บทที่ 65 ยอดฝีมือเอ่ยปาก

ในลานบ้านเงียบสงัดราวกับป่าช้า

ร่างสูงใหญ่กำยำของถานไถหมิงเลี่ยแข็งทื่ออยู่กับที่ เหงื่อเย็นที่ซึมออกมาจากขมับไหลลู่ไปตามโครงหน้าอันแข็งกร้าวของเขา หยดลงบนพื้นดิน เผยให้เห็นรอยด่างสีเข้มเล็กๆ

กำแพงทองแดงกำแพงเหล็กที่เขาภาคภูมิใจ ภูมิประเทศอันสูงชันอันตรายที่เขายึดถือเป็นรากฐานในการดำรงชีวิต กลับถูกจ้าวเหิงใช้คำพูดเพียงไม่กี่คำวิเคราะห์จนพรุนไปหมด กลายเป็นเรื่องตลกสิ้นดี

คมดาบพิษที่ชื่อว่า “เลี้ยงโจรไว้สร้างบารมี” นั้น แขวนอยู่เหนือศีรษะของทุกคน พร้อมที่จะตกลงมาได้ทุกเมื่อ ส่วนพวกเขา ก็ราวกับฝูงแกะที่ถูกขังเลี้ยงไว้ในภูเขา คิดว่าตนเองปลอดภัย โดยไม่รู้เลยว่านอกรั้วกั้นนั้น หมาป่าและคนเลี้ยงแกะได้บรรลุข้อตกลงลับกันไว้นานแล้ว

นี่ไม่ใช่แค่วิกฤตธรรมดาอีกต่อไปแล้ว แต่มันคือมหันตภัยล้างผลาญ!

“เจ้า...” ริมฝีปากของถานไถหมิงอวี่สั่นระริก ใบหน้าที่เคยแดงก่ำบัดนี้กลับซีดไร้สีเลือด กลายเป็นซีดสลับเขียว เขาอยากจะโต้แย้ง อยากจะตะคอกใส่จ้าวเหิงว่าพูดจาข่มขู่ให้ตื่นกลัว แต่คำพูดเหล่านั้นกลับติดอยู่ในลำคอ พูดออกมาไม่ได้แม้แต่คำเดียว เพราะในใจเขารู้ดีว่า นั่นไม่ใช่การพูดจาข่มขู่ให้ตื่นกลัว แต่มันคือความเป็นไปได้ที่น่าสะพรึงกลัวที่สุด ที่พวกเขาไม่เคยกล้าคิดให้ลึกซึ้งมาก่อน

นิ้วมือของถานไถหมิงเยว่ที่จับโต๊ะหินไว้แน่นจนซีดขาว นางมองไปยังจ้าวเหิง ชายผู้ร่วมเรียงเคียงหมอนกับตนเองมานานหลายปี คนที่นางคิดมาตลอดว่าเป็นเพียงชายที่ซื่อสัตย์และเจียมเนื้อเจียมตัว บัดนี้ ร่างของเขาในแสงอรุณกลับดูแปลกหน้าอย่างยิ่ง และก็ดู... พึ่งพาได้... อย่างยิ่งเช่นกัน

เนิ่นนาน ถานไถหมิงเลี่ยจึงสูดหายใจเข้าลึกๆ ราวกับต้องการสูบอากาศที่เย็นเยียบทั้งลานนี้เข้าไปในปอด ถึงจะสามารถกดคลื่นยักษ์ในใจลงได้

เขามองจ้าวเหิงอีกครั้ง ในดวงตาที่ดุจเหยี่ยวคู่นั้น การพินิจพิเคราะห์ ความสงสัย การดูแคลนเหยียดหยาม ล้วนหายไปจนหมดสิ้น สิ่งที่เข้ามาแทนที่ คือความร้อนรนและจริงจัง ราวกับกำลังคว้าฟางเส้นสุดท้ายที่ช่วยชีวิต

“จ้าว... น้องเขย”

เขาเอ่ยปากแล้ว เสียงแหบแห้งและทุ้มต่ำ กระทั่งคำเรียกขานก็ยังเปลี่ยนไป สองคำนี้ ราวกับต้องใช้พละกำลังทั้งหมดในร่างของเขา และยังเป็นการทิ้งความหยิ่งทะนงทั้งหมดในฐานะหัวหน้าใหญ่ของค่ายชิงเฟิงลงโดยสิ้นเชิง

“ในเมื่อเจ้าสามารถคิดถึงเรื่องเหล่านี้ได้... เช่นนั้น เจ้าก็ย่อมต้องมีวิธีแก้ไขสถานการณ์ ใช่หรือไม่” ในน้ำเสียงของเขา เจือไปด้วยการร้องขอที่แม้แต่ตัวเขาเองก็ยังไม่ทันสังเกตเห็น

คำว่า “น้องเขย” นี้ ทำเอาหัวใจของถานไถหมิงเยว่สั่นสะท้าน ขอบตาร้อนผ่าวขึ้นมาเล็กน้อย และยังทำให้ถานไถหมิงอวี่ที่อยู่ข้างๆ สะท้านไปทั้งตัว มองพี่ใหญ่ของตนเองอย่างไม่อยากจะเชื่อ

จ้าวเหิงได้ยินดังนั้น เปลือกตาก็ไม่ขยับแม้แต่น้อย เขาเพียงแค่ก้มหน้าก้มตาดื่มโจ๊กใสๆ คำสุดท้ายในชามจนหมด สัมผัสถึงความรู้สึกของเมล็ดข้าวอันน่าสมเพชไม่กี่เม็ดที่ลื่นไหลผ่านลำคอ

จากนั้น เขาก็เหลือบตาขึ้นอย่างไม่สำรวมกิริยาที่สุดต่อหน้าคนทั้งสาม วิธีแก้ไขสถานการณ์รึ พ่อแกสิ ตอนนี้แม้แต่สถานการณ์ของตัวเองยังเอาไม่รอดเลย! อยู่ๆ ก็ถูกดึงเข้ามาพัวพันกับคดีฆ่าล้างตระกูลที่น่าสะพรึงกลัว ชีวิตดีๆ ที่มี 'ลูกเมียและเตียงอุ่นๆ' ยังไม่ทันได้เสวยสุขไม่กี่วัน ก็ถูกคน 'เชิญ' ขึ้นเขามากินรำกินผักป่า ตอนนี้ยังจะให้ข้ามาเป็นที่ปรึกษาการทหารให้พวกเจ้า กลุ่มคนที่ไม่กลัวตายพวกนี้อีกเรอะ อาศัยเหตุผลใด อาศัยแค่คำว่า “น้องเขย” ของเจ้านี่น่ะหรือ

จ้าวเหิงก่นด่าอยู่ในใจไปหนึ่งหมื่นประโยค แต่สุดท้ายเขาก็ไม่ได้พูดมันออกมา

เขาเงยหน้าขึ้น สบตากับดวงตาที่เต็มไปด้วยเส้นเลือดฝอยและเปี่ยมไปด้วยความคาดหวังของถานไถหมิงเลี่ย แล้วมองไปยังถานไถหมิงเยว่ที่อยู่ข้างๆ ซึ่งมีใบหน้าตึงเครียด สุดท้าย สายตาก็หยุดลงครู่หนึ่งที่ร่างเล็กๆ ในลานบ้านซึ่งกำลังเล่นก้อนหินอยู่อย่างสงสัยใคร่รู้ ลูกสาวของเขา ผินผิน

ช่างเถอะ ถึงอย่างไรผินผินก็ได้น้องภรรยาเป็นคนนำคนไปช่วยไว้ ในเมื่อได้รับสืบทอดร่างกายและความทรงจำของเจ้าของร่างเดิมมาแล้ว ก็ควรจะแบกรับ "เหตุและผล" (เวรกรรม) นี้ไว้ เรือโจรสลัดลำนี้ ดูท่าว่าจะลงไปไม่ได้เสียแล้ว

จ้าวเหิงถอนหายใจอย่างจนใจในอก เอ่ยปากขึ้น “มีแผนที่ของเขาหูวัวและบริเวณใกล้เคียงหรือไม่”

แผนที่รึ ถานไถหมิงเลี่ยหัวใจกระตุกวูบ!

ยอดฝีมือเอ่ยปาก ก็รู้ว่ามีดีหรือไม่ โจรภูเขาทั่วไป คิดเพียงว่าจะป้องกันปากทางขึ้นเขาอย่างไร แต่ทว่าน้องเขยผู้นี้ของเขา พอเอ่ยปาก สิ่งที่ต้องการกลับเป็นแผนที่ที่ครอบคลุมทั้งเทือกเขาและบริเวณโดยรอบทั้งหมด! นี่ไม่ได้มองแค่ความปลอดภัยของค่ายค่ายเดียว แต่มองถึงภาพรวมทั้งหมดของเขาหูวัว!

“มี! มีๆ!” ถานไถหมิงเลี่ยราวกับถูกฉีดเลือดไก่ ตอบรับซ้ำๆ ความท้อแท้บนใบหน้าหายไปจนหมดสิ้น ถูกแทนที่ด้วยประกายตาที่ตื่นเต้นอย่างที่สุด “เจ้ารออยู่ตรงนี้ ข้าจะไปเอามาด้วยตนเอง!”

พูดจบ เขาก็ราวกับรออีกแม้แต่วินาทีเดียวไม่ได้ หันหลังก้าวยาวๆ ราวกับดาวตกเดินออกจากลานบ้านไป แผนที่ถือเป็นความลับสุดยอดของค่าย สถานที่เก็บมีเพียงเขาผู้เดียวที่รู้ ย่อมไม่กล้าให้ผ่านมือผู้อื่น

เมื่อมองแผ่นหลังที่ “ร้อนรน” ของพี่ใหญ่ ถานไถหมิงอวี่และถานไถหมิงเยว่สองพี่น้องก็ได้แต่มองหน้ากันไปมา ต่างก็เห็นอารมณ์ที่ซับซ้อนยากจะบรรยายได้ในดวงตาของอีกฝ่าย

ในลานบ้านพลันตกอยู่ในความเงียบงันอีกครั้ง ถานไถหมิงอวี่ยืนอยู่ที่นั่น มือไม้ไม่รู้จะวางไว้ตรงไหน เขามองจ้าวเหิงแวบหนึ่ง แล้วก็รีบก้มหน้าลงทันที ใบหน้าหล่อเหลาแดงก่ำ เมื่อครู่เขาหยิ่งผยองเพียงใด ตอนนี้ก็อับอายขายหน้าเพียงนั้น คำพูดเหล่านั้นของจ้าวเหิง ก็เหมือนกับการเงื้อมือตบหน้าเขาฉาดใหญ่ๆ ไปหลายครั้ง ตบจนเขาปวดแสบปวดร้อนไปทั้งหน้า มึนงงจนถึงตอนนี้

เขาอยากจะพูดอะไรบางอย่าง เช่น ขอโทษ หรือพูดจาอ่อนข้อลงบ้าง แต่พอคำพูดมาถึงริมฝีปาก ก็กลืนกลับลงไป ตั้งแต่เล็กจนโต เขาเคยขายหน้าเช่นนี้ที่ไหนกัน

อารมณ์ในใจของถานไถหมิงเยว่ก็ไม่สงบเช่นกัน นางเดินไปอยู่ข้างๆ จ้าวเหิง หยิบชามและตะเกียบที่เขาใช้แล้วขึ้นมาอย่างเป็นธรรมชาติ เอ่ยถามเสียงอ่อนโยน “สามี ท่าน... มีวิธีจริงๆ หรือ” ในน้ำเสียงของนาง เจือไปด้วยความสั่นเทาที่แทบจะจับไม่ได้ นั่นไม่เพียงแต่เป็นความกังวลต่ออนาคตของค่าย แต่ยังมีความรู้สึกแปลกใหม่และอยากพึ่งพิงหลังจากที่ได้ทำความรู้จักสามีของตนเองใหม่อีกครั้ง

จ้าวเหิงเหลือบมองนางแวบหนึ่ง กล่าวอย่างไม่สบอารมณ์นัก “ยังเรียกว่าวิธีแก้ไม่ได้หรอก ขอดูก่อนค่อยว่ากัน อย่างน้อย ก็อย่าให้คนอื่นเขาลอบมาถึงข้างเตียงแล้วยังไม่รู้ตัว”

พูดจบ เขาก็ไม่สนใจสองพี่น้องคู่นี้อีก ลุกขึ้นยืนด้วยตนเอง เดินไปยังมุมหนึ่งของลานบ้าน เริ่มต้นพินิจพิจารณาลานบ้านเล็กๆ ที่เรียบง่ายแต่สะอาดสะอ้านแห่งนี้ การกระทำเช่นนี้ เมื่ออยู่ในสายตาของถานไถหมิงอวี่ ก็ยิ่งทำให้เขารู้สึกไร้หน้าตา อีกฝ่ายไม่ได้เห็นเขาอยู่ในสายตาเลยแม้แต่น้อย!

ไม่ถึงชั่วเวลาหนึ่งถ้วยชา ถานไถหมิงเลี่ยก็กลับมา ในอ้อมแขนอุ้มม้วนคัมภีร์ขนาดใหญ่ที่ห่อด้วยผ้าใบกันน้ำมันอย่างแน่นหนา ฝีเท้าเร่งรีบ กระทั่งเจือไปด้วยการวิ่งเหยาะๆ “มาแล้วๆ! น้องเขย ข้าเอาแผนที่มาแล้ว!”

เขาก้าวสามก้าวเป็นสองก้าวพุ่งเข้ามาในลานบ้าน วางม้วนคัมภีร์ลงบนโต๊ะหินอย่างระมัดระวังที่สุด ท่าทางนั้น ราวกับกำลังประคองสมบัติล้ำค่าที่หาได้ยากในโลก ในตอนนี้ ถานไถหมิงเยว่ได้เก็บกวาดโต๊ะจนสะอาดเรียบร้อยแล้ว

ถานไถหมิงเลี่ยแกะผ้าใบกันน้ำมันออกอย่างร้อนรน ค่อยๆ คลี่แผนที่หนังวัวที่เหลืองเก่าม้วนหนึ่งออกบนโต๊ะหิน กลิ่นอายเก่าเก็บของแผ่นหนังและกลิ่นหมึกก็พลันแผ่ซ่านออกมา จ้าวเหิงเดินเข้าไป ก้มหน้าลงมอง

นี่คือแผนที่ภูมิประเทศที่วาดด้วยมือ บนแผนที่ ภูเขา แม่น้ำ ถนนหนทาง หมู่บ้านและเมือง ล้วนใช้สีจากแร่ธาตุที่แตกต่างกันทำเครื่องหมายไว้อย่างชัดเจน แม้ว่าลายเส้นจะค่อนข้างหยาบอยู่บ้าง แต่ลักษณะภูมิประเทศที่สำคัญ ล้วนถูกวาดไว้อย่างละเอียดลออ กระทั่งเส้นทางเล็กๆ ในภูเขาและแหล่งน้ำก็ยังมีเครื่องหมายระบุไว้

“แผนที่นี้ มีความแม่นยำสูงหรือไม่” จ้าวเหิงถามเสียงเข้ม “แปดส่วนขึ้นไป!” ถานไถหมิงเลี่ยตอบทันควัน ในน้ำเสียงเต็มไปด้วยความมั่นใจ “พวกเราพี่น้องส่วนใหญ่ล้วนมาจากกองทัพ การวาดแผนที่เป็นทักษะประจำตระกูล แผนที่ผืนนี้ เป็นตอนที่พวกเราเพิ่งขึ้นเขามาใหม่ๆ ใช้เวลาถึงสามเดือนเต็ม ส่งคนไปวิ่งสำรวจทั่วทุกตารางนิ้วในรัศมีร้อยลี้ของเขาหูวัว ถึงได้วาดออกมาสำเร็จ ทุกๆ ปีก็จะส่งคนไปสำรวจและแก้ไขเพิ่มเติม”

จ้าวเหิงพยักหน้า เช่นนี้ก็ง่ายแล้ว