บทที่ 69 ปล้นงั้นรึ ไม่ นี่เรียกเก็บค่าผ่านทาง

กระทั่งการทำให้พี่น้องได้กินข้าวอิ่มท้องมื้อหนึ่งยังทำไม่ได้ แล้วยังจะพูดอะไรถึงการขยายดินแดน พูดอะไรถึงแผนการลับแผนการลวงอีกเล่า นั่นมันก็แค่วิมานในอากาศทั้งนั้น

เขาทอดถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ หันไปทางจ้าวเหิง ประสานหมัดโค้งคำนับอย่างจริงจังที่สุด “พี่เขย เป็นข้า... เป็นข้าเอง ที่ใจร้อนเกินไป เกือบจะทำให้เสียการใหญ่ ท่านด่าได้ถูกต้องแล้ว”

การคารวะครั้งนี้ คือการยอมรับนับถือจากใจจริง

ถานไถหมิงเยว่ที่อยู่ข้างๆ มองจ้าวเหิง ดวงตาที่งดงามทอประกายแปลกประหลาด นางค้นพบว่า สามีของนางผู้นี้ มีวิธีการคิดพิจารณาปัญหาที่แตกต่างจากคนทั่วไปโดยสิ้นเชิง พี่ใหญ่กับหมิงอวี่คิดถึงแต่วิธีที่จะเอาชนะศัตรู แต่เขากลับคิดถึงแต่วิธีที่จะตั้งตนอยู่บนจุดที่จะไม่พ่ายแพ้ก่อนเป็นอันดับแรกเสมอ

ยังไม่ทันคิดถึงชัยชนะ ก็คิดถึงความพ่ายแพ้ไว้ก่อน การเดินทัพทำสงคราม ดูผิวเผินเต็มไปด้วยกลอุบายที่พลิกแพลง แต่รากฐานที่แท้จริงที่สุด ก็คือสิ่งที่ไม่สะดุดตาที่สุดอย่างการส่งกำลังบำรุง ป้อมปราการ และขวัญกำลังใจของทหารมิใช่หรือ

แม้ว่าเขาจะไม่เคยพูดเลยว่าตนเองเข้าใจในตำราพิชัยสงคราม แต่ทุกสิ่งที่เขาทำ ทุกคำที่เขาพูด กลับไม่มีสิ่งใดที่ไม่สอดคล้องกับสัจธรรมสูงสุดทางการทหารเลย

ถานไถหมิงเลี่ยยืดตัวตรง สีหน้ากลับสู่ความสงบแล้ว เพียงแต่ในดวงตาที่ดุจเหยี่ยวคู่นั้น ความนับถือที่มีต่อจ้าวเหิงกลับลึกล้ำขึ้นอีกหลายส่วน เขาเอ่ยถามเสียงเข้ม “ความหมายของน้องเขยก็คือ ภารกิจเร่งด่วนของเราในตอนนี้ คือการสร้างป้อมปราการป้องกันภายในค่ายให้เสร็จสิ้นก่อน จากนั้น... ค่อยคิดหาวิธีแก้ปัญหาเรื่องเงินทุนและเสบียงอาหาร”

“ถูกต้อง” จ้าวเหิงพยักหน้า ในที่สุดก็มีคนที่พอจะพูดจารู้เรื่องเสียที เขาชี้มือไปยังแผนที่ “จัดการพวกหอสังเกตการณ์ลับ ถ้ำซ่อนทหาร และเส้นทางหนีทีไล่เหล่านั้นให้เรียบร้อยก่อน ของเหล่านี้คือรากฐานในการรักษาชีวิต ไม่ว่าจะเวลาไหนก็ผ่อนปรนไม่ได้ ส่วนเรื่องเงินทุนและเสบียงอาหาร...”

บนใบหน้าของจ้าวเหิงปรากฏแววกลัดกลุ้มขึ้นมาเล็กน้อย นี่ก็เป็นปัญหาที่ทำให้เขาปวดหัวที่สุดในตอนนี้เช่นกัน

“เรื่องนี้รีบร้อนไม่ได้” เขากล่าวอย่างเชื่องช้า “แม่ครัวที่เก่งกาจก็ยากที่จะหุงข้าวโดยไม่มีข้าวสารได้ อย่างไรเสียก็ต้องให้พี่น้องได้กินอิ่มท้องกันก่อน ฟื้นฟูพละกำลังกลับมา แล้วค่อยทำการฝึกฝนที่ตรงจุดอีกเล็กน้อย มิฉะนั้น ด้วยสภาพที่หิวจนหน้าท้องติดแผ่นหลังเช่นนี้ อย่าว่าแต่การไปบุกตีค่ายโจรอื่นเลย แค่ให้ไปยืนด่าทอกับคนอื่น ก็ยังกลัวว่าพวกเขาจะไม่มีแรง”

ถานไถหมิงเลี่ยพยักหน้าอย่างเห็นด้วยอย่างสุดซึ้ง ตอนนี้เขาถึงได้เข้าใจอย่างถ่องแท้ว่า น้องเขยผู้นี้ของเขา ได้วางแผนเส้นทางการพัฒนาในอนาคตของค่ายชิงเฟิงไว้จนชัดเจนแจ่มแจ้งแล้วโดยไม่รู้ตัว

ขั้นที่หนึ่ง คือการเสริมสร้างการป้องกัน แก้ไขปัญหาภายใน สะสมกำลัง เช่นนั้น หลังจากนี้เล่า

“น้องเขย” ถานไถหมิงเลี่ยมองดูเทือกเขาหูวัวที่ถูกจ้าวเหิงวงกลมไว้เป็นวงใหญ่บนแผนที่ อดไม่ได้ที่จะถาม “หากว่าพวกเราเตรียมการพร้อมสรรพทุกอย่างแล้ว และก็แก้ไขปัญหาเงินทุนและเสบียงอาหารได้แล้ว ขั้นต่อไป ก็คือการทำตามที่ท่านพูดเมื่อครู่ ใช้กลอุบายกำจัดโจรภูเขาอื่นๆ บนเขาหูวัวนี้ทีละกลุ่มๆ จนรวบรวมเทือกเขาหูวัวทั้งหมด มาอยู่ใต้การควบคุมของค่ายชิงเฟิงของพวกเราใช่หรือไม่”

จ้าวเหิงได้ยินดังนั้น ก็พยักหน้าอย่างชื่นชม “ในที่สุดพี่ภรรยาก็พูดเข้าประเด็นเสียที ถูกต้อง การรวบรวมเขาหูวัวทั้งลูก นี่ เป็นเพียงขั้นแรกของพวกเราเท่านั้น”

ขั้นแรกรึ ถานไถหมิงเลี่ยและถานไถหมิงอวี่สูดหายใจเย็นเยียบพร้อมกัน

การกลืนกินหรือกำจัดโจรภูเขาเกือบพันคนทั้งเล็กและใหญ่บนเขาหูวัวจนหมดสิ้น รวบรวมเทือกเขาที่ทอดยาวนับร้อยลี้นี้ให้เป็นหนึ่งเดียว นี่ในสายตาของพวกเขาถือเป็นแผนการอันยิ่งใหญ่ที่แม้แต่จะคิดก็ยังไม่กล้าคิดด้วยซ้ำ แต่ในปากของน้องเขยผู้นี้ กลับกลายเป็น “เพียงแค่” ขั้นแรกเท่านั้นรึ เช่นนั้นขั้นที่สองเล่า

ถานไถหมิงเลี่ยรู้สึกว่าลำคอของตนเอง有些แห้งผาก เขาเลียริมฝีปาก ถามด้วยน้ำเสียงที่เกือบจะเป็นการขอคำชี้แนะอย่างระมัดระวัง “เช่นนั้น... ขั้นที่สองคือ”

ถานไถหมิงเยว่และถานไถหมิงอวี่ก็กลั้นหายใจเช่นกัน สายตาจับจ้องไปที่จ้าวเหิงอย่างร้อนแรง คาดหวังว่าเขาจะพูดแผนการที่สะเทือนโลกยิ่งกว่านี้ออกมา

เมื่อเผชิญหน้ากับสายตาที่คาดหวังของคนทั้งสาม บนใบหน้าของจ้าวเหิง กลับปรากฏรอยยิ้มชั่วร้ายที่ค่อนข้างจะ... ต่ำช้า ออกมา “ขั้นที่สองรึ” เขาหัวเราะหึๆ เผยให้เห็นฟันขาว “ขั้นที่สองน่ะหรือ แน่นอนว่าก็คือการปล้นอย่างไรเล่า”

“ปะ... ปล้น” ถานไถหมิงอวี่โพล่งออกมาแทบจะทันที น้ำเสียงเต็มไปด้วยความไม่อยากจะเชื่อและความผิดหวังอย่างรุนแรง

คิ้วของถานไถหมิงเลี่ยก็ขมวดเข้าหากันเป็นปมในทันที แม้แต่ถานไถหมิงเยว่ ในดวงตาก็ฉายแววงุนงงและไม่เข้าใจ บรรยากาศในลานบ้าน ตกอยู่ในความเงียบงันที่น่าอึดอัดอีกครั้ง

พวกเขาเดิมทีคิดว่าจ้าวเหิงจะพูดถึงแผนการอันยิ่งใหญ่อะไรออกมา ผลลัพธ์คือ วนไปวนมาตั้งนาน ทั้งวิเคราะห์สถานการณ์ ทั้งวางแผนป้องกัน ทั้งจะรวบรวมขุนเขา... ทำมาตั้งนาน สุดท้าย จุดประสงค์ ก็ยังคงเป็นการไปเป็นโจรภูเขา ทำเรื่องปล้นชิงชาวบ้านงั้นหรือ

นี่... นี่มันวิสัยทัศน์คับแคบเกินไปแล้วหรือไม่

“อะไรกัน ดูถูกการปล้นหรือ” จ้าวเหิงพอมองสีหน้าของคนทั้งสาม ก็รู้ว่าพวกเขากำลังคิดอะไรอยู่ ก็เหลือบตาขึ้นอย่างเบื่อหน่ายอีกครั้ง เขาใช้กิ่งไม้กิ่งนั้น เคาะลงไปบนแผนที่อย่างหนักหน่วง เคาะลงบนเส้นทางสายหลักที่ทอดยาวผ่านเทือกเขาหูวัว ซึ่งถูกทำเครื่องหมายไว้ด้วยเส้นสีแดง

“พวกท่านดูสิ เมื่อเขาหูวัวทั้งลูกตกอยู่ในมือของพวกเราแล้ว นี่คืออะไร”

“ถนนหลวงน่ะสิ” ถานไถหมิงเลี่ยแทบไม่ต้องคิด โพล่งออกมาทันที

“ใช่ ถนนหลวง!” จ้าวเหิงเน้นเสียง “ยิ่งไปกว่านั้น นี่ไม่ใช่ถนนหลวงธรรมดา นี่คือถนนหลวงเพียงสายเดียวที่เชื่อมต่อระหว่างเมืองชิงโจวฝู่กับเมืองหน้าด่านสำคัญทางเหนืออย่างเมืองอวิ๋นโจวฝู่ ตลอดยี่สิบร้อยกว่าลี้! ข้าถามพวกท่าน บนถนนสายนี้ ทุกวันมีขบวนสินค้าผ่านไปมากี่ขบวน”

ถานไถหมิงเลี่ยครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วตอบ “เมืองชิงโจวฝู่ขึ้นชื่อเรื่องผ้าไหม ใบชา ส่วนเมืองอวิ๋นโจวฝู่เป็นด่านชายแดน ทั้งหนังสัตว์ สมุนไพร วัวและแกะ ล้วนผ่านเข้ามาทางด่านนี้ การค้าขายระหว่างสองดินแดนจึงคับคั่งอย่างยิ่ง ถนนหลวงสายนี้เรียกได้ว่าเป็นเส้นทางการค้าที่ทำเงินได้ดั่งทองคำ ทุกๆ วันมีขบวนสินค้าผ่านไปมา อย่างน้อยก็ต้องมีหลายสิบขบวน ในจำนวนนั้นก็ไม่ขาดแ คลนพ่อค้าวาณิชย์รายใหญ่ที่มีขบวนขนาดมหึมา”

เขาพูดจบ ก็มองไปยังจ้าวเหิงอย่างระแวดระวังในทันที “น้องเขย เจ้าคงไม่ได้คิดจะ... ปล้นขบวนสินค้าพวกนี้หรอกนะ”

ไม่รอให้จ้าวเหิงตอบ เขาก็รีบส่ายหน้า ปฏิเสธอย่างเด็ดขาดในทันที “ไม่ได้ ไม่ได้เด็ดขาด! ขบวนสินค้าเหล่านี้ เบื้องหลังล้วนมีเส้นสายที่ลึกซึ้งอย่างยิ่ง ไม่เป็นสมบัติของตระกูลขุนนางเก่าแก่ ก็มีความสัมพันธ์ที่ซับซ้อนกับขุนนางใหญ่ในราชสำนัก กองกำลังคุ้มกันภัยที่พวกเขาจ้างวาน ก็ล้วนเป็นยอดฝีมือที่มีชื่อเสียงในยุทธภพ หากพวกเราไปแตะต้องพวกเขา นั่นมันไม่ใช่แค่การไปแหย่รังแตน แต่มันคือการไปแหย่ฟ้าเลยนะ! ถึงเวลานั้น ไม่ต้องรอให้เจ้าเมืองชิงเหอลงมือ แค่ตระกูลใหญ่เหล่านั้นร่วมมือกันกดดัน ราชสำนักส่งกองกำลังทหารหลวงลงมาสักหน่วย ค่ายชิงเฟิงของพวกเราก็ต้องมลายหายไปเป็นเถ้าถ่าน!”

“พี่ใหญ่พูดถูก!” ถานไถหมิงอวี่ก็ได้สติกลับมา รีบสนับสนุน “พวกเราผดุงคุณธรรมแทนสวรรค์ ฆ่าแต่ขุนนางกังฉิน ปล้นคนรวยช่วยคนจน ไม่เคยยุ่งเกี่ยวกับพ่อค้าวาณิชย์ที่สัญจรผ่านไปมา นี่คือรากฐานในการยืนหยัดของค่ายชิงเฟิง! หากไปทำเรื่องเช่นนั้น พวกเราจะไปต่างอะไรกับไอ้พวกเดนคนอย่างค่ายสามดาบล่ะ”

เมื่อมองดูสีหน้าตึงเครียดของสองพี่น้อง บนใบหน้าของจ้าวเหิงก็ปรากฏสีหน้าที่ว่า “ข้าว่าแล้วไม่มีผิด”

“ใครบอกว่าจะไปปล้นพวกเขาจริงๆ เล่า”

เขากล่าวอย่างไม่สบอารมณ์ “ในสมองของพวกท่าน นอกจากตีๆ ฆ่าๆ ชักอาวุธบุกเข้าไปปล้นซึ่งๆ หน้าแล้ว มันคิดอย่างอื่นไม่ออกเลยหรือไง”

“ถ้า... ถ้าไม่เรียกปล้นแล้วจะเรียกว่าอะไร” ถานไถหมิงอวี่ถูกตอกกลับจนชะงักไป

“นี่เขาเรียก... เก็บค่าผ่านทาง” จ้าวเหิงค่อยๆ เค้นคำห้าคำนี้ออกมา รอยยิ้มต่ำช้าเมื่อครู่ก็ปรากฏขึ้นบนใบหน้าอีกครั้ง

“เก็บ... ค่าผ่านทาง” คนทั้งสามมองหน้ากันไปมา ชั่วขณะหนึ่งยังไม่เข้าใจความหมายที่ลึกซึ้งของคำสองคำนี้

“ใช่ ก็คือเก็บค่าผ่านทาง” จ้าวเหิงใช้กิ่งไม้ขีดไปมาบนถนนหลวง ราวกับชาวนาเฒ่าที่กำลังชี้ผักในสวนของตนเอง “พวกท่านลองคิดดูสิ รอตลอดทั้งเขาหูวัวกลายเป็นพื้นที่ของพวกเราแล้ว ถนนหลวงสายนี้ ก็ไม่เท่ากับว่ามันตัดผ่านอยู่กลางลานบ้านของพวกเราหรือ”

“เดินผ่านลานบ้านของพวกเรา ทิ้งเงินค่าผ่านทางไว้สักหน่อย มันจะมากเกินไปหรือ”