บทที่ 66 เฝ้าภูผา มิใช่เฝ้าค่าย

แม้ว่าเขาจะไม่เคยเห็น "แผนที่" ของยุคสมัยนี้มาก่อน แต่ในฐานะผู้เชี่ยวชาญการเอาชีวิตรอดในป่าที่มากประสบการณ์ ประกอบกับความคุ้นเคยกับแผนที่สารพัดชนิดจากยุคข้อมูลข่าวสารในชาติก่อน การทำความเข้าใจแผนที่ผืนนี้จึงไม่ใช่เรื่องยาก

เขายื่นนิ้วออกไป ลากไล้ไปตามทิศทางของเทือกเขาบนแผนที่อย่างช้าๆ สายตาคมกริบดุจมีด ราวกับต้องการสลักเส้นสายทุกตารางนิ้วบนแผนที่หนังวัวผืนนี้ไว้ในสมอง

ภายในลานบ้าน ทุกคนต่างกลั้นหายใจ ถานไถหมิงเลี่ย ถานไถหมิงเยว่ และถานไถหมิงอวี่ สามพี่น้องยืนนิ่งไม่ไหวติงอยู่ข้างๆ จ้องมองจ้าวเหิง

เวลา ในวินาทีนี้ราวกับเดินช้าลง แสงแดดส่องผ่านกำแพงลานบ้าน ตกกระทบบนใบหน้าด้านข้างของจ้าวเหิง ขับเน้นโครงร่างที่แน่วแน่และจดจ่อของเขาให้ชัดเจนเป็นพิเศษ เห็นได้ชัดว่าเขาสวมเพียงชุดทะมัดทะแมงผ้าหยาบที่ธรรมดาที่สุด แต่ในขณะนี้ กลิ่นอายความสงบนิ่งของผู้บัญชาการที่กำลังวางแผนกลยุทธ์ซึ่งแผ่ออกมาจากร่างของเขา กลับทำให้แม้แต่ถานไถหมิงเลี่ยผู้กรำศึกมาครึ่งชีวิต ยังรู้สึกถึงแรงกดดันที่อธิบายไม่ถูกสายหนึ่ง

ผู้ชายคนนี้ แท้จริงแล้วมีที่มาที่ไปอย่างไรกัน ถานไถหมิงเยว่มองแผ่นหลังของสามีอย่างเหม่อลอย ในหัวใจส่วนลึก กำลังถูกอารมณ์ความรู้สึกที่ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อนเข้าเติมเต็ม

เวลาผ่านไปเนิ่นนานชั่วหนึ่งก้านธูป ในที่สุด นิ้วของจ้าวเหิงก็หยุดลงบนแผนที่

เขายืดตัวตรง กวาดตามองไปรอบลานบ้าน เดินไปยังมุมหนึ่ง หยิบกิ่งไม้แห้งที่ร่วงอยู่กิ่งหนึ่งซึ่งยาวประมาณสามฉื่อขึ้นมา แล้วเดินกลับมาที่โต๊ะหินอีกครั้ง หัวใจของทุกคน พลันลอยขึ้นมาจุกอยู่ที่คอหอย

“แปะ” จ้าวเหิงใช้กิ่งไม้ในมือ เคาะเบาๆ ลงบนตำแหน่งที่ตั้งของค่ายชิงเฟิงบนแผนที่ “การป้องกันของพวกท่านในตอนนี้ มีเพียงแนวคิดของ 'ค่าย' เท่านั้น การป้องกันทั้งหมดล้วนกระจุกตัวอยู่ที่นี่ ถูกต้องหรือไม่”

ถานไถหมิงเลี่ยพยักหน้าโดยไม่รู้ตัว

“ผิดแล้ว” จ้าวเหิงส่ายหน้า กิ่งไม้ในมือวาดวงกลมขนาดใหญ่บนแผนที่ ล้อมรอบยอดเขาหลายลูกที่อยู่รอบค่ายชิงเฟิงเข้าไปด้วย “ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป สิ่งที่พวกท่านต้องป้องกัน ไม่ใช่ค่ายเพียงแห่งเดียว แต่คือพื้นที่ภูเขาทั้งหมด”

“นี่มัน...” ถานไถหมิงเลี่ยชะงักไป แผนนี้มันแผ่กว้างเกินไปแล้ว กำลังคนของพวกเขาไม่เพียงพออย่างสิ้นเชิง

จ้าวเหิงไม่สนใจความลังเลของเขา กิ่งไม้ในมือชี้ไปยังจุดหนึ่งบนแผนที่แล้ว “ตรงนี้” ปลายกิ่งไม้ชี้ไปยังหุบเขาเล็กๆ แห่งหนึ่งซึ่งอยู่ทางด้านหลังเยื้องไปทางปีกของค่ายชิงเฟิง ซึ่งดูแล้วไม่สะดุดตาเลยแม้แต่น้อย “ที่นี่มีทัศนวิสัยกว้างไกล สามารถมองเห็นเส้นทางเล็กๆ สองสายที่มุ่งหน้าไปยังภูเขาด้านหลังได้ แต่ตำแหน่งกลับซ่อนเร้นอย่างที่สุด มีป่าทึบช่วยบดบัง ที่นี่ สร้างป้อมสังเกตการณ์ให้ข้าป้อมหนึ่ง อ้อ ก็คือด่านสังเกตการณ์ลับนั่นแหละ ไม่ต้องใช้คนเยอะ สามคนก็พอ แต่ต้องเป็นคนที่ระแวดระวังที่สุดและไว้ใจได้ที่สุดในค่าย ต้องรับประกันว่า จากตีนเขามองไม่เห็นที่นี่ แต่จากที่นี่ต้องมองเห็นทุกสิ่งทุกอย่างที่ตีนเขา”

“ยังมีตรงนี้ และตรงนี้ด้วย” กิ่งไม้ชี้ไปยังอีกสองตำแหน่งติดต่อกัน ล้วนเป็นสถานที่ที่คนทั่วไปไม่มีทางสังเกตเห็น “เช่นเดียวกัน สร้างด่านสังเกตการณ์ลับอีกสองแห่ง ด่านสังเกตการณ์ลับทั้งสามแห่งนี้ ต้องตั้งอยู่ในรูปอักษร 'ผิ่น' คอยจับตามองปีกและด้านหลังของค่ายชิงเฟิงทั้งหมดไว้อย่างสมบูรณ์ จำไว้ว่า หอสังเกตการณ์ต้องใช้เถาวัลย์และไม้ในป่ามาสร้างและพรางตา ห้ามเผยให้เห็นร่องรอยที่มนุษย์สร้างขึ้นแม้แต่น้อย ต้องหลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวกับป่าเขา”

ถานไถหมิงเลี่ยทอดสายตาไปตามทิศทางที่เขาชี้ เหงื่อเย็นๆ บนหน้าผากก็ผุดซึมออกมาอีกครั้ง จุดทั้งสามจุดนั้น ล้วนเป็นจุดบอดโดยสิ้นเชิงในระบบป้องกันของพวกเขา! หากมีคนลอบเร้นขึ้นมาจากสถานที่เหล่านั้นจริงๆ พวกเขาไม่มีทางที่จะค้นพบได้อย่างแน่นอน!

จ้าวเหิงไม่หยุด กิ่งไม้ยังคงเคลื่อนที่ต่อไปบนแผนที่ “มีดวงตาแล้ว ก็ต้องมีที่ซ่อนตัวและทางถอยด้วย” กิ่งไม้ของเขาชี้ไปยังเนินหินรกๆ แห่งหนึ่งด้านหลังยอดเขาหลักของค่ายชิงเฟิง “พื้นที่แถบนี้ สภาพทางธรณีวิทยาควรจะเป็นหินแข็ง ไม่ถล่มง่าย ส่งคนไปที่นี่ หาวิธีขุดห้องใต้ดินสักหน่อย แล้วลึกเข้าไปอีก สกัดถ้ำออกมาสักสองสามแห่ง ไม่ต้องใหญ่มาก แค่แต่ละแห่งจุคนได้สักสามสิบห้าสิบคนก็พอ ปากถ้ำต้องเล็ก ต้องใช้หินก้อนเล็กใหญ่และเถาวัลย์พรางตาให้ดี ข้างในต้องสำรองอาหารและน้ำสะอาดไว้ให้เพียงพอสำหรับสามวัน”

“นี่มัน... ถ้ำซ่อนทหาร” ถานไถหมิงเลี่ยเผลออุทานออกมา นี่มันเป็นวิธีการที่ใช้กันในกองทัพไม่ใช่หรือ

“เป็นทั้งถ้ำซ่อนทหาร และก็เป็นที่หลบภัยด้วย” จ้าวเหิงกล่าวเรียบๆ “หากค่ายถูกตีแตก สตรี เด็ก คนชรา และผู้อ่อนแอก็สามารถเข้าไปซ่อนตัวก่อนได้ เพื่อซื้อเวลาให้พวกเรา”

เมื่อได้ยินสี่คำว่า “สตรี เด็ก คนชรา และผู้อ่อนแอ” หัวใจของถานไถหมิงเยว่ก็พลันบีบรัดแน่น สายตาที่มองไปยังจ้าวเหิง เจือไปด้วยความซาบซึ้งใจ นางไม่เคยคาดคิดมาก่อนว่า ในขณะที่กำลังพิจารณาการป้องกันทางการทหาร สิ่งแรกที่เขานึกถึง กลับเป็นกลุ่มคนที่ไร้ความสามารถในการต่อสู้ที่สุดในค่าย

“สุดท้าย” กิ่งไม้ของจ้าวเหิง ชี้ไปยังหน้าผาแห่งหนึ่งที่ขอบสุดของแผนที่ ด้านหลังนั้น คือเทือกเขาดึกดำบรรพ์ที่ทอดยาวสุดลูกหูลูกตา “ที่นี่ ผาต้วนหลงแห่งเขาหูวัว ใช่หรือไม่ ข้างล่างคือเหวลึกหมื่นจั้ง ไม่มีผู้ใดข้ามไปได้”

“ถูกต้อง” ถานไถหมิงเลี่ยพยักหน้า “ที่นั่นคือทางตัน”

“ทางตัน บางครั้งก็คือทางรอด” น้ำเสียงของจ้าวเหิงแฝงไว้ด้วยความมั่นใจที่มิอาจโต้แย้งได้ “ส่งคนที่ปีนป่ายเก่งที่สุดไปที่นั่น จากตรงนี้ ทำบันไดเชือกให้ข้าชุดหนึ่ง หย่อนลงไปจนถึงก้นเหว ก้นเหวเป็นเช่นไร ส่งคนไปสำรวจให้ชัดเจน สามารถปีนข้ามเขาลูกนี้ไปได้หรือไม่ หาเส้นทางที่เชื่อมต่อไปยังโลกภายนอก”

“นี่มัน...” ถานไถหมิงเลี่ยสูดหายใจเฮือกใหญ่ “งานใหญ่เกินไปแล้ว อีกอย่าง ผาต้วนหลงลมแรงอย่างยิ่ง อันตรายมาก!”

“ต่อให้อันตรายกว่านี้ มันจะอันตรายไปกว่าการถูกคนปิดล้อมจับเหมือนเต่าในไหบนภูเขาอีกหรือ” จ้าวเหิงถามกลับอย่างเย็นชา

ประโยคเดียว ทำเอาถานไถหมิงเลี่ยถึงกับพูดไม่ออก จ้าวเหิงโยนกิ่งไม้ลงบนพื้น เงยหน้าขึ้น มองดูสามพี่น้องที่ถูกเขาพูดจนตกตะลึงอ้าปากค้าง กล่าวอย่างสงบนิ่งว่า “นี่เป็นเพียงก้าวแรกเท่านั้น ต้องรับประกันก่อนว่าตนเองจะไม่ถูกกวาดล้างจนสิ้นซาก จากนั้น พวกเราค่อยมาคุยกันว่า จะจัดการกับพวกสุนัขรับใช้ที่ทางการเลี้ยงไว้พวกนั้นอย่างไร”

อากาศในลานบ้าน เพราะประโยคสุดท้ายของจ้าวเหิง กลับมาแข็งค้างอีกครั้ง หากจะบอกว่าการหารือเรื่องการวางแนวป้องกันเมื่อครู่ คือ "การตั้งรับ" ถ้าเช่นนั้น ตอนนี้ คำพูดที่เขาเอ่ยออกมาอย่างเรียบง่ายว่า “จัดการกับพวกสุนัขรับใช้ที่ทางการเลี้ยงไว้” ก็คือ "การรุก" หนึ่งรับหนึ่งรุก คุณลักษณะแตกต่างกันราวฟ้ากับเหว

ความตื่นตระหนกบนใบหน้าของถานไถหมิงเลี่ยยังไม่ทันจางหาย ก็มีเมฆหมอกแห่งความกังวลอย่างหนักเข้ามาแทนที่ เขามองดูแผนที่บนโต๊ะหิน บนนั้นนอกจากค่ายชิงเฟิงแล้ว ยังมีชื่อของสำนักซานเตา หวงสือโพ กังหมาป่าหิว และกองกำลังเล็กใหญ่อีกสี่ห้าแห่ง กองกำลังเหล่านี้ยึดครองอยู่ตามมุมต่างๆ ของเทือกเขาหูวัว กับค่ายชิงเฟิงนั้นปกติแล้วต่างคนต่างอยู่ (น้ำบ่อไม่ยุ่งกับน้ำคลอง)

“น้องเขย...” ถานไถหมิงเลี่ยเอ่ยปากอย่างยากลำบาก ลูกกระเดือกขยับขึ้นลง “ความกังวลของเจ้า มีเหตุผลอย่างยิ่ง แต่... การที่เราจะบุกไปจัดการพวกเขาเลย มันจะไม่เสี่ยงเกินไปหน่อยหรือ ค่ายชิงเฟิงของพวกเรานับรวมทั้งหมดแล้ว พี่น้องที่รบได้ก็มีเพียงเจ็ดร้อยกว่าคน สำนักซานเตาก็มีคนสองสามร้อยคน ค่ายอื่นๆ ที่เหลือรวมกัน จำนวนคนก็ไม่น้อยไปกว่าพวกเรา หากเปิดศึกขึ้นมา มันก็คือการดึงหญ้าเส้นเดียวสะเทือนทั้งราก เพียงแค่พลาดพลั้งเล็กน้อย พวกเราก็จะตกอยู่ในสถานการณ์คับขันที่ถูกศัตรูโจมตีจากสี่ด้านทันที”

เขาไม่ใช่ว่ากลัว แต่ในฐานะผู้นำ นี่คือความจริงที่เขาจำต้องคำนึงถึง ค่ายชิงเฟิงคือรากฐานสุดท้ายของเขา เขาแพ้ไม่ได้