้นานแค่ไหน สามวัน ห้าวัน หรือว่าสิบวัน”

“แล้วหลังจากสิบวันเล่า ใจคนก็สลายแล้ว หลังจากหนึ่งเดือนเล่า เกรงว่าคงไม่ต้องรอให้ทหารทางการลงมือ เพื่อที่จะเอาชีวิตรอด ภายในค่ายก็คงจะต้องฆ่าฟันกันเองเสียก่อน”

“ถึงเวลานั้น ท่านยังจะหวังให้เหล่าพี่น้องที่หิวจนไส้กิ่วเหล่านี้ ไปสู้ตายเพื่อความแค้นลึกล้ำดั่งทะเลเลือดของตระกูลถานไถของท่านอีกหรือ พวกเขาไม่มัดตัวท่านผู้เป็นหัวหน้าใหญ่ไปส่งทางการเพื่อแลกข้าว ก็ถือว่ามีคุณธรรมมากพอแล้ว!”

“เจ้า...” ถานไถหมิงอวี่ถูกตอกหน้าจนหน้าแดงก่ำ โกรธจนตัวสั่น แต่กลับไม่อาจโต้แย้งออกมาได้แม้แต่คำเดียว เพราะสิ่งที่จ้าวเหิงพูด คือความจริงอันโหดร้าย

ทันทีที่ถูกปิดล้อม เสบียงอาหาร ก็คือจุดตายที่ใหญ่ที่สุดของค่ายชิงเฟิง!

ใบหน้าของถานไถหมิงเยว่ก็ซีดเผือดเช่นกัน นางเผลอกำชายเสื้อของตนเองไว้แน่น ภาพเหตุการณ์ที่จ้าวเหิงวาดออกมา ทำให้นางรู้สึกหนาวสะท้านจนถึงกระดูก

ถานไถหมิงเลี่ย ที่เงียบขรึมมาโดยตลอด ในที่สุดแววตาในตอนนี้ก็เปลี่ยนไป หากว่าก่อนหน้านี้คือการพินิจพิเคราะห์และสงสัย เช่นนั้นแล้วในตอนนี้ ในแววตาของเขาก็มีความเคร่งขรึมและความจริงจังเพิ่มเข้ามา

เขาโบกมือห้ามน้องชายที่ยังคิดจะเถียงต่อ จ้องมองจ้าวเหิงเสียงเข้ม “เทือกเขาหูวัวนี้ทอดยาวต่อเนื่องกันนับร้อยลี้ ภูเขาสูงป่าทึบ ทางการหากต้องการจะปิดล้อมให้สิ้นซาก จำเป็นต้องใช้กองทัพนับหมื่นนาย ทั้งยังต้องสิ้นเปลืองเงินทองและเสบียงอาหารมหาศาล บัดนี้ขุมคลังหลวงของราชสำนักว่างเปล่า กองทัพเป่ยตี๋ประชิดชายแดน อัครเสนาบดีชั่วผู้นั้นก็เอาตัวเองแทบไม่รอด เป็นไปไม่ได้อย่างเด็ดขาดที่จะยอมสิ้นเปลืองกำลังพลมหาศาลถึงเพียงนี้ เพื่อค่ายโจรบนภูเขาที่มีคนเพียงไม่กี่ร้อยคนอย่างพวกเรา”

นี่ต่างหากคือสิ่งที่ถานไถหมิงเลี่ยใช้ค้ำประกันอย่างแท้จริง เขาคำนวณสถานการณ์อันคับขันของราชสำนักไว้แล้ว และก็คำนวณความไร้น้ำยาของขุนนางท้องถิ่นไว้แล้วเช่นกัน

“พี่ภรรยาพูดไม่ผิด” จ้าวเหิงพยักหน้า แสดงความเห็นด้วยอย่างไม่น่าเชื่อ “กองทัพหลวงของราชสำนัก โอกาสที่จะมานั้นมีน้อยมาก แต่ว่า...”

เขาเปลี่ยนเรื่องทันที น้ำเสียงพลันเฉียบคมขึ้น “บนเขาหูวัวแห่งนี้ ไม่น่าจะมีเพียงแค่ค่ายชิงเฟิงของพวกท่านเพียงค่ายเดียวใช่หรือไม่” ม่านตาของถานไถหมิงเลี่ยหดเกร็งลงเล็กน้อย

ส่วนถานไถหมิงอวี่ ราวกับหาช่องโต้กลับเจอ รีบชิงพูดขึ้นมาทันที “แน่นอนว่าไม่ใช่! บนภูเขาลูกเล็กใหญ่นี้ ยังมีค่ายโจรอีกสี่ห้าแห่ง แต่ก็ล้วนเป็นพวกสмумปลาที่ไม่มีอนาคต วันๆ เอาแต่ปล้นชิงพ่อค้าที่เดินทางผ่านไปมา ข่มเหงชาวบ้านที่อยู่ตีนเขา เทียบกับกองทัพคุณธรรมที่ปล้นคนรวยช่วยคนจนอย่างพวกเรา ไม่ใช่เรื่องเดียวกันเลยแม้แต่น้อย!”

เมื่อพูดมาถึงตรงนี้ ใบหน้าของเขาก็กลับมามีความหยิ่งผยองเช่นเดิม “นอกจากค่ายชิงเฟิงของพวกเราแล้ว ค่ายที่ใหญ่ที่สุดก็คือ ค่ายสามดาบ ก็มีคนแค่สองสามร้อยคน ยังไม่ถึงครึ่งหนึ่งของกำลังพวกเราด้วยซ้ำ ที่เหลือยิ่งไม่ต้องพูดถึง เป็นแค่แก๊งโจรเล็กๆ ที่มีคนไม่กี่สิบคน หากพี่ใหญ่ข้าคิดจะทำเมื่อไหร่ ก็สามารถปราบพวกมันให้ราบคาบได้ทุกเมื่อ!”

จ้าวเหิงได้ฟัง ก็แอบถอนหายใจอย่างโล่งอก ขอเพียงแค่กำลังไม่แข็งแกร่งก็พอ นี่มันเปิดช่องว่างให้เขาได้ดำเนินการแล้ว

เขามองถานไถหมิงอวี่ที่ใบหน้าเต็มไปด้วยความดูแคลน ใบหน้าปรากฏรอยยิ้มที่แฝงความหมายลึกซึ้ง ถามต่อ “เช่นนั้นแล้ว พวกท่านรู้มากน้อยแค่ไหน ว่าค่ายโจรเหล่านั้น เป็นเพียงโจรภูเขาธรรมดาๆ จริงหรือ”

“หมายความว่าอย่างไร” ถานไถหมิงอวี่ชะงักไป

ถานไถหมิงเยว่และถานไถหมิงเลี่ยก็เผยสีหน้างุนงงเช่นกัน ไม่เข้าใจว่าในคำพูดของจ้าวเหิงซ่อนกลไกอะไรไว้

จ้าวเหิงไม่ได้ตอบโดยตรง แต่เปลี่ยนวิธี ถามชักจูงอย่างใจเย็น “ค่ายชิงเฟิงของพวกท่านตั้งมั่นอยู่ที่นี่ ปล้นคนรวยช่วยคนจน ไม่เคยรบกวนชาวบ้าน กระทั่งยังมีการแจกจ่ายเสบียงอาหาร ชื่อเสียงในละแวกนี้ก็น่าจะดีไม่น้อยใช่หรือไม่”

“นั่นมันแน่นอนอยู่แล้ว!” ถานไถหมิงอวี่ยืดอก

“เช่นนั้นค่ายอื่นๆ เล่า เผาฆ่าปล้นชิง ทำชั่วทุกอย่าง เหตุใดทางการจึงไม่ไปปราบปรามพวกนั้นก่อน แต่กลับเอาแต่ไล่ตามพวกท่าน ซึ่งเป็นกระดูกชิ้นที่เคี้ยวยากที่สุดอย่างไม่ปล่อยวาง”

“นี่มัน...” ถานไถหมิงอวี่ถูกถามจนจนมุมอีกครั้ง นั่นสิ ตามหลักเหตุผลแล้ว ทางการก็ควรจะเลือกบีบลูกพลับนิ่มๆ ก่อน จ้าวเหิงมองดูคนทั้งสามที่มองหน้ากันไปมา ในที่สุดก็โยนคำถามที่เป็นแก่นแท้ที่สุดออกมา

“ถ้าหาก... ข้าหมายถึงถ้าหาก ค่ายโจรอื่นๆ เหล่านั้น โดยเนื้อแท้แล้ว คือกลุ่มที่ทางการรู้เห็นเป็นใจ หรือกระทั่งแอบให้การสนับสนุนอยู่ลับๆ เล่า”

“อะไรนะ?!” ถานไถหมิงอวี่อุทานเสียงหลง “นี่มันจะเป็นไปได้อย่างไร! ข้าราชการกับโจรจะสมคบคิดกันได้อย่างไร!” ทว่า ถานไถหมิงเลี่ย ที่ยืนอยู่ข้างๆ เขา สีหน้ากลับพลันเปลี่ยนเป็นน่าเกลียดอย่างที่สุดในชั่วพริบตา ร่างกายของเขาแข็งทื่อ ในดวงตาที่ดุจเหยี่ยวคู่นั้น พลันเกิดคลื่นยักษ์โหมกระหน่ำ

จ้าวเหิงไม่สนใจอาการตกตะลึงของถานไถหมิงอวี่ สายตาของเขาจับจ้องอยู่ที่ถานไถหมิงเลี่ยมาโดยตลอด เขารู้ดีว่าชายผู้นี้ฟังเข้าใจ “เลี้ยงโจรไว้เสริมอิทธิพล”

จ้าวเหิงค่อยๆ เอ่ยออกมาสี่คำ แต่ละคำราวกับค้อนหนักๆ ที่ทุบลงบนหัวใจของถานไถหมิงเลี่ย “ขุนนางท้องถิ่นกลับยิ่งอยากให้ในพื้นที่มีโจรผู้ร้ายเสียอีก เช่นนี้ พวกเขาถึงจะมีเหตุผลอันชอบธรรมในการยื่นมือไปขอเงิน ขอเสบียง ขออัตรากำลังพลจากราชสำนัก งบประมาณทหารที่ใช้ปราบปรามโจรก็ถูกหักค่าหัวคิวไปทีละชั้นๆ ตกเข้ากระเป๋าส่วนตัว การเกณฑ์ทหารใหม่มาก็เพื่อกินเงินเดือนเปล่า ยิ่งเป็นเรื่องปกติ ขอเพียงแค่โจรผู้ร้ายไม่ก่อเรื่องจนเกินงาม ไม่คุกคามจนถึงหมวกขุนนางบนหัวของตนเอง เขาจะเหนื่อยยากไปปราบปรามทำไม”

“กระทั่ง เขาอาจจะบรรลุข้อตกลงลับๆ กับหัวหน้าแก๊งโจรเหล่านั้น พวกเจ้ามีหน้าที่ก่อเรื่อง ข้ามีหน้าที่ไปขอเงิน ทุกคนต่างก็ร่ำรวยไปด้วยกัน โจรภูเขาเหล่านี้ ก็คือสุนัขที่ขุนนางท้องถิ่นเลี้ยงไว้! ยามปกติก็ปล่อยออกไปกัดคน ยามคับขัน ก็ยังสามารถช่วยเจ้านายทำเรื่องบางอย่างที่ไม่อาจให้แสงสว่างส่องถึงได้”

น้ำเสียงของจ้าวเหิงสงบนิ่ง แต่กลับกำลังฉีกกระชากกฎมืดอันโสโครกที่นองไปด้วยเลือดออกมา ถานไถหมิงเยว่ฟังจนใบหน้างดงามซีดเผือด นางแม้จะเกิดในตระกูลแม่ทัพ รู้ดีว่าวงราชการมันมืดมน แต่ก็ไม่เคยคิดมาก่อนว่า ความมืดมนนี้จะไร้ยางอายได้ถึงเพียงนี้

“ดังนั้น...” จ้าวเหิงมองถานไถหมิงเลี่ยที่เหงื่อเย็นเริ่มผุดซึม กล่าวข้อสันนิษฐานสุดท้าย ซึ่งก็คือข้อสันนิษฐานที่อันตรายที่สุดออกมา

“กองทหารทางการถูกจำกัดด้วยภูมิประเทศ ยากที่จะตามรอยมาถึงหน้าประตูค่ายชิงเฟิงของพวกท่านได้ แล้วโจรภูเขาจากค่ายอื่นเล่า พวกมันเกิดและโตบนเขาหูวัวนี้ เส้นทางเล็กๆ สายไหนที่สามารถทะลุไปถึงหลังเขาของพวกท่านได้ หน้าผาไหนที่สามารถใช้เชือกปีนป่ายขึ้นมาได้ พวกมันจะไม่รู้เชียวหรือ”

“ทันทีที่ท่านนายอำเภอชิงเหอผู้นั้นรู้สึกว่าตะปูอย่างพวกท่านมันขวางหูขวางตาเกินไป เขาเพียงแค่ต้องสัญญากับแก๊งโจรเหล่านั้นว่าจะให้ผลประโยชน์บางอย่าง เช่น การยอมให้เข้าร่วมกองทัพ หรือเงินทองก้อนโต ให้พวกมันทำหน้าที่เป็นคนนำทาง ฉวยโอกาสยามค่ำคืน ลอบเข้ามาในค่ายจากเส้นทางที่พวกท่านคาดไม่ถึง...”

“ถึงเวลานั้น โจมตีประสานทั้งภายในและภายนอก ป้อมปราการที่แข็งแกร่งดั่งทองทาอย่างค่ายชิงเฟิงของพวกท่าน จะยังเหลืออะไรอีก”

ตูม! คำพูดของจ้าวเหิง ราวกับอสนีบาตฟาดลงมาในสมองของถานไถหมิงเลี่ยและถานไถหมิงเยว่จนระเบิดดังลั่น

ถานไถหมิงเลี่ยรู้สึกเพียงไอเย็นสายหนึ่งพุ่งจากฝ่าเท้าทะลุขึ้นสู่กระหม่อม แผ่นหลังชุ่มโชกไปด้วยเหงื่อเย็นในทันที เขาไม่ใช่ไม่เคยคิดถึงปัญหานี้ แต่เขาเพียงแค่จัดมันให้เป็นความเป็นไปได้ที่น้อยนิดอย่างที่สุด เพราะลึกๆ ในใจเขาดูถูกพวกสмумปลาเหล่านั้น คิดว่าพวกมันไม่มีทางกล้าที่จะเป็นศัตรูกับค่ายชิงเฟิงอย่างแน่นอน

แต่ในวันนี้ เมื่อถูกจ้าวเหิงค่อยๆ ผ่าวิเคราะห์ออกมาทีละชั้นๆ นำเอาตรรกะ "เลี้ยงโจรไว้เสริมอิทธิพล" ที่อยู่เบื้องหลังมาวางไว้ตรงหน้า เขาถึงได้ตระหนักรู้อย่างน่าสะพรึงกลัวว่า นี่มันไม่ใช่ความเป็นไปได้ที่น้อยนิดเลยแม้แต่น้อย แต่มันคือมีดสั้นอาบยาพิษที่พร้อมจะแทงทะลวงหัวใจของพวกเขาได้ทุกเมื่อ!

พวกเขาเอาแต่ระแวดระวังกองทหารที่อยู่ตีนเขา แต่กลับไม่เคยคิดเลยว่า ภัยคุกคามที่อันตรายที่สุด อาจจะกำลังซุ่มซ่อนอยู่ข้างๆ กายพวกเขามาโดยตลอด!

ถานไถหมิงเลี่ยสูดหายใจเฮือกใหญ่ สายตาที่มองไปยังจ้าวเหิง ได้เปลี่ยนไปโดยสิ้นเชิงแล้ว ในนั้นไม่มีการดูแคลนและความสงสัยหลงเหลืออยู่อีกต่อไป สิ่งที่มาแทนที่ คือความตกตะลึงอย่างสุดซึ้ง และความ... หวาดหวั่น ที่แม้แต่ตัวเขาเองก็ยังไม่ทันสังเกตเห็น

ชายผู้นี้ ภายใต้รูปลักษณ์ภายนอกที่ดูซื่อทื่อนั้นตกลงแล้วซ่อนหัวใจที่เฉลียวฉลาดและมองทะลุโลกหล้าไว้เช่นไรกัน เขาเพิ่งจะอยู่บนเขานี้ได้เพียงวันเดียว กินข้าวเช้าไปเพียงมื้อเดียว กลับสามารถมองเห็นจุดอ่อนที่ใหญ่ที่สุดของค่ายชิงเฟิง ได้ทะลุปรุโปร่งยิ่งกว่าตัวเขาที่เป็นหัวหน้าค่ายซึ่งบริหารจัดการมานานหลายปีเสียอีก!