บทที่ 68 ยืมดาบฆ่าคน

“คืออะไร” ถานไถหมิงเลี่ยถามต่ออย่างร้อนรน ร่างกายเอนไปข้างหน้าโดยไม่รู้ตัว

“ข้อแรก พวกมันไม่มีหัวใจของประชาชน” จ้าวเหิงกล่าวอย่างมั่นใจ “พวกมันเผาฆ่าปล้นชิง กดขี่ข่มเหงชาวบ้าน ชาวบ้านที่ตีนเขาเกลียดพวกมันเข้ากระดูกดำ นี่หมายความว่า พวกมันจะไม่ได้รับข่าวสารหรือเสบียงสนับสนุนใดๆ จากภายนอก พวกมันก็คือกลุ่มคนตาบอด หูหนวก”

“ข้อสอง ภายในของพวกมัน ไม่ใช่แผ่นเหล็กที่เป็นหนึ่งเดียว คนที่สามารถซ่องสุมกำลังในป่าเขาได้ ล้วนเป็นคนประเภทไหน พวกเห็นแก่ตัว กลัวตาย เมื่อมีผลประโยชน์ พวกมันคือพี่น้อง เมื่อภัยพิบัติมาถึง พวกมันวิ่งเร็วยิ่งกว่าใคร ขอเพียงพวกเราใช้วิธีที่ถูกต้อง ก็สามารถแบ่งแยกพวกมันได้อย่างง่ายดาย ทำให้พวกมันฆ่าฟันกันเอง”

“ข้อสาม และเป็นข้อที่สำคัญที่สุด” กิ่งไม้ของจ้าวเหิง หยุดลงที่ “สำนักซานเตา” ที่ใหญ่ที่สุด “พวกมัน... โง่มาก”

“โง่รึ” ถานไถหมิงอวี่ไม่เข้าใจ

“ใช่ โง่มาก” จ้าวเหิงแค่นเสียงเย็นชา “การยึดครองมานานหลายปี บวกกับการที่ทางการปราบโจรมาหลายปีแต่ไม่สำเร็จ การกระทำย่อมต้องโอหังไร้ขอบเขต ละเลยการป้องกัน พวกมันย่อมคาดไม่ถึงเด็ดขาด ว่าบนเขาหูวัวนี้ จะมีคนกล้าลงมือกับพวกมันก่อน ความหยิ่งผยองและความโง่เขลาเช่นนี้ ก็คืออาวุธที่ดีที่สุดของพวกเรา”

ในลานบ้าน เงียบกริบไร้เสียงใดๆ สามพี่น้องตระกูลถานไถ รู้สึกว่าความเข้าใจของตนเองกำลังถูกพลิกคว่ำโดยสิ้นเชิง ในสายตาของพวกเขา การทำสงครามก็คือการที่สองทัพเผชิญหน้ากัน จัดทัพแล้วเข้าสังหาร แต่ในปากของจ้าวเหิง สงครามกลับกลายเป็นการต่อสู้เชิงกลยุทธ์ที่ซับซ้อนและละเอียดอ่อนหลายชั้น การโจมตีจิตใจ การทำลายแผนการ การยุยงให้แตกแยก การแบ่งแยก... คำศัพท์ที่ฟังดูเลื่อนลอยจับต้องไม่ได้เหล่านี้ ถูกเขานำมาผสมผสานด้วยคำพูดที่ตรงไปตรงมาที่สุด กลายเป็นยุทธวิธีที่ชัดเจนและอันตรายถึงชีวิต

ถานไถหมิงเลี่ยรู้สึกเพียงคอแห้งผาก เขากลืนน้ำลายอึกหนึ่ง ถามด้วยเสียงแหบแห้ง “ถ้าเช่นนั้น... น้องเขย พวกเรา... ก้าวแรกควรจะทำอย่างไร” ท่าทีของเขา กลายเป็นเหมือนรองแม่ทัพที่กำลังรอคอยคำสั่งจากนายพลอย่างสมบูรณ์

จ้าวเหิงไม่ได้ตอบในทันที เขาใช้กิ่งไม้เคาะลงบนแผนที่เบาๆ สายตากวาดไปมาระหว่างค่ายโจรหลายแห่ง ราวกับกำลังตัดสินใจเรื่องที่ยากลำบาก ครู่ต่อมา กิ่งไม้ของเขาก็หยุดลงที่กองกำลังเล็กๆ แห่งหนึ่งนามว่า "หวงสือโพ" ซึ่งอยู่ไม่ไกลจากค่ายชิงเฟิง

“หวงสือโพแห่งนี้ มีคนเท่าไหร่”

“ประมาณเจ็ดแปดสิบคน” ถานไถหมิงเลี่ยตอบทันที เขาเชี่ยวชาญข้อมูลเหล่านี้อย่างทะลุปรุโปร่ง “หัวหน้าชื่อหวงซาน เป็นจอมลามกและผีพนันที่มีชื่อเสียง ลูกน้องก็ล้วนเป็นกลุ่มนักเลงอันธพาล พลังต่อสู้ห่วยที่สุด แต่กลับเก่งกาจที่สุดในเรื่องการก่อกวนหมู่บ้านตีนเขา ฉุดคร่าสตรีและปล้นชิงทรัพย์สิน ชื่อเสียงเน่าเหม็นที่สุด”

“ดีมาก” มุมปากของจ้าวเหิงยกขึ้นเป็นรอยยิ้มเย็นเยียบ “ก็ต้องเป็นมันนี่แหละ”

“พวกเราจะ... โจมตีหวงสือโพโดยตรงเลยรึ” ถานไถหมิงอวี่รู้สึกตื่นเต้นอยู่บ้าง เขาแทบจะรอไม่ไหวที่จะลองใช้วิธีการของจ้าวเหิงแล้ว

“ไม่” จ้าวเหิงส่ายหน้า กล่าววาจาที่น่าตกตะลึง “พวกเราไม่โจมตีหวงสือโพ”

“หา” ทั้งสามคนตะลึงงันไปอีกครั้ง

“ไม่เพียงแต่พวกเราจะไม่ตีมัน” ในดวงตาของจ้าวเหิงฉายแววเจ้าเล่ห์แวบหนึ่ง ราวกับสุนัขจิ้งจอกที่กำลังวางแผนขโมยไก่ “พวกเรายังต้อง ‘ช่วย’ มันด้วย”

“ช่วยมันรึ”

“ถูกต้อง” กิ่งไม้ของจ้าวเหิงลากเส้นเชื่อมระหว่างหวงสือโพกับสำนักซานเตา “หวงซานไม่ใช่ว่ามักมากในกามรึ หัวหน้าค่ายของสำนักซานเตาชื่ออะไร”

“เฮยซานเซียว ชื่อจริงไม่ทราบ เป็นคนโหดร้ายทารุณ ได้ยินว่าเมื่อเร็วๆ นี้เพิ่งไปฉุดคุณหนูจากตระกูลใหญ่มาคนหนึ่ง ตั้งเป็นภรรยาหัวหน้าค่าย รักถนอมดั่งดวงใจ” ถานไถหมิงเลี่ยกล่าวเสริม

“เช่นนั้นก็ยิ่งดีใหญ่” จ้าวเหิงยิ้ม “ส่งคนที่เก่งกาจที่สุดของพวกเราไปสองสามคน เลือกช่วงเวลาที่การลาดตระเวนของสำนักซานเตาหละหลวม ลอบเข้าไปในค่ายของมัน ‘เชิญ’ ภรรยาหัวหน้าค่ายคนนั้นออกมา โดยไม่ให้ผีสางเทวดารู้”

“แล้วอย่างไรต่อ” ถานไถหมิงอวี่ถามต่ออย่างร้อนรน

“จากนั้น” รอยยิ้มของจ้าวเหิงแฝงความหมายลึกซึ้ง “ก็ส่งคน ไปไว้บนเตียงของหวงซานที่หวงสือโพ”

บรรยากาศในลานบ้าน เพราะประโยค “ส่งคน ไปไว้บนเตียงของหวงซานที่หวงสือโพ” ของจ้าวเหิง พลันกลายเป็นประหลาดพิกล ถานไถหมิงเยว่ใบหน้างดงามเดี๋ยวแดงเดี๋ยวซีด นางเหลือบมองจ้าวเหิงแวบหนึ่งโดยไม่รู้ตัว ในใจไม่รู้ว่าควรจะเขินอายหรือโกรธเคืองดี รู้สึกเพียงว่าสามีที่ปกติวันๆ ดูซื่อสัตย์จริงใจคนนี้ ในท้องไส้เขาเหตุใดจึงซ่อนเร้นแผนการอันชั่วร้ายที่ไม่เคยได้ยินมาก่อนไว้มากมายถึงเพียงนี้

ส่วนถานไถหมิงอวี่ ราวกับถูกน้ำเย็นจัดราดลงบนศีรษะ จากนั้นก็ถูกโยนเข้ากองไฟในทันที เขาตะลึงงันไปครู่ใหญ่ ทันใดนั้นสองตาก็ระเบิดประกายแสงเจิดจ้า ตบหน้าขาตัวเองฉาดใหญ่ ตื่นเต้นจนหน้าแดงก่ำ “ยอดเยี่ยม! น้องเขย! แผนนี้ช่างยอดเยี่ยมยิ่งนัก! นี่เรียกว่า... นี่เรียกว่ายืมดาบฆ่าคน! ไอ้เฮยซานเซียวผู้นั้นนิสัยโหดร้ายทารุณ รักหน้าตาเป็นที่สุด หากพบว่าภรรยาใหม่ของตนเองถูกไอ้เฒ่าตัณหากลับหวงซานนั่นย่ำยีเข้า จะต้องโกรธจนควันออกหู ชักดาบไปถล่มหวงสือโพแน่! ถึงเวลานั้นก็ปล่อยให้พวกมันกัดกันเอง พวกเราก็คอยนั่งรับผลประโยชน์ของชาวประมง!”

เขายิ่งพูดยิ่งตื่นเต้น ราวกับมองเห็นภาพสำนักซานเตาและหวงสือโพนองเลือดเป็นแม่น้ำแล้ว ถกแขนเสื้อขึ้นเตรียมจะลงมือทันที “ช้าไม่ได้การ ข้าจะรีบไปคัดพี่น้องที่ฝีมือดีที่สุดสองสามคน คืนนี้ลงมือเลย!”

แม้แต่ถานไถหมิงเลี่ยที่สุขุมมาโดยตลอด บัดนี้ลมหายใจก็ยังถี่กระชั้นขึ้นเล็กน้อย แผนการนี้ มันทั้งชั่วร้าย และก็ได้ผลชะงัดนัก ดึงฟืนใต้กระทะ ผันน้ำพิบัติไปทางตะวันออก โดยไม่ต้องเปลืองแรงแม้แต่น้อย ก็สามารถยั่วยุให้กองกำลังสองฝ่ายบนเขาหูวัวปะทะกันอย่างดุเดือดได้ วิธีการเช่นนี้ ทำให้แม่ทัพผู้คร่ำหวอดจากกองทัพ ที่คุ้นเคยกับการเผชิญหน้าสังหารกันอย่างซึ่งๆ หน้าเช่นเขา รู้สึกตกตะลึง และในขณะเดียวกัน ก็บังเกิดความ... ตื่นเต้น ที่ยากจะบรรยายขึ้นมาสายหนึ่ง

ทว่า ในขณะที่สามพี่น้องกำลังตื่นตะลึงไปกับแผนการอันอาจหาญและชั่วร้ายนี้ ผู้ที่เป็นต้นคิด จ้าวเหิง กลับกลอกตาขาวครั้งใหญ่ต่อหน้าทุกคนอย่างไม่สำรวมกิริยาอีกครั้ง

“ลงมือรึ” น้ำเสียงที่เกียจคร้านของเขา ราวกับน้ำเย็นถังหนึ่ง สาดดับความกระตือรือร้นทั้งหมดของถานไถหมิงอวี่ในทันที

“ลงมืออะไร” จ้าวเหิงเงยเปลือกตาขึ้น กวาดตามอง “น้องภรรยา” ที่กำลังตื่นเต้นของเขาด้วยสายตาที่เหมือนกำลังมองคนปัญญาอ่อน “ข้าถามเจ้า เรื่องที่ข้าเพิ่งพูดไปเมื่อครู่ จัดการเรียบร้อยแล้วหรือยัง”

“หา เรื่องไหน” ถานไถหมิงอวี่ชะงักไป

“ด่านสังเกตการณ์ลับรอบนอกค่าย สร้างเสร็จแล้วหรือยัง” ถานไถหมิงอวี่ส่ายหน้า

“ถ้ำซ่อนทหารที่เนินหินรกๆ หลังเขา เริ่มขุดหรือยัง” ศีรษะของถานไถหมิงอวี่ยิ่งก้มต่ำลง

“บันไดเชือกที่ผาต้วนหลง ส่งคนไปสำรวจหรือยัง”

“...” ถานไถหมิงอวี่ไม่กล้าสบตาจ้าวเหิงอีก ใบหน้าแดงก่ำเป็นสีตับหมู

เสียงของจ้าวเหิงพลันเย็นเยียบลงในทันที สายตาราวกับคมมีดกรีดผ่านใบหน้าของเขา “ของที่ใช้รักษาชีวิตเหล่านี้ยังไม่ได้ทำสักอย่าง เจ้าก็คิดจะไปต่อสู้ชิงไหวชิงพริบกับคนอื่นแล้วรึ ยังไงกัน เจ้ารึจะแน่ใจได้ว่า ตอนที่เจ้าไปขโมยคนที่สำนักซานเตา คนของหวงสือโพจะไม่ถือโอกาสลอบเข้ามาที่หลังเขาของพวกเราแล้วจุดไฟเผา”

“ข้า...” ถานไถหมิงอวี่ถูกต้อนจนพูดไม่ออก

“ข้อที่สำคัญที่สุด” สายตาของจ้าวเหิงกวาดมองพวกเขาสามคนช้าๆ สุดท้ายก็หยุดลงที่ชามโจ๊กซึ่งเห็นก้นชามแล้ว น้ำเสียงราบเรียบแต่ทุกคำพูดกลับเชือดเฉือนหัวใจ “อาหารเย็นวันนี้ พวกพี่น้องที่กินกัน ยังคงเป็นแป้งปิ้งแข็งๆ ที่บาดคอ กับโจ๊กใสๆ ที่เลี้ยงปลาได้นี่ ใช่หรือไม่”

คำพูดเดียว ทำเอาเลือดที่กำลังร้อนระอุและไอสังหารที่เพิ่งจะก่อตัวขึ้นในลานบ้านเมื่อครู่ พลันสลายหายไปจนหมดสิ้น เหลือเพียงความเป็นจริงอันเย็นเยียบและโหดร้าย

ร่างสูงใหญ่ของถานไถหมิงเลี่ยสั่นสะท้านไปทั้งตัว ความตื่นเต้นบนใบหน้าก็จางหายไปจนหมดสิ้น ถูกแทนที่ด้วยความละอายใจและความเคร่งขรึมอย่างสุดซึ้ง

ใช่แล้ว เขาไฉนจึงลืมปัญหาพื้นฐานที่สุดนี้ไปได้ กองทัพไร้เสบียง ย่อมระส่ำระสายเอง