บทที่ 72 หินที่มีประโยชน์มหาศาล

ฝีเท้าของจ้าวเหิงกำลังจะก้าวพ้นประตูเรือน แต่กลับหยุดชะงัก เขาไม่ได้หันกลับมา เพียงแค่เอี้ยวใบหน้าด้านข้าง น้ำเสียงยังคงเป็นโทนขี้เกียจเกียจคร้านเช่นเดิม ราวกับกำลังพูดถึงเรื่องเล็กน้อยที่ไม่สลักสำคัญอะไร

“จริงสิ พี่ภรรยา”

“น้องเขยเชิญกล่าว!” ถานไถหมิงเลี่ยจิตใจกระปรี้กระเปร่า ร่างกายเกร็งขึ้นโดยสัญชาตญาณ ราวกับทหารที่กำลังรอรับคำสั่งจากแม่ทัพ

“เดี๋ยวท่านสั่งให้คนของท่าน ตอนที่ออกล่าสัตว์หรือลาดตระเวนในภูเขา ให้คอยสังเกตไว้ให้ดีด้วย” จ้าวเหิงกล่าว “หากเห็นหินที่สีสันไม่เหมือนปกติ หรือรูปร่างหน้าตาแปลกๆ ก็ให้เก็บกลับมาให้ข้าทั้งหมด”

“หินรึ” ถานไถหมิงเลี่ยชะงักไป คำสั่งนี้มันช่าง... เกินความคาดหมายนัก เขาขบคิดจนปวดสมอง ก็ยังคิดไม่ออกว่านี่มันเกี่ยวข้องอะไรกับความเป็นความตายของค่ายชิงเฟิง หรือว่าเตรียมจะใช้เสริมกำแพงค่าย หรือใช้เป็นก้อนหินสำหรับเครื่องยิงหิน แต่ในค่ายสิ่งที่ขาดแคลนน้อยที่สุดก็คือหินแล้ว ไฉนถึงต้องไปหา "หินที่สีสันไม่เหมือนปกติ" พวกนั้นด้วย

เขาอดไม่ได้ที่จะถาม “น้องเขย ต้องการหินเหล่านี้ไป เพื่อการใดหรือ”

มุมปากของจ้าวเหิงยกขึ้นเป็นรอยยิ้มที่มีความหมายลึกซึ้ง แต่กลับไม่อธิบายรายละเอียด เพียงแค่ทิ้งไว้สามคำ “มีประโยชน์มหาศาล”

เขาหยุดไปครู่หนึ่ง แล้วกล่าวเสริมอีกประโยคหนึ่ง แต่ประโยคนี้ น้ำเสียงกลับจริงจังขึ้นมาก “และ ให้พวกเขาจำไว้ให้ดีที่สุด ว่าเก็บหินเหล่านี้มาจากที่ใด ทำเครื่องหมายไว้บนแผนที่ให้ข้า ยิ่งละเอียดยิ่งดี”

พูดจบ เขาก็ไม่รั้งรออีก ร่างสูงใหญ่พร้อมกับชายฉกรรจ์ผู้เก่งกาจอีกสามคน ก็หายลับไปที่หัวมุมหน้าประตูเรือนอย่างเด็ดขาด คำพูดเรียบๆ สามคำนั้น พร้อมกับแผ่นหลังสูงใหญ่ของเขา สลักลึกลงในสมองของถานไถหมิงเลี่ยโดยสมบูรณ์

ในลานบ้าน ถานไถหมิงเลี่ยและถานไถหมิงอวี่ยืนนิ่งอยู่นาน สายตาที่ซับซ้อนทอดมองไปยังทิศทางที่เขาจากไป ราวกับยังคงมองเห็นแผ่นหลังที่สงบนิ่งไม่ไหวหวั่นของชายผู้นั้น

“พี่ใหญ่ ท่านว่า... พี่เขยต้องการหินหลากสีพวกนั้นไปทำอะไรกัน” ในที่สุด ก็เป็นถานไถหมิงอวี่ที่ทนความอึดอัดไม่ไหว เกาหัวทำลายความเงียบลง “อย่าบอกนะว่า... คิดจะเอาไปทำเครื่องประดับให้หมิงเยว่กับผินผิน”

ความคิดนี้เพิ่งจะผุดขึ้นมา ก็ถูกเขาปฏิเสธทิ้งไปด้วยตนเอง ไม่ใช่แน่ ท่าทางของพี่เขยเมื่อครู่ เห็นได้ชัดว่ากำลังสั่งการเรื่องสำคัญอย่างที่สุด จะเป็นไปเพื่อเรื่องรักๆ ใคร่ๆ ส่วนตัวเช่นนี้ได้อย่างไร

ถานไถหมิงเลี่ยส่ายหน้า ดวงตาที่ลึกซึ้งฉายแววครุ่นคิด เขาไม่ได้คิดตื้นๆ อย่างถานไถหมิงอวี่ ทุกการกระทำที่ดูเหมือนไม่ใส่ใจของจ้าวเหิง ย่อมต้องมีความนัยลึกซึ้งซ่อนอยู่เบื้องหลัง ตั้งแต่เรื่องหอสังเกตการณ์ลับ ถ้ำซ่อนทหาร มาจนถึง "การเก็บค่าผ่านทาง" และจนถึงตอนนี้ที่ "เก็บก้อนหิน" อย่างไร้เหตุผล ทุกเรื่องล้วนอยู่เหนือขอบเขตความเข้าใจของเขาทั้งสิ้น

เขากล่าวเสียงเข้มกับถานไถหมิงอวี่ “แต่พวกเราไม่จำเป็นต้องรู้ พวกเราต้องการเพียง... ทำตามที่สั่งเท่านั้น!”

“ขอรับ!” ถานไถหมิงอวี่พยักหน้าอย่างหนักแน่น กำหมัด “พี่ใหญ่วางใจเถอะ ข้าจะรีบไปถ่ายทอดคำสั่งเดี๋ยวนี้ ให้พี่น้องที่ลาดตระเวนภูเขาเบิกตากว้างๆ ไว้! อย่าว่าแต่หินหลากสีเลย ต่อให้เป็นหินที่เรืองแสงได้ ข้าก็จะไปขุดมาให้น้องเขยให้ได้!” พูดจบ เขาก็วิ่งจากไปอย่างร้อนรนอีกครั้ง ราวกับมีเรี่ยวแรงที่ใช้ไม่หมดอยู่เต็มตัว

ในลานบ้าน เหลือเพียงถานไถหมิงเยว่ นางก้มหน้าลงมองในอ้อมแขน ลูกสาว ผินผิน กำลังยื่นมือเล็กๆ อวบๆ ออกมา เขี่ยกังหันลมที่หมุนได้ตามลมนั้นอย่างเงอะงะ กังหันลมส่งเสียงดัง “ฟู่ๆ” เบาๆ ในสายตาของเจ้าตัวเล็ก ราวกับเป็นของที่น่าสนใจที่สุดในโลก

ถานไถหมิงเยว่ยื่นนิ้วเรียวยาวออกไป แตะลงบนกังหันไม้ไผ่ที่ทำอย่างประณีตนั้นเบาๆ ปลายนิ้วสัมผัสได้ถึงความเรียบเนียนของข้อไผ่ที่ถูกฝ่ามือของบุรุษลูบไล้จนอุ่น

ชายผู้นี้ ราวกับเป็นปริศนา เป็นตัวแปรขนาดใหญ่ที่บุกเข้ามาในผืนน้ำนิ่งของพวกเขา เขาสามารถเสนอแผนการชั่วร้าย "ยืมดาบฆ่าคน" ได้อย่างหน้าไม่เปลี่ยนสี ปั่นหัวใจคนไว้ในอุ้งมือ เขาสามารถพูดจาราวกับนักเลงข้างถนน เปลี่ยนการสกัดปล้นชิงให้กลายเป็น "การสร้างระเบียบใหม่" และยังสามารถวางแผนเส้นทางที่ชัดเจนและเย็นชาเพื่อความอยู่รอดของค่ายได้

แต่ก็เป็นชายผู้นี้เช่นกัน ที่จะอดทนอย่างที่สุดก่อนออกเดินทาง ใช้สองมือที่สามารถบีบกระดูกคนจนแหลกได้ มาเหลาของเล่นชิ้นเล็กๆ ที่ไร้ค่าทว่าล้ำค่าอย่างที่สุดเหล่านี้ให้ลูกสาว บนตัวเขาเต็มไปด้วยความขัดแย้ง ความเย็นชาและความอบอุ่น ความเผด็จการและความละเอียดอ่อน ความโหดเหี้ยมของจอมคนและความอ่อนโยนของบิดาผู้เปี่ยมเมตตา...

คุณลักษณะที่แตกต่างกันอย่างสิ้นเชิงเหล่านี้ กลับหลอมรวมอยู่บนร่างของเขาได้อย่างสมบูรณ์แบบ ก่อเกิดเป็นเสน่ห์ที่ยากจะบรรยาย ราวกับวังน้ำวนที่ลึกจนไร้ก้นบึ้ง ทำให้นางอดไม่ได้ที่จะอยากเข้าไปสำรวจ อยากจะจมดิ่งลงไป

นางไม่รู้ว่า การมาถึงของเขา แท้จริงแล้วจะนำพาค่ายชิงเฟิง นำพาชะตากรรมของตระกูลถานไถของพวกเขา ไปยังทิศทางใด แต่ไม่รู้ว่าเหตุใด ในหัวใจของนาง มุมที่ถูกความแค้นและความสิ้นหวังยึดครองมาเนิ่นนาน กลับค่อยๆ ถือกำเนิด... หน่ออ่อนที่ชื่อว่า "ความหวัง" ขึ้นมาอย่างเงียบเชียบ

...

ถนนบนภูเขาขรุขระ จ้าวเหิงเดินนำอยู่หน้าสุด ฝีเท้ามั่นคง ราวกับเดินอยู่บนพื้นราบ ชายฉกรรจ์สามคนที่ตามอยู่ด้านหลัง กลับยิ่งเดินยิ่งตกตะลึง ทั้งสามคนนี้คือทหารสอดแนมชั้นยอดใต้บังคับบัญชาของถานไถหมิงเลี่ย พี่ใหญ่ชื่อ เฉินซานหยวน เงียบขรึม สายตาคมกริบ คนที่สองชื่อ เสิ่นฟู่กุ้ย รูปร่างกำยำ พละกำลังเหนือคน คนเล็กสุดชื่อ หลิวเจียง หรือเรียกว่า โซ่วโหว (ลิงผอม) ก็สมชื่อ รูปร่างผอมเล็ก แต่กลับคล่องแคล่วว่องไวที่สุด ทั้งสามคนเพราะต้องเดินทางไปสืบข่าวที่อำเภอชิงเหอบ่อยๆ ดังนั้นทั้งสามจึงมีสถานะตัวตนที่ถูกต้องตามกฎหมาย

พวกเขาเดิมทีคิดว่า "ท่านเขย" ผู้นี้เป็นเพียงนักศึกษาหรือกุนซือที่หัวดีเท่านั้น ไม่คิดว่าพละกำลังร่างกายจะน่าทึงขนาดนี้ พวกเขาผลัดกันแบกสัมภาระ ตอนนี้หอบจนหายใจไม่ทัน แต่จ้าวเหิงที่เดินอยู่หน้าสุด สะพายคันธนู เหน็บมีดสั้น กลับไม่หอบแม้แต่น้อย ราวกับกำลังเดินเล่นอยู่ในสวนหลังบ้านของตนเอง

ความอึดนี้ ทำให้เหล่าชายฉกรรจ์ที่คลุกคลีอยู่ในป่าเขามาตลอดอย่างพวกเขา ยังต้องรู้สึกละอายใจ

“ท่าน... ท่านเขย” โซ่วโหวที่เดินอยู่รั้งท้าย อดรนทนไม่ไหวในที่สุด ถามพลางหอบหายใจ “พวกเรา... พวกเราจะไปที่ไหนกันหรือขอรับ ตรงไปที่ตัวอำเภอเลยหรือ”

จ้าวเหิงไม่ได้หันกลับมา ฝีเท้าไม่หยุด “ไปเมืองชิงหยาง ลูกชายข้าอยู่ที่นั่น ที่หุยชุนถัง ท่านหมอซุน” เมืองชิงหยางรึ

เมื่อได้ยินสามคำนี้ เฉินซานหยวน เสิ่นฟู่กุ้ย และโซ่วโหว ทั้งสามคนสบตากัน ต่างก็อ่านความเข้าใจได้จากแววตาของอีกฝ่าย ที่แท้ลูกชายของท่านเขยก็อยู่ที่เมืองชิงหยาง มิน่าเล่าทิศทางที่เขาลงเขาถึงได้ชัดเจนถึงเพียงนี้

โซ่วโหว หลิวเจียง ยังอยากจะถามอะไรอีก แต่กลับถูกเฉินซานหยวนที่เดินอยู่ตรงกลางส่งสายตาปรามไว้ ท่านเขยจะทำการสิ่งใด ย่อมมีแบบแผนของตนเอง พวกเขาแค่ตามไป รับฟังคำสั่งก็พอ สิ่งที่ไม่ควรถามก็อย่าได้ปากมาก

สี่คนเพิ่งจะเดินพ้นเขตของเขาหูวัว เส้นทางภูเขาใต้เท้าก็ค่อยๆ ลาดชันน้อยลง เบื้องหน้าไม่ไกลนัก ก็พอจะมองเห็นโครงร่างของถนนหลวงอยู่รำไร จ้าวเหิงพลางเดิน พลางคำนวณอยู่ในใจอย่างรวดเร็ว

เป้าหมายหลักของการเดินทางครั้งนี้คือการไปหาลูกชาย จ้าวเฉียน ให้แน่ใจว่าเขาปลอดภัยดี ต่อมา และเป็นสิ่งที่สำคัญที่สุด ก็คือการหาเงิน ทำเกลืองั้นรึ ต้องอยู่ใกล้ทะเลหรือเหมืองเกลือ ค่ายชิงเฟิงไม่มีคุณสมบัตินี้ หมักเหล้างั้นรึ อุปสรรคทางเทคโนโลยีแม้จะไม่สูง แต่กลับต้องการธัญพืชจำนวนมหาศาลมาเป็นวัตถุดิบ ตอนนี้สิ่งที่ค่ายชิงเฟิงขาดแคลนที่สุดก็คือเสบียงอาหาร ถลุงเหล็กรึ

ในสมองของจ้าวเหิงมีไอเดียผุดขึ้นมานับไม่ถ้วน แล้วก็ถูกเขาปฏิเสธทิ้งไปทีละอย่าง เขาต้องการโครงการที่ใช้เงินทุนเริ่มต้นน้อย เห็นผลเร็ว และสามารถสร้างกำแพงทางเทคโนโลยีได้

ขณะที่เขากำลังครุ่นคิดอยู่นั้นเอง เสิ่นฟู่กุ้ยที่เดินนำอยู่หน้าสุดก็พลันหยุดฝีเท้าลง ตะโกนเสียงต่ำ “ท่านเขย ข้างหน้ามีคน!”

จ้าวเหิงเงยหน้าขึ้น มองตามสายตาของเสิ่นฟู่กุ้ยไป เพียงเห็นที่ทางแยกของถนนหลวงซึ่งอยู่ไม่ไกลนัก ใต้ต้นไม้ใหญ่ต้นหนึ่ง มีร่างของคนผู้หนึ่งนอนแน่นิ่งอยู่ ไม่รู้ว่าเป็นตายร้ายดีอย่างไร