บทที่ 67 ใช้เลือดฝึกทหาร

“พี่ใหญ่พูดถูก!” ในที่สุดถานไถหมิงอวี่ก็หาโอกาสแทรกขึ้นมาได้ เขาก้าวพรวดมาข้างหน้า ใบหน้าเต็มไปด้วยความร้อนรน “นี่มันก็เป็นแค่การคาดเดาของท่าน! ถ้าหาก... ถ้าหากพวกมันไม่ได้มีความเกี่ยวข้องอะไรกับทางการเลยแม้แต่น้อย เป็นแค่โจรป่าจริงๆ ล่ะ พวกเราบุกไปหาเรื่องถึงที่อย่างผลีผลาม ทำให้พวกมันจนตรอก ถ้าพวกมันรวมหัวกัน หรือกระทั่งยอมสวามิภักดิ์ต่อทางการเพื่อมาจัดการพวกเรา เช่นนั้นพวกเราก็ไม่เท่ากับรนหาที่ตายหรอกหรือ”

ความมั่นใจเพียงน้อยนิดที่เขาเพิ่งจะถูกจ้าวเหิงสร้างขึ้นมาให้ พลันพังทลายลงอีกครั้งเพราะข้อเสนอที่บ้าบิ่นจนเกือบจะเรียกว่าคลุ้มคลั่งนี้ นี่มันไม่ใช่แค่การเต้นรำบนคมมีดแล้ว นี่มันคือการจงใจยื่นคอไปให้คมมีดชัดๆ!

จ้าวเหิงฟังคำพูดของสองพี่น้องจบ ก็ไม่ได้แสดงท่าทีอะไรเป็นพิเศษ เพียงแค่ปรือเปลือกตาขึ้น เหลือบมองถานไถหมิงอวี่แวบหนึ่งด้วยสายตาที่เหมือนกำลังมองคนโง่ เป็นอีกครั้งที่เขาแสดงท่าทีดูแคลนอย่างไม่ปิดบัง

ถานไถหมิงอวี่ถูกมองจนไฟโทสะลุกท่วมใจ แต่กลับไม่กล้าอาละวาด

“เจ้าคิดว่า ท่านนายอำเภอชิงเหอ เป็นคนโง่หรือ” จ้าวเหิงถาม “อะไรนะ” ถานไถหมิงอวี่ตามความคิดของเขาไม่ทัน

“ข้าถามเจ้าว่า” น้ำเสียงของจ้าวเหิงเจือไปด้วยความรำคาญอย่างเห็นได้ชัด “ถ้าเจ้าเป็นท่านนายอำเภอผู้นั้น เจ้าจะโง่พอที่จะเพิ่ม 'ผลงาน' ที่ว่า 'ร่วมมือกับโจรภูเขา โจมตีโจรภูเขาอีกกลุ่มหนึ่ง' ลงไปในประวัติการทำงานของตนเองหรือไม่”

“นั่น... ย่อมไม่ทำแน่นอน!” ถานไถหมิงอวี่โต้แย้งกลับไปตามสัญชาตญาณ “เหตุใดถึงไม่ทำ” จ้าวเหิงซักต่อ

“นั่น... นั่นมันไม่เท่ากับป่าวประกาศให้คนทั่วหล้ารู้หรอกหรือ ว่าเขาสมคบคิดกับโจร สวมกางเกงตัวเดียวกับพวกโจรป่าเถื่อน เรื่องนี้ถ้าหากรั่วไหลไปถึงราชสำนัก หมวกขุนนางบนหัวของเขาจะไม่ต้องการแล้วหรือ” ถานไถหมิงอวี่ยิ่งพูดก็ยิ่งคล่อง แต่พอพูดถึงที่สุด ตัวเขาเองกลับชะงักไป

สิ้นเสียง ร่างทั้งร่างของเขาก็ราวกับถูกดึงแกนกลางออก ยืนนิ่งตะลึงอยู่กับที่

เรื่องการสมคบคิดระหว่างขุนนางกับโจรเช่นนี้ เป็นกฎใต้ดินที่ไม่อาจเปิดเผยต่อแสงตะวันได้อย่างเด็ดขาด ท่านนายอำเภอผู้นั้นสามารถสนับสนุนอย่างลับๆ สามารถยอมรับอย่างเงียบๆ กระทั่งสามารถเจรจาการค้ากันเป็นการส่วนตัวได้ แต่ย่อมไม่กล้าที่จะนำความสัมพันธ์เช่นนี้มาวางไว้บนโต๊ะอย่างเปิดเผยแน่นอน

หากค่ายชิงเฟิงบุกไปโจมตีซานเตาทังจริง ต่อให้ซานเตาทังถูกตีจนพิการ หัวร้างข้างแตกวิ่งไปร้องทุกข์ที่ว่าการอำเภอว่า “ท่านเจ้าข้า ค่ายชิงเฟิงตีพวกข้า ท่านต้องให้ความเป็นธรรมกับพวกข้าด้วย!”

ท่านนายอำเภอผู้นั้นจะทำเช่นไร จะช่วยพวกเขาออกหน้ารึ หรือจะเป็นคนแรกที่กระโดดออกมาฆ่าพวกเขาปิดปาก คำตอบนี้ไม่จำเป็นต้องคิดเลย

เรื่องนี้หากกลายเป็นเรื่องใหญ่ขึ้นมา เพื่อที่จะรักษาชีวิตของตนเองไว้ ท่านนายอำเภอก็ย่อมจะรีบตัดความสัมพันธ์กับพวกเขาทันที กระทั่งอาจจะพลิกกลับมา “ปราบปราม” พวกเขาในฐานะ "โจรผู้ร้ายที่สร้างความเดือดร้อนให้ชาวบ้าน" เพื่อพิสูจน์ความบริสุทธิ์ของตนเอง

เมื่อคิดทะลุถึงชั้นนี้ได้ ใบหน้าของถานไถหมิงอวี่ก็ “พรึ่บ” แดงก่ำขึ้นมาทันที ตั้งแต่ต้นคอไปจนถึงปลายหู ร้อนผ่าวไปหมด แทบอยากจะหาช่องว่างบนพื้นมุดหนีไปเสียเดี๋ยวนั้น เขารู้สึกว่าสมองอันน้อยนิดที่น่าสมเพชของตนเอง เมื่ออยู่ต่อหน้าจ้าวเหิง มันช่างดูอ่อนหัดและน่าขบขันราวกับเด็กสามขวบ

จ้าวเหิงไม่สนใจ "น้องภรรยา" ที่กำลังเริ่มสงสัยในชีวิตคนนี้อีกต่อไป สายตาหันไปทางถานไถหมิงเลี่ย น้ำเสียงกลายเป็นเคร่งขรึมขึ้นมา “พี่ภรรยา ข้าขอถามท่าน พี่น้องหลายร้อยคนใต้บังคับบัญชาของท่าน ไม่ได้เห็นเลือดมานานเท่าใดแล้ว”

ถานไถหมิงเลี่ยชะงักไป ไม่เข้าใจว่าเหตุใดจู่ๆ เขาถึงถามเรื่องนี้ “พวกเรายึดครองค่ายชิงเฟิงมาได้สามปีแล้ว นอกจากช่วงแรกที่เคยรบหนักๆ กับทหารทางการอยู่สองสามครั้ง หลังจากนั้นส่วนใหญ่ก็เป็นการจู่โจมก่อกวนเล็กๆ น้อยๆ การรบที่ใช้คนเป็นร้อยจริงๆ ก็ไม่ได้มีมานานมากแล้ว” เขาตอบตามความจริง เสียงค่อนข้างแหบแห้ง

“ถูกต้อง” จ้าวเหิงพยักหน้า “พูดอีกอย่างก็คือ คนหลายร้อยคนใต้บังคับบัญชาของท่าน แม้ส่วนใหญ่จะเคยเป็นทหารมาก่อน พื้นฐานไม่เลว แต่พอสุขสบายมาสามปีนี้ ทุกวันเอาแต่เฝ้าภูเขา ทำนาเล็กๆ น้อยๆ ฝึกฝนร่างกายไปวันๆ ไอสังหารนั่นก็คงถูกขัดเกลาจนแทบจะไม่เหลือแล้ว พูดจาไม่เกรงใจหน่อย ตอนนี้ก็เป็นแค่กลุ่มทหารแก่ที่เอาแต่เลี่ยงงานเท่านั้น”

คำว่า “ทหารแก่ที่เอาแต่เลี่ยงงาน” สามคำนี้ ราวกับเหล็กแหลมเผาไฟที่ร้อนแดง แทงทะลวงเข้าไปในหัวใจของถานไถหมิงเลี่ยอย่างแรง เขาร่างกายกำยำเกร็งแน่น อ้าปาก อยากจะโต้แย้ง แต่กลับพบว่านี่คือความจริงที่เลือดเย็นอีกเช่นกัน

“กองทัพที่ไม่เคยผ่านการรบที่นองเลือดอย่างแท้จริง ก็ไม่อาจนับเป็นกองทัพได้ ทหารที่ยังไม่เคยเห็นเลือด พอลงสนามรบก็เป็นแค่ลูกแกะที่รอให้เขาเชือด” เสียงของจ้าวเหิงเย็นชาและสงบนิ่ง “พวกท่านมักจะพูดว่าอยากจะล้างแค้นให้ตระกูลถานไถ ถูกต้องหรือไม่”

“ถูกต้อง!” คราวนี้เป็นถานไถหมิงอวี่ที่กัดฟันตอบ สองหมัดกำแน่น ในดวงตลุกโชนไปด้วยเปลวไฟแห่งความแค้น

“ดีเช่นนั้น ข้าขอถามพวกท่านอีก” สายตาของจ้าวเหิงกวาดมองพวกเขาทั้งสามคน “ก็อาศัยกลุ่มทหารแก่ที่เอาแต่เลี่ยงงานซึ่งแม้แต่ข้าวยังไม่มีกินอิ่มในค่ายชิงเฟิงตอนนี้ พวกท่านจะเอาอะไรไปล้างแค้น อนาคตหากมีโอกาสได้เผชิญหน้ากับกองกำลังชั้นยอดของราชสำนัก พวกท่านคิดจะใช้แป้งหยาบที่บาดคอพวกนี้ทำให้พวกมันติดคอตาย หรือว่าจะใช้โจ๊กข้าวที่ใสจนเลี้ยงปลาได้นี่ทำให้พวกมันจมน้ำตาย”

คำพูดนี้ช่างเสียดแทงอย่างที่สุด แต่กลับก็เป็นความจริงอย่างที่สุด ร่างสูงใหญ่กำยำของถานไถหมิงเลี่ยสั่นไหวเล็กน้อย สีหน้ากลายเป็นน่าเกลียดอย่างที่สุด เขาราวกับมองเห็นภาพที่ตนเองนำพาทหารที่ถูกเลี้ยงจนเสียคนเหล่านี้ พุ่งเข้าใส่กองทัพหลวงที่ติดอาวุธครบครัน แล้วก็พ่ายแพ้อย่างราบคาบ

จ้าวเหิงในที่สุดก็พูดถึงจุดประสงค์หลักของเขาออกมา “ดังนั้น การบุกโจมตีค่ายโจรอื่น กำจัดสุนัขรับใช้ของทางการเหล่านั้น เป็นเพียงจุดประสงค์หนึ่งเท่านั้น จุดประสงค์ที่สำคัญยิ่งกว่า ก็คือการฝึกทหาร!”

ฝึกทหาร! สองคำนี้ ราวกับสายฟ้าฟาดที่ดังสนั่นในสมองของถานไถหมิงเลี่ย! เขากระจ่างแจ้งในทันที

ที่ผ่านมาเขาเอาแต่คิดว่า จะรักษากำลังรบไว้ได้อย่างไร จะสะสมกำลังได้อย่างไร จะทนต่อไปได้อย่างไร แต่เขากลับมองข้ามจุดที่สำคัญที่สุดไป กำลังรบ ไม่ใช่สิ่งที่ได้มาจากการ "สะสม" แต่มันได้มาจากการหล่อหลอมนับพันนับร้อยครั้งต่างหาก!

จิตวิญญาณของกองทัพ ไม่ได้ดูที่จำนวนคน ไม่ได้ดูที่อาวุธยุทโธปกรณ์ แต่ดูที่ "กลิ่นอาย" นั่น! คือไอสังหารที่หล่อหลอมมาจากการรบร้อยครั้ง คือขวัญกำลังใจที่เกาะกลุ่มกันจากการร่วมเป็นร่วมตาย! ของเหล่านี้ เพียงแค่อาศัยการฝึกฝนในค่ายมันฝึกออกมาไม่ได้ มันต้องใช้เลือดของศัตรูมาหล่อเลี้ยง!

“ใช่แล้ว... ข้าคิดไม่ถึงเรื่องนี้ได้อย่างไรกันนะ...” ถานไถหมิงเลี่ยพึมพำกับตนเอง สายตาที่มองไปยังจ้าวเหิง ได้เปลี่ยนจากความตกตะลึง ความเคร่งขรึมในตอนแรก กลายเป็นความนับถืออย่างสิ้นเชิง กระทั่งเจือไปด้วยความคลั่งไคล้เล็กน้อย น้องเขยผู้นี้ สิ่งที่เขามองไม่ใช่การแพ้ชนะของเมืองใดเมืองหนึ่ง แต่คืออนาคตทั้งหมดของค่ายชิงเฟิง คือรากฐานของภารกิจล้างแค้นอันยิ่งใหญ่ของพวกเขา!

“แต่ว่า...” ถานไถหมิงเยว่ที่ยืนฟังอยู่ข้างๆ ครึ่งค่อนวัน ใบหน้างดงามเต็มไปด้วยความกังวล อดไม่ได้ที่จะถามเสียงเบา “สามี โจรภูเขาเหล่านั้นแม้จะไม่ได้เรื่องนัก แต่ถึงที่สุดก็เป็นพวกไม่กลัวตาย หากรบกันขึ้นมาจริงๆ พวกเราเองก็คงหลีกเลี่ยงการบาดเจ็บล้มตายไม่ได้ พี่น้องในค่าย... ล้วนเป็นพี่น้องร่วมเป็นร่วมตายที่ติดตามพี่ใหญ่มานานหลายปี”

ความกังวลของนาง ก็เป็นก้อนหินใหญ่อีกก้อนหนึ่งในใจของถานไถหมิงเลี่ยเช่นกัน ทหารทุกคน ล้วนเป็นคนที่เขาพาออกมาจากกองภูเขาซากศพทะเลเลือด สูญเสียไปแม้เพียงหนึ่งคน เขาก็เจ็บปวดหัวใจจนเลือดแทบกระอัก

“พูดได้ดี” จ้าวเหิงมองนางอย่างชื่นชม สตรีผู้นี้มักจะมองเห็นประเด็นสำคัญของปัญหาได้เสมอ เขาหยิบกิ่งไม้นั้นขึ้นมาอีกครั้ง ชี้ไปที่บนแผนที่ “ใครบอกว่าการทำสงครามจะต้องเอาชีวิตคนไปถม”

เขามองพี่น้องสามคนที่ใบหน้าเต็มไปด้วยความสงสัย กล่าวอย่างช้าๆ “ตำราพิชัยสงครามกล่าวไว้ ยอดกลยุทธ์คือการโจมตีที่แผนการ รองลงมาคือการโจมตีที่พันธมิตร รองลงมาคือการโจมตีกองทัพ และที่เลวร้ายที่สุดคือการโจมตีเมือง วิธีการที่ต่ำต้อยที่สุด ก็คือการปะทะกันซึ่งๆ หน้าเพื่อยึดค่าย พวกเราคนน้อย ทุนทรัพย์ก็น้อย ชีวิตของพี่น้องทุกคนล้วนมีค่า ย่อมไม่สามารถไปสู้ตายกับพวกมันตรงๆ ได้”

“ยอดกลยุทธ์คือการโจมตีที่แผนการ รองลงมาคือการโจมตีที่พันธมิตร...” ถานไถหมิงเลี่ยขบคิดคำพูดเหล่านี้ซ้ำไปซ้ำมา ประกายแสงในดวงตาเจิดจ้าขึ้นมา ไม่นึกเลยว่าน้องเขยคนนี้ของตนเองจะลึกซึ้งในตำราพิชัยสงครามด้วย!

แววตาของจ้าวเหิงพลันลุ่มลึกขึ้น ราวกับพรานป่าผู้ช่ำชองที่กำลังพินิจพิเคราะห์เหยื่อของตน “สิ่งที่เราต้องทำ คือการเป็น 'นายพราน' ไม่ใช่เป็น 'สุนัขบ้า' อีกตัวที่ไปกัดฉีกกับพวกมัน นายพราน จะต้องรู้จักอดทน รู้จักใช้ปัญญา ใช้การสูญเสียที่น้อยที่สุด เพื่อแลกกับผลประโยชน์ที่ยิ่งใหญ่ที่สุด”

กิ่งไม้ในมือของเขา ลากผ่านไปบนชื่อของค่ายโจรเหล่านั้นบนแผนที่เบาๆ ท่วงท่านั้นเต็มไปด้วยความหมายบางอย่างที่น่าขนลุก “โจรภูเขาเหล่านี้ นับรวมกันทั้งหมด ก็เป็นเพียงฝูงชนที่ไร้ระเบียบ เหตุใดพวกมันจึงสามารถตั้งมั่นอยู่ที่นี่ได้ ก็อาศัยแค่ว่ามีคนเยอะและใจคอโหดเหี้ยม แต่พวกมันก็มีจุดอ่อนที่ถึงตายเช่นกัน”

จ้าวเหิงหยุดไปครู่หนึ่ง มุมปากยกขึ้นเป็นรอยยิ้มที่เย็นเยียบ