บทที่ 71 เหล็กและเลือด กับ ความอ่อนโยน

ความยินดีอย่างบ้าคลั่งบนใบหน้าของถานไถหมิงเลี่ย พลันแข็งค้าง จากนั้นก็แตกสลายลงทีละน้อย

เขาอ้าปากค้าง พูดอะไรไม่ออกแม้แต่คำเดียว ร่างทั้งร่างราวกับรูปสลักหิน ยืนนิ่งงันอยู่ตรงนั้น สับสนอยู่กลางสายลม

รวบรวมเสบียงอาหารงั้นหรือ หากเขามีความสามารถถึงเพียงนั้น ค่ายชิงเฟิงจะยังอยู่ในสภาพเช่นนี้อีกหรือ หากเขาสามารถหาเงินและเสบียงมาได้ ยังจำเป็นต้องฝากความหวังไว้กับผู้อื่นอีกหรือ

คำพูดประโยคนี้ของจ้าวเหิง มันโหดร้ายยิ่งกว่าการปฏิเสธตรงๆ ร้อยครั้งเสียอีก มันราวกับตบหน้าที่มองไม่เห็น ฉาดใหญ่ลงบนใบหน้าของถานไถหมิงเลี่ยอย่างร้อนผ่าว และยังตบลงบนความหยิ่งทะนงอันน่าสมเพชของเขาด้วย

ใช่แล้ว ตำแหน่งหัวหน้าใหญ่นี้ฟังดูไพเราะ แต่พูดให้ถึงที่สุด มันก็เป็นเพียงชื่อเสียงจอมปลอม ปัญหาที่แท้จริงคือวิกฤตการอยู่รอดที่กำลังคืบคลานเข้ามาต่างหาก หากแก้ไขปัญหานี้ไม่ได้ ไม่ว่าใครจะมาเป็นหัวหน้าใหญ่ ก็เป็นเพียงการเปลี่ยนคนมานำพาทุกคนไปอดตายพร้อมกันเท่านั้น

“ข้า...” ถานไถหมิงเลี่ยเอ่ยปากอย่างยากลำบาก ร่างกายที่สูงใหญ่กำยำถึงกับงองุ้มลงเล็กน้อย ใบหน้าเต็มไปด้วยความละอายใจ “น้องเขย... ข้า...”

“พอเถอะ” จ้าวเหิงโบกมือ ขัดจังหวะคำพูดของเขา เขาไม่ได้ตั้งใจจะทำให้อีกฝ่ายต้องอับอาย “พี่ภรรยา ท่านเป็นแม่ทัพที่ดี นำทัพออกรบนั้นยอดเยี่ยม แต่การดูแลบ้านช่อง มันไม่เหมือนกับการนำทัพบุกทะลวง ท่านเฝ้าฐานที่มั่นของท่านให้ดี ฝึกฝนทหารของท่านให้ดี เรื่องอื่นๆ ข้าจัดการเอง”

น้ำเสียงของเขาเรียบเฉย ไม่ได้เจือปนความอวดดีที่คิดว่าตนเองเหนือกว่าแม้แต่น้อย แต่กลับแฝงไว้ด้วยพลังที่ปลอบประโลมจิตใจผู้คนได้อย่างไม่น่าเชื่อ

ถานไถหมิงเลี่ยมองเขาอย่างตะลึงงัน ในใจรู้สึกหลากหลายปนเป ความละอายใจ ความซาบซึ้งใจ ความนับถือ... อารมณ์สารพัดผสมปนเปกัน สุดท้าย เขาทำได้เพียงพยักหน้าอย่างหนักแน่น ลำคอราวกับมีก้อนสำลีอุดตัน พูดอะไรไม่ออกแม้แต่คำเดียว

จ้าวเหิงไม่สนใจเขาอีก หันหลังเดินไปยังข้างกายของถานไถหมิงเยว่ ในขณะนี้ ผินผิน ลูกสาวของเขา กำลังซบอยูในอ้อมแขนของถานไถหมิงเยว่อย่างเงียบๆ ลืมตาโตสีดำราวกับผลองุ่นคู่ใหญ่ มองดูบิดาผู้สูงใหญ่คนนี้อย่างสงสัยใคร่รู้

จ้าวเหิงมองดูลูกสาว แววตาพลันอ่อนโยนลงในบัดดล จอมคนผู้เด็ดขาดสังหารและเปี่ยมไปด้วยกลอุบายเมื่อครู่ได้หายตัวไปแล้ว ถูกแทนที่ด้วยบิดาผู้เงอะงะแต่เปี่ยมไปด้วยความรัก

เขายื่นมือที่หยาบกร้านออกไป ลูบใบหน้าเล็กๆ ของผินผินเบาๆ ใบหน้าเจือไปด้วยความรู้สึกผิดและความอาลัยอาวรณ์

“หมิงเยว่” เขาไม่ได้เรียก “ภรรยา” แต่กล่าวเสียงเบา “ข้าลงเขาคนเดียว พาลูกไปด้วยไม่สะดวก ผินผิน... ก็ฝากไว้ที่ค่ายก่อนแล้วกัน”

ถานไถหมิงเยว่ได้ยินดังนั้น ก็เผลอกอดลูกในอ้อมแขนแน่นขึ้นเล็กน้อย นางมองแววตาอาลัยอาวรณ์ของจ้าวเหิง ในใจส่วนที่อ่อนนุ่มก็ถูกสัมผัสเบาๆ นางพยักหน้า เสียงอ่อนหวาน “สามีวางใจเถอะ ผินผินก็เป็นลูกสาวของข้า เป็นเลือดเนื้อที่แบ่งมาจากตัวข้า ข้าจะดูแลผินผินอย่างดี”

“อืม” จ้าวเหิงตอบรับคำหนึ่ง แต่สายตาก็ยังคงจับจ้องอยู่ที่ลูกสาวไม่วางตา เขารู้ดีว่า การฝากลูกสาวไว้ที่นี่ คือตัวเลือกที่ดีที่สุดในตอนนี้ สิ่งที่เขาต้องไปทำต่อจากนี้ เต็มไปด้วยอันตรายและความไม่แน่นอน การพาลูกน้อยที่ยังไม่สิ้นกลิ่นน้ำนมไปด้วย มีแต่จะทำให้เขามือเท้าผูกมัด

เขากล่าวกับถานไถหมิงเลี่ยอีกว่า “พี่ภรรยา จัดหาพี่น้องที่ฉลาดปราดเปรียว ฝีมือดี ให้ข้าสักสองสามคน หลังจากข้าลงเขาไป อย่างไรก็ต้องมีคนคอยวิ่งธุระ ส่งข่าว”

“ดี! ไม่มีปัญหา!” ถานไถหมิงเลี่ยซึ่งในตอนนี้สวมบทบาทรองแม่ทัพอย่างสมบูรณ์แล้ว ตอบรับในทันที หันไปสั่งถานไถหมิงอวี่ “หมิงอวี่ ไป! ไปเลือกหน่วยสอดแนมที่ดีที่สุดของเรามา เอาประเภทที่ไหวพริบดีที่สุด สามคน ตามน้องเขยลงเขาไป ทุกสิ่งทุกอย่างให้ฟังคำบัญชาของน้องเขย!”

ถานไถหมิงอวี่อัดอั้นพลังไว้เต็มอกแต่ไม่มีที่ให้ระบายมานานแล้ว พอได้ยินดังนั้นก็ตอบรับเสียงดังลั่น “ขอรับ พี่ใหญ่! ข้าจะไปเดี๋ยวนี้!” พูดจบ ก็วิ่งพรวดพราดออกไปราวกับสายลม

เมื่อจัดการทุกอย่างเรียบร้อย สายตาของจ้าวเหิงก็กลับมาอยู่ที่ลูกสาวอีกครั้ง เขามองใบหน้าเล็กๆ ที่ไร้เดียงสาของผินผิน ในใจก็พลุ่งพล่านไปด้วยแรงกระตุ้นอันรุนแรง

เขาพลันนึกอะไรบางอย่างขึ้นมาได้ เขากล่าวกับถานไถหมิงเลี่ย “พี่ภรรยา ตอนที่ข้าขึ้นเขามา มีดสั้นกับคันธนูเล่มนั้น ยังอยู่หรือไม่”

“อยู่! อยู่! ข้าเก็บไว้ให้เจ้าอย่างดี!” ถานไถหมิงเลี่ยรีบกล่าว “ข้าจะไปเอามาให้เดี๋ยวนี้!” ในไม่ช้า ถานไถหมิงเลี่ยก็นำมีดสั้นหยาบๆ และคันธนูไม้เรียบๆ เล่มนั้นของจ้าวเหิงกลับมา

จ้าวเหิงรับของของตนเองมา แต่กลับยังไม่สะพายขึ้นหลังในทันที แต่กลับเดินไปยังกอไผ่เขียวชอุ่มที่มุมหนึ่งของลานบ้าน ท่ามกลางสายตาที่ไม่เข้าใจของสองพี่น้องตระกูลถานไถ เขาชักมีดสั้นออกมา สองมือคู่นั้นที่เคยแบกหมูป่าหนักกว่าร้อยชั่ง และเคยบีบกระดูกคนจนแตกละเอียด บัดนี้กลับดูคล่องแคล่วว่องไวอย่างน่าประหลาด แสงมีดสว่างวาบ เศษไผ่ปลิวว่อน ปล้องไผ่ที่มีขนาดใหญ่เล็กสม่ำเสมอกันก็ถูกเขาตัดออกมาอย่างง่ายดาย

เขานั่งลงกับพื้น ใช้ม้านั่งหินในลานบ้านเป็นโต๊ะ เริ่มก้มหน้าก้มตาเหลาไม้ ท่วงท่าของเขาไม่เร็ว แต่กลับมั่นคง มีดทุกครั้งที่ลงไป ล้วนแม่นยำอย่างที่สุด ในลานบ้านได้ยินเพียงเสียง “ซวบๆ” เบาๆ ของมีดสั้นที่กำลังเหลาไม้ไผ่

สองพี่น้องตระกูลถานไถได้แต่ยืนดูอยู่ข้างๆ อย่างเงียบๆ พวกเขาเห็น จ้าวเหิงเริ่มจากใช้สันมีดเคาะๆ ทุบๆ จนปล้องไผ่ท่อนหนึ่งแตกออกจากกัน แล้วเจาะรูเล็กๆ ที่ปลายทั้งสองด้าน จากนั้นก็หาไม้ไผ่ก้านเล็กยาวๆ มาร้อยผ่าน แล้วเหลาแผ่นไม้ไผ่เล็กๆ อีกสองชิ้นมาขัดไว้ที่ปลายไม้ทั้งสองด้าน หุ่นคนข้อไผ่ที่แขนขาสามารถขยับได้ตัวหนึ่ง ก็ปรากฏขึ้นในมือของเขาอย่างน่าอัศจรรย์

เขาหยิบหุ่นคนข้อไผ่ขึ้นมา เขย่าๆ ตรงหน้าผินผิน เจ้าตัวเล็กก็ถูกดึงดูดความสนใจในทันที ยื่นมือเล็กๆ ออกมา “อ๊ะ อ๊ะ” พยายามจะคว้า จ้าวเหิงยิ้ม แล้วหยิบปล้องไผ่อีกท่อนหนึ่งขึ้นมา

ครั้งนี้เขาเหลาได้บางยิ่งขึ้น ชำนาญยิ่งขึ้น ชั่วครู่ต่อมา แมลงปอไม้ไผ่ที่แสนประณีตตัวหนึ่งก็เป็นรูปเป็นร่าง เขาหมุนมันบนฝ่ามือ แมลงปอไม้ไผ่ก็ส่งเสียง “หวี่” บินขึ้นไป บินวนอยู่ในลานบ้านรอบหนึ่ง จึงค่อยๆ ร่อนลงมา

ถานไถหมิงเยว่กำลังจะก้มลงไปเก็บ แต่ถานไถหมิงอวี่กลับก้าวพรวดไปแย่งตัดหน้า หยิบมันขึ้นมาพลิกดูไปมาในมือ มองจนตาค้าง อดไม่ได้ที่จะ “ว้าว” ออกมาคำหนึ่ง “พี่เขย ฝีมือของท่านนี่ หากไม่ไปเป็นช่างไม้ในอำเภอก็ถือว่าเสียของแย่แล้ว!”

จ้าวเหิงไม่สนใจเขา เขายังเหลาแผ่นไม้ไผ่บางๆ อีกสองสามแผ่น ใช้ซี่ไม้ไผ่บางๆ มาทำเป็นโครง ในไม่ช้า กังหันลมที่สามารถหมุนตามลมได้อันหนึ่งก็ทำเสร็จ เขานำของเล่นชิ้นเล็กๆ เหล่านี้ ยื่นส่งไปให้ในมือของถานไถหมิงเยว่ทีละชิ้น กล่าวเสียงเบา “ลูกยังเล็ก กลัวว่านางอยู่บนเขาจะเบื่อ ทำของเล่นเล็กๆ น้อยๆ มาสองสามชิ้น เจ้าว่างๆ ก็เอาไว้หยอกล้อนาง”

ถานไถหมิงเยว่รับของเล่นสองสามชิ้นที่ยังคงมีกลิ่นหอมสะอาดของไม้ไผ่และไออุ่นจากร่างกายของบุรุษผู้นั้นมาไว้ในมือ สัมผัสได้ถึงความอบอุ่น แต่กลับรู้สึกว่ามันร้อนผ่าวอยู่บ้าง นางมองบุรุษที่อยู่ตรงหน้า เขารูปร่างสูงใหญ่ ใบหน้าก็ไม่ได้หล่อเหลาเป็นพิเศษ กระทั่งออกจะดูหยาบกระด้างอยู่บ้าง แต่ก็เป็นมือคู่นี้ ที่ทั้งสามารถกุมดาบสังหารคนได้ และก็สามารถเหลาของเล่นเพื่อปลอบโยนลูกสาวให้ดีใจได้

ก็เป็นคนผู้นี้ ที่ทั้งสามารถเอ่ยถึงกฎแห่งการเอาชีวิตรอดอันเย็นชาไร้ความรู้สึกได้ และก็สามารถใช้ความคิดมากมายเพียงนี้ เพื่อเรื่องเล็กน้อยไม่เป็นเรื่องของลูกสาว ก่อนที่จะออกเดินทาง เหล็กและเลือด กับ ความอ่อนโยน จอมคน และ บิดาผู้เปี่ยมรัก คุณลักษณะที่แตกต่างกันโดยสิ้นเชิงทั้งสองอย่างนี้ กลับหลอมรวมอยู่ในร่างของเขาได้อย่างสมบูรณ์แบบ ก่อเกิดเป็นเสน่ห์ที่ยากจะบรรยายได้

หัวใจของถานไถหมิงเยว่ พลันเต้นผิดจังหวะไปหนึ่งครั้งโดยไร้สาเหตุ บนใบหน้าก็ปรากฏรอยแดงจางๆ ที่แม้แต่ตนเองก็ยังไม่ทันสังเกตเห็น นางก้มหน้าลง ตอบรับเสียงเบา “อืม ข้าจะทำ”

ในขณะนั้น ถานไถหมิงอวี่ก็นำชายฉกรรจ์ร่างกำยำสามคนเดินกลับมา ชายสามคนนั้นพอเห็นจ้าวเหิง ก็ประสานหมัดคารวะพร้อมกัน เสียงดังราวกับระฆัง “คารวะท่านเขย!”

จ้าวเหิงพยักหน้า ลุกขึ้นยืน สุดท้ายก็ก้มลงมองลูกสาวที่อยู่ในอ้อมแขนของถานไถหมิงเยว่อย่างลึกซึ้ง ในแววตาเต็มไปด้วยความอ่อนโยนที่ไม่อาจจางหาย “ผินผิน พ่อไปแล้วนะ ต้องเชื่อฟังท่านแม่นะลูก”

พูดจบ เขาก็หันหลังกลับอย่างเด็ดเดี่ยว สะพายคันธนูและลูกธนู เหน็บมีดสั้นไว้ที่เอว ก้าวยาวๆ เดินออกไปนอกลานบ้าน “พ่อ... ท่านพ่อ!”

ผินผินในอ้อมแขนราวกับเข้าใจอะไรบางอย่าง ริมฝีปากเล็กๆ เบะออก ทันใดนั้นก็ยื่นมือเล็กๆ ออกมา ร้องไห้ตะโกนตามแผ่นหลังของจ้าวเหิง “ท่านพ่อ! อุ้ม!”

เสียงที่ทั้งไร้เดียงสาและเจือสะอื้นนั้น ราวกับค้อนเล็กๆ ที่ทุบลงบนหัวใจของจ้าวเหิงอย่างแรง ร่างสูงใหญ่ของเขาพลันแข็งทื่อไปทั้งตัว ฝีเท้าหยุดชะงักไปครู่หนึ่ง แต่สุดท้าย ก็ไม่ได้หันหลังกลับไป เขากลัวว่าหากหันกลับไปแม้เพียงครั้งเดียว ก็จะไม่สามารถเดินจากไปได้อีก

มองดูแผ่นหลังที่เด็ดเดี่ยวสายนั้นหายลับไปที่ประตูหน้าลาน ถานไถหมิงเยว่รีบตบหลังลูกน้อยที่ร้องไห้ไม่หยุดในอ้อมแขนเบาๆ ปากก็พึมพำ “ผินผินไม่ร้องนะลูก ท่านพ่อไปเดี๋ยวก็กลับมาแล้ว...” คำพูดนี้ของนาง ก็ไม่รู้ว่ากำลังพูดปลอบลูก หรือว่ากำลังพูดปลอบตนเองกันแน่