บทที่ 70 ให้บริการคุ้มครอง

“พวกเราไม่ปล้นสินค้าของเจ้า และไม่ทำอันตรายต่อชีวิตเจ้า ขอเพียงแค่... หนึ่งในสิบ ของมูลค่าสินค้ารวมของขบวนเจ้านี้ อืม เอาแค่หนึ่งในสิบเท่านั้น เพื่อเป็น 'ค่าธรรมเนียมความสงบสุข'”

“จ่ายเงินก้อนนี้แล้ว ค่ายชิงเฟิงของข้าจะรับประกันให้เจ้าเดินทางราบรื่นตลอดเส้นทางภูเขาสองร้อยลี้นี้ แม้แต่ขนม้าเส้นเดียวก็จะไม่ร่วงหล่น หากมีไอ้โจรตาบอดหน้าไหนกล้าแตะต้องเจ้า พวกเราจะไปถล่มมันให้ราบคาบ!”

“แต่ถ้าหากไม่จ่ายเงิน...” จ้าวเหิงหัวเราะ หึ หึ ในรอยยิ้มเจือไปด้วยกลิ่นอายอันธพาล “เช่นนั้น ในเขาหูวัวแห่งนี้ สุนัขป่า เสือโคร่ง เสือดาว ก็มีอยู่ไม่น้อย ในป่าลึกดงทึบหากเกิดอุบัติเหตุอะไรขึ้นมา อย่างเช่น เพลาล้อหัก สินค้ากลิ้งตกหน้าผาไป เช่นนั้นก็โทษพวกเราไม่ได้แล้ว”

“นี่ไม่เรียกว่าปล้น นี่เรียกว่าการสร้างระเบียบใหม่!”

จ้าวเหิงโยนกิ่งไม้ในมือทิ้งลงพื้น ตบมือ แล้วสรุปว่า “พวกเราคือผู้พิทักษ์ระเบียบ พวกเขาคือผู้ได้รับประโยชน์จากระเบียบ พวกเขาจ่ายเงิน เพื่อซื้อความสงบสุข พวกเรารับเงิน เพื่อให้บริการคุ้มครอง นี่มันช่างเป็นการค้าที่ยุติธรรมและสมเหตุสมผลเพียงใด!”

ภายในลานบ้าน เงียบสงัดราวกับป่าช้า ถานไถหมิงเลี่ย ถานไถหมิงเยว่ ถานไถหมิงอวี่ สามพี่น้อง รู้สึกราวกับว่าสมองของตนเองถูกฝูงสัตว์เทพทุ่งหญ้าหนึ่งหมื่นตัววิ่งเหยียบย่ำจนผ่านไป จนกลายเป็นโจ๊กเละๆ ไปหมดแล้ว

พวกเขามองจ้าวเหิงอย่างตกตะลึงอ้าปากค้าง ราวกับกำลังมองดูสัตว์ประหลาด มัน... ทำแบบนี้ก็ได้หรือ เปลี่ยนการปล้นสะดมกลางถนนอย่างโจ่งแจ้ง ให้กลายเป็นการกระทำเชิงพาณิชย์ที่ยุติธรรมและสมเหตุสมผล แถมพอฟังเขาอธิบายวิเคราะห์เช่นนี้ มัน... มันดูเหมือนจะมีเหตุผลอยู่หลายส่วนจริงๆ

ถานไถหมิงเลี่ยอ้าปากค้าง เขารู้สึกว่าโลกทัศน์ที่ตนเองสร้างสมมาตลอดครึ่งชีวิตในสนามรบ กำลังถูกชายผู้นี้ใช้ทฤษฎีเบี่ยงเบนสองสามประโยคโจมตีจนสั่นคลอน ง่อนแง่น แทบจะพังทลายลงมา เขากลืนน้ำลายอย่างยากลำบาก ถามออกไป “แต่... แต่ถ้าหากพวกเขาไม่ยอมรับ 'ระเบียบ' นี้ ดึงดันที่จะฝ่าไป หรือกระทั่งรวมหัวกันมาต่อต้านพวกเราเล่า”

“ก็ตีมันสิ!” สีหน้าของจ้าวเหิงเปลี่ยนจากแจ่มใสเป็นมืดครึ้มในทันที ในดวงตาฉายแววอำมหิต “ตีจนกว่าพวกมันจะยอมรับ! ตีจนกว่าพวกมันจะรู้ว่า ในเขาหูวัวแห่งนี้ ใครกันแน่ที่เป็นผู้กำหนดกฎเกณฑ์! อีกอย่าง” เขาชี้ไปยังทิศทางของภูเขาด้านหลัง “ถึงเวลานั้นพวกเราก็มีทางถอยแล้ว ตีไม่ชนะ ก็ซ่อนตัวอยู่ในป่าลึก ต่อให้เทพเซียนเสด็จมาก็หาพวกเราไม่เจอ พวกมันมาเพื่อหาเงิน ไม่ใช่มาเพื่อสู้ตายกับพวกคนไม่กลัวตายอย่างพวกเรา พวกมันยื้อไม่ไหวหรอก!”

“รอจนยื้อจนพวกมันหมดความอดทน โดยธรรมชาติก็จะกลับมาอย่างว่าง่าย นั่งลงบนโต๊ะเจรจา พูดคุยกับพวกเราดีๆ ว่า 'ค่าธรรมเนียมความสงบสุข' นี้ ตกลงแล้วควรจะจ่ายอย่างไร”

จ้าวเหิงพูดจบ ก็ไม่สนใจคนทั้งสามที่กลายเป็นหินไปแล้ว หันไปหาลูกสาว ผินผิน ที่อยู่ข้างๆ อย่างสบายอารมณ์ อุ้มนางขึ้นมา หอมแก้มเล็กๆ ที่แดงระเรื่อฟอดหนึ่ง ใบหน้ากลับคืนสู่ท่าทีซื่อสัตย์และตามใจลูกเหมือนเดิม ราวกับว่าจอมคนผู้ทะเยอทะยานที่เมื่อครู่สามารถพลิกลิ้น พูดเรื่อง “การปล้น” และ “ระเบียบ” ได้อย่างคล่องแคล่วราวกับกำลังเล่นกับลูกแก้วในอุ้งมือนั้น เป็นเพียงภาพลวงตา

มีเพียงแผนที่บนโต๊ะหินที่ถูกกิ่งไม้ขีดข่วนจนยุ่งเหยิง และสีหน้าที่เหมือนกับเพิ่งเห็นผีของสามพี่น้องตระกูลถานไถ ที่เป็นเครื่องพิสูจน์ว่าเรื่องราวทั้งหมดเมื่อครู่ คือความจริงที่เกิดขึ้น

ความเงียบสงัดราวกับความตายปกคลุมไปทั่วลานบ้าน ราวกับแม้แต่สายลมก็ยังกลั้นหายใจ ไม่กล้ารบกวนพื้นที่แห่งนี้ซึ่งเพิ่งจะถูกพลิกคว่ำการรับรู้ไป

ถานไถหมิงเลี่ย ถานไถหมิงเยว่ ถานไถหมิงอวี่ สามพี่น้องผู้มาจากตระกูลแม่ทัพ ผ่านการล้างผลาญด้วยเลือดและไฟมาแล้ว ในตอนนี้ในสมองของพวกเขากลับเหลือเพียงความว่างเปล่า และภาพของฝูงสัตว์เทพทุ่งหญ้าหนึ่งหมื่นตัวที่กำลังวิ่งควบไม่หยุดหย่อน ปล้น... เก็บค่าผ่านทาง... สร้างระเบียบใหม่...

คำศัพท์เหล่านี้ ในชีวิตสามสิบกว่าปีที่ผ่านมาของพวกเขา ไม่เคยถูกนำมารวมกันในลักษณะที่ทั้งไร้สาระ แต่กลับฟังดูมีเหตุผลบ้าบออย่างน่าตายเช่นนี้มาก่อน ถานไถหมิงเลี่ยรู้สึกว่าโลกทัศน์ของตนเองกำลังเผชิญกับการต่อสู้กลางเมืองอันโหดร้าย "ความจงรักภักดี"

"กฎเกณฑ์"

"คุณธรรม" ที่เคยยึดถือ กำลังถูกทฤษฎี "การอยู่รอด"

"ผลประโยชน์"

"พละกำลัง" ที่ทั้งเรียบง่ายและดุดันของจ้าวเหิงตีจนล่าถอยไม่เป็นกระบวน เกือบจะพังทลายลงทั้งแนว เขารบรามาสิบกว่าปี ตำราพิชัยสงครามที่อ่านมากองสูงกว่าตัวเขาเสียอีก แต่กลับไม่มีเล่มไหนเคยสอนเขาเลยว่า สงครามยังทำกันแบบนี้ได้ โจรภูเขายังเป็นกันแบบนี้ได้

นี่มันไม่ใช่กลยุทธ์แล้ว นี่มันคือการล้มโต๊ะเจรจาโดยตรง แล้วชี้ไปที่ซากปรักหักพังบนพื้น บอกกับทุกคนว่า “นับจากวันนี้เป็นต้นไป ข้าคือกฎเกณฑ์” ช่างเผด็จการอะไรเช่นนี้ ช่าง... ไร้ยางอายสิ้นดี

แต่บ้าเอ๊ย เขากลับหาเหตุผลใดๆ มาโต้แย้งไม่ได้เลย เพราะทุกคำพูดของจ้าวเหิง มันจี้ลงไปบนจุดที่เจ็บปวดที่สุดของความเป็นจริง ไม่มีเงิน ไม่มีเสบียง ไม่มีคน จะไปพูดอะไรเรื่องล้างแค้น จะไปพูดอะไรเรื่องคุณธรรมใต้หล้า ล้วนเป็นแค่คำพูดลอยลม

เมื่อมองดูท่าทางที่ราวกับวิญญาณหลุดออกจากร่างของคนทั้งสามเพราะทฤษฎีเบี่ยงเบนของตนเอง จ้าวเหิงก็ถอนหายใจในใจเงียบๆ ดูท่าโลกทัศน์ของคนทั้งสามนี้คงจะพังทลายไปเกือบหมดแล้ว ช่างเถอะ ก็ถือซะว่าเป็นการสอนบทเรียนภาคปฏิบัติทางสังคมบทแรกให้กับ... โอ้ ไม่ใช่สิ หงส์ในเรือนกระจกที่บ้านแตกสาแหรกขาดกลุ่มนี้ก็แล้วกัน

เขาตบฝุ่นบนมือ กิ่งไม้ที่เขาใช้เป็นไม้ชี้เมื่อครู่ถูกโยนทิ้งไปข้างๆ นานแล้ว กลิ่นอายทั้งร่างพลันเปลี่ยนจากจอมคนผู้ทะเยอทะยานที่กำลังชี้แนะยุทธศาสตร์ กลายเป็นชาวนาที่ดูเกียจคร้านอยู่หลายส่วน

“เอาล่ะ เหตุผลทั้งหมดก็อธิบายให้พวกท่านฟังจนเข้าใจแล้ว ที่เหลือก็ไปคิดกันเอาเองเถอะ” จ้าวเหิงลุกขึ้นยืน บิดขี้เกียจ เสียงข้อกระดูกลั่นดังเปรี๊ยะแป๊ะ “ข้าเองก็ควรจะลงเขาได้แล้ว”

การขยับตัวของเขา ทำลายบรรยากาศที่แข็งค้างในลานบ้านลงในทันที ถานไถหมิงเลี่ยพลันได้สติกลับมา ราวกับตื่นจากฝันร้ายครั้งใหญ่ เขามองแผ่นหลังของจ้าวเหิงที่กำลังหันหลังเตรียมจะเดินจากไป ความรู้สึกหวาดกลัวอย่างที่ไม่เคยมีมาก่อนก็เข้าเกาะกุมหัวใจของเขา ปล่อยเขาไปไม่ได้!

ความคิดนี้ราวกับวัชพืชที่เติบโตอย่างบ้าคลั่ง เข้ายึดครองความคิดทั้งหมดของเขาในทันที อนาคตของค่ายชิงเฟิง ภารกิจล้างแค้นอันยิ่งใหญ่ กระทั่งความเป็นความตายของพี่น้องหลายร้อยชีวิตนี้ ราวกับผูกติดอยู่กับชายผู้นี้เพียงคนเดียว หากเขาจากไป ค่ายชิงเฟิงก็ยังคงเป็นแค่ค่ายโจรจนๆ ที่เฝ้าที่ดินผืนเล็กๆ คอยกังวลกับอาหารมื้อต่อไป

“น้องเขย!” ถานไถหมิงเลี่ยก้าวพรวดไปข้างหน้า เสียงถึงกับสั่นเทาและร้อนรนอย่างที่แทบจะจับไม่ได้ จากนั้นก็สูดหายใจเข้าลึกๆ ใช้น้ำเสียงที่จริงจังที่สุดในชีวิต กล่าวเสียงเข้ม “น้องเขย มิสู้... ท่านอยู่ที่นี่เถอะ ท่านมาเป็นหัวหน้าใหญ่ของค่ายชิงเฟิงแห่งนี้! พวกเราสองพี่น้อง พร้อมด้วยพี่น้องแปดร้อยชีวิตแห่งค่ายชิงเฟิง ล้วนจะฟังคำบัญชาจากท่าน!”

คำพูดนี้ดังขึ้น ทั้งถานไถหมิงอวี่และถานไถหมิงเยว่ต่างก็ตกตะลึงไปทั้งร่าง บนใบหน้าของถานไถหมิงอวี่ฉายแววซับซ้อน แต่ก็ถูกแทนที่ด้วยความนับถืออย่างสุดซึ้งในทันที แม้เขาจะหุนหันพลันแล่น แต่ก็ไม่ใช่คนโง่ เขารู้ดีว่าสมองของพี่เขยราคาถูกคนนี้ ดีกว่าสมองของเขากับพี่ใหญ่รวมกันเสียอีกเป็นร้อยเท่า ให้เขามาเป็นหัวหน้าใหญ่ ค่ายชิงเฟิงถึงจะมีทางรอด

ส่วนถานไถหมิงเยว่นั้น ดวงตางดงามเบิกกว้าง จ้องมองพี่ใหญ่ของตนเองอย่างเหม่อลอย แล้วมองไปยังจ้าวเหิง นางไม่คิดเลยว่า พี่ใหญ่ที่มองค่ายชิงเฟิงเป็นดั่งรากฐาน มองตำแหน่งผู้นำสำคัญยิ่งกว่าชีวิต จะยอมสละตำแหน่งให้ผู้อื่นโดยสมัครใจ

บรรยากาศในลานบ้าน เพราะคำพูดที่สะเทือนฟ้าดินของถานไถหมิงเลี่ย กลับมาตึงเครียดอีกครั้ง นี่ไม่ใช่แค่การขอคำชี้แนะอีกต่อไปแล้ว แต่มันคือการส่งมอบอำนาจ

จ้าวเหิงหยุดฝีเท้า หันกลับมา บนใบหน้าไม่มีท่าทีประหลาดใจใดๆ เพียงแค่ใช้น้ำเสียงที่แปลกประหลาดมองถานไถหมิงเลี่ย “ให้ข้าเป็นหัวหน้าใหญ่” เขาเลิกคิ้ว

“ใช่!” ถานไถหมิงเลี่ยตอบอย่างเด็ดขาดหนักแน่น สายตาร้อนแรง “มีเพียงน้องเขยเท่านั้น ที่จะสามารถนำพาพวกเราออกจากสถานการณ์อันเลวร้ายนี้ และล้างแค้นที่ลึกล้ำดั่งทะเลเลือดนี้ได้!”

จ้าวเหิงได้ยินดังนั้น ก็พลันฉีกยิ้มกว้าง เผยให้เห็นฟันขาวสะอาด รอยยิ้มนั้นดูซื่อสัตย์จริงใจ แต่คำพูดที่เปล่งออกมากลับทำเอาคนฟังแทบสำลัก “ดีสิ” เขาตอบรับอย่างง่ายดาย

ถานไถหมิงเลี่ยดีใจจนเนื้อเต้น กำลังจะเอ่ยปาก ก็ได้ยินประโยคต่อไปของจ้าวเหิงลอยมาเนิบๆ “ข้าอยู่เอง พวกท่านลงเขาไปรวบรวมเสบียงและเงินทุนสิ”

“...”