บทที่ 73 เย็บแผล!

เฉินซานหยวนและโซ่วโหวพลันระแวดระวังขึ้นมาทันที ทั้งสองคนเข้าขนาบซ้ายขวา ปกป้องจ้าวเหิงไว้ตรงกลางในบัดดล มือล้วงไปจับอาวุธที่อยู่ข้างเอวแล้ว ประสบการณ์ที่คลุกคลีอยู่บนคมดาบมาตลอดหลายปีบอกพวกเขาว่า ในที่รกร้างห่างไกลเช่นนี้ ความผิดปกติเพียงเล็กน้อยก็อาจหมายถึงอันตรายถึงชีวิต ไม่แน่ว่า นี่อาจจะเป็นกับดักของโจรภูเขาใจทมิฬกลุ่มไหนสักกลุ่มที่วางเอาไว้ ก็เพื่อรอให้คนเดินทางอย่างพวกเขามาติดกับ

“ไม่ต้องตื่นเต้น” เสียงของจ้าวเหิงยังคงสงบนิ่ง เขาโบกมือ ส่งสัญญาณให้ทั้งสามคนผ่อนคลาย “เข้าไปดูกัน”

เขามีฝีมือสูงส่งจึงใจกล้า ประกอบกับประสบการณ์การเอาชีวิตรอดในป่าจากชาติก่อน การรับรู้ถึงอันตรายของเขาจึงเหนือกว่าคนธรรมดามาก เขาสัมผัสได้ว่า รอบๆ นั้นไม่มีการซุ่มโจมตี ลมหายใจของคนที่นอนอยู่บนพื้นนั้นแผ่วเบามาก ไม่เหมือนกับการเสแสร้ง

ทั้งสามคนเห็นจ้าวเหิงสงบนิ่งถึงเพียงนี้ ก็ค่อยวางใจลงเล็กน้อย เดินตามหลังเขาไป ค่อยๆ เข้าไปใกล้อย่างระมัดระวัง

เมื่อเดินเข้าไปใกล้ ถึงได้พบว่าคนที่นอนอยู่บนพื้นเป็นชายหนุ่ม ดูจากอายุแล้วน่าจะประมาณสิบเจ็ดสิบแปดปี หน้าตาหมดจงดงามหมดจด ผิวพรรณขาวสะอาด มองปราดเดียวก็รู้ว่าเป็นคุณชายจากตระกูลร่ำรวย

เพียงแต่ในตอนนี้ เขาช่างดูน่าเวทนาอยู่บ้าง เสื้อคลุมตัวนอกถูกปล้นไปจนเกลี้ยง เหลือเพียงชุดชั้นในสีขาวนวลตัวเดียว ชุดชั้นในที่ควรจะสะอาดสะอ้านนั้น ถูกของมีคมกรีดจนเป็นรอยขาดหลายแห่ง เลือดสดๆ ไหลซิบๆ ออกมาจากบาดแผล ย้อมเสื้อผ้าและฝุ่นดินใต้ร่างจนกลายเป็นสีแดงคล้ำ

โซ่วโหว หลิวเจียง นั่งยองๆ ลง ยื่นมือไปอังที่จมูกของชายผู้นั้น แล้วหันกลับมารายงานจ้าวเหิง “ท่านเขย ยังมีลมหายใจขอรับ แต่... แผ่วเบามาก”

“ดูจากสถานการณ์แล้ว แปดเก้าส่วนคงจะเจอโจรปล้นกลางทางเข้าให้แล้ว” เสิ่นฟู่กุ้ยกล่าวเสียงอู้อี้ เขามองดูร่องรอยรอบๆ “แม้แต่เสื้อคลุมตัวนอกก็ยังปล้นไปหมด โจรพวกนี้ช่างทำได้เหี้ยมโหดจริงๆ”

เฉินซานหยวนกลับยิ่งระมัดระวังกว่า เขาตรวจสอบบาดแผลของชายหนุ่ม ขมวดคิ้ว “แผลไม่ตื้นเลย เสียเลือดไปมาก พวกเราถ้าจะช่วยเขา เกรงว่าจะเป็นปัญหาใหญ่ไม่น้อย”

ยุคสมัยนี้ไม่สงบสุข ใจคนยากแท้หยั่งถึง การช่วยคน บางครั้งไม่เพียงแต่จะไม่ได้รับผลดีตอบแทน กลับอาจจะนำความเดือดร้อนมาใส่ตัวเสียด้วยซ้ำ ใครจะรู้ว่าชายหนุ่มผู้นี้มีฐานะเป็นเช่นไร ศัตรูของเขาคือผู้ใด เรื่องหนึ่งน้อยลงย่อมดีกว่าเรื่องหนึ่งมาก นี่คือหลักการของคนส่วนใหญ่ที่ท่องไปในยุทธภพ

ทว่าจ้าวเหิงกลับไม่สนใจคำพูดของพวกเขา เขานั่งยองๆ ลง ยื่นมือไปแตะที่หลอดเลือดแดงตรงลำคอของชายหนุ่มผู้นั้นด้วยตนเอง ชีพจรแม้จะแผ่วเบา แต่ก็ยังมีแรงเต้น

เขามองใบหน้าอ่อนเยาว์ที่ซีดขาวเพราะเสียเลือดนั้น ในสมองกลับอดคิดถึงลูกชายของตนเอง จ้าวเฉียน และลูกสาว ผินผิน ขึ้นมาไม่ได้ หากวันใดวันหนึ่ง พวกเขาต้องมาเผชิญกับอันตรายเช่นนี้ เขาจะหวังเพียงใด ว่าจะมีผู้ใจบุญสักคนที่เดินทางผ่านมา สามารถยื่นมือเข้าช่วยเหลือได้

เอาใจเขามาใส่ใจเรา ก็เท่านั้น

“คนยังไม่ตาย จะนิ่งดูดายปล่อยให้ตายไม่ได้” จ้าวเหิงกล่าวเรียบๆ ประโยคหนึ่ง ก็ไม่ลังเลอีกต่อไป เขาโน้มตัวลง ปรับเปลี่ยนท่าทาง เตรียมจะแบกชายหนุ่มผู้นี้ขึ้นหลัง

“ท่านเขย ทำเช่นนี้ได้อย่างไร! ให้ข้าน้อยแบกเอง!” เสิ่นฟู่กุ้ยผู้มีร่างกายกำยำที่สุดเห็นดังนั้น ก็รีบก้าวเข้ามาข้างหน้า หมายจะช่วย

“ให้ข้าแบกเถอะ ข้าผอม วิ่งได้เร็วกว่า!” โซ่วโหวก็แย่งพูดขึ้นมาเช่นกัน

“หลีกไปให้หมด” จ้าวเหิงกล่าวเสียงเข้ม น้ำหนักเพียงเท่านี้ สำหรับเขาแล้ว ไม่นับเป็นอะไรเลยแม้แต่น้อย เขายกชายหนุ่มที่หมดสติผู้นั้นขึ้นหลังอย่างง่ายดาย สองแขนสอดไปด้านหลัง ประคองรับช่วงข้อพับขาของอีกฝ่ายไว้อย่างมั่นคง จากนั้นก็ลุกขึ้นยืน ฝีเท้าไม่มีการเซแม้แต่น้อย

เฉินซานหยวนทั้งสามคนมองดูจนอ้าปากค้าง ชายหนุ่มผู้นี้แม้จะดูผอมบาง แต่ถึงอย่างไรก็เป็นชายฉกรรจ์ผู้หนึ่ง อย่างน้อยก็ต้องหนักร้อยกว่าชั่ง คนธรรมดาทั่วไปแบกเดินไม่กี่ก้าวก็ลำบากแล้ว แต่ดูท่าทางของท่านเขยผู้นี้สิ ราวกับกำลังแบกกระสอบนุ่นอยู่ก็ไม่ปาน หน้าไม่แดง หายใจไม่หอบ

ท่านเขยผู้นี้ ช่างหยั่งลึกสุดจะคาดเดาจริงๆ! ความเคารพยำเกรงในใจของทั้งสามคน ยิ่งทวีความลึกซึ้งขึ้นอีกหลายส่วน

แม้จะแบกคนไว้บนหลัง แต่ฝีเท้าของจ้าวเหิงกลับไม่ได้ช้าลงมากนัก หนึ่งชั่วยามผ่านไป โครงร่างที่คุ้นเคยของเมืองชิงหยาง ก็ปรากฏขึ้นที่ขอบฟ้าในที่สุด

ทั้งสี่คนไม่ได้หยุดพักที่ปากทางเข้าเมือง เดินตัดผ่านถนน ตรงไปยังหุยชุนถังทันที

“ท่านหมอซุน!” คนยังมาไม่ถึง แต่เสียงดังกึกก้องของจ้าวเหิงก็ดังเข้าไปในร้านยาแล้ว

ท่านหมอซุนที่กำลังบดสมุนไพรอยู่หน้าตู้ยาเงยหน้าขึ้น พอเห็นว่าเป็นจ้าวเหิง ใบหน้าก็ปรากฏรอยยิ้ม “กลับมาแล้วรึ เจ้าหนูเถี่ยตั้นยังบ่นถึงเจ้าอยู่เลย...” พูดไปได้ครึ่งหนึ่ง สายตาของเขาก็เหลือบไปเห็นชายหนุ่มที่อาบไปด้วยเลือดบนหลังของจ้าวเหิง รอยยิ้มบนใบหน้าพลันแข็งค้าง สากบดยาในมือแทบจะหล่นลงพื้น

“นี่... นี่มันเรื่องอะไรกัน” ท่านหมอซุนรีบเดินอ้อมโต๊ะออกมา ถามด้วยสีหน้าที่ตกตะลึง

“เก็บได้ตามทาง น่าจะโดนปล้นมาขอรับ” จ้าวเหิงอธิบายอย่างรวบรัด วางชายหนุ่มบนหลังลงบนเตียงผู้ป่วยที่ว่างอยู่เตียงหนึ่งอย่างระมัดระวัง “ท่านหมอซุน ท่านช่วยดูที ยังพอมีทางช่วยหรือไม่”

ท่านหมอซุนไม่กล้าชักช้า รีบเข้าไปตรวจสอบทันที ทั้งตรวจบาดแผล ทั้งจับชีพจร ชั่วครู่ต่อมา เขาก็ยืดตัวตรง ส่ายหน้าให้จ้าวเหิง ใบหน้าเต็มไปด้วยความเสียดาย

“เฮ้อ ยากแล้ว” เขาถอนหายใจ “บาดแผลสองสามแห่งนี้ล้วนไม่ตื้นเลย โดยเฉพาะแผลที่หน้าอกนี่ ห่างจากหัวใจไปเพียงนิดเดียวเท่านั้น แถมยังเสียเลือดมากเกินไป ลมหายใจรวยริน ต่อให้ใช้ยาผงห้ามเลือดที่ดีที่สุด เกรงว่าก็คงจะยื้อไว้ไม่อยู่ ต่อไปนี้แปดเก้าส่วนคงจะมีไข้สูงไม่ลด... จะรอดชีวิตหรือไม่ ก็ได้แต่ดูวาสนาของเขาเองแล้ว”

ในยุคสมัยนี้ อาการบาดเจ็บเช่นนี้ ก็เท่ากับถูกยมบาลส่งเทียบเชิญมาแล้ว การห้ามเลือดอาศัยเพียงการพอกยา การล้างแผลฆ่าเชื้อยิ่งไม่ต้องพูดถึง ทันทีที่บาดแผลติดเชื้อ จนนำไปสู่การมีไข้สูง โดยพื้นฐานแล้วก็คือทางตายสถานเดียว

ทว่า จ้าวเหิงเมื่อฟังจบ บนใบหน้ากลับไม่มีความผิดหวังแม้แต่น้อย เขามองบาดแผลที่ยังมีเลือดซึมไม่หยุดของชายหนุ่มผู้นั้น แล้วถามอย่างสงบนิ่ง “ท่านหมอซุน ไฉนจึงไม่สามารถเย็บแผลให้ติดกันได้เล่า”

“อะไรนะ” ท่านหมอซุนราวกับได้ยินเรื่องเหลือเชื่อ ดวงตาเบิกกว้าง “เย็บ... เย็บติดกันรึ เจ้าหนุ่มนี่เจ้าพูดจาเหลวไหลอะไร! นี่มันเนื้อหนังนะ ไม่ใช่เสื้อผ้า ขาดแล้วจะเอามาเย็บปะได้! บาดแผลมันจะเย็บได้อย่างไรกัน”

ในใจของจ้าวเหิงกระจ่างแจ้ง แน่นอน ระดับการแพทย์ของโลกนี้ ยังคงหยุดอยู่ในขั้นที่ดั้งเดิมอย่างมาก ไม่มีแม้แต่การเย็บแผลศัลยกรรมขั้นพื้นฐานที่สุด ในชาติก่อนของเขา นี่เป็นเพียงอาการบาดเจ็บภายนอกที่คลินิกเล็กๆ แห่งไหนก็จัดการได้ แต่ที่นี่ มันกลับกลายเป็นอาการบาดเจ็บสาหัสที่ถึงแก่ชีวิต

เขาไม่ได้โต้เถียงกับท่านหมอซุน เพราะเขารู้ดีว่า การไปโต้เถียงด้วยเหตุผลกับหมอในยุคโบราณที่ยึดมั่นในแนวคิดดั้งเดิมนั้น ไม่มีทางพูดกันรู้เรื่อง วิธีเดียว ก็คือการใช้ความจริงเป็นเครื่องพิสูจน์

“ท่านหมอซุน ชีวิตคนเป็นเดิมพัน ข้าอยากจะลองดู” น้ำเสียงของจ้าวเหิงเด็ดขาดชนิดที่ไม่อาจปฏิเสธได้ เขามองท่านหมอซุน แล้วพูดต่อ “รบกวนท่าน ไปนำเหล้าแรงๆ มาไหหนึ่ง ยิ่งแรงยิ่งดี”

“เหล้าแรงรึ เจ้าจะเอาเหล้าแรงไปทำอะไร ให้เขาดื่มย้อมใจก่อนไปปรโลกรึ” ท่านหมอซุนโกรธจนหนวดกระดิก รู้สึกว่าจ้าวเหิงกำลังเหลวไหลไร้สาระอย่างที่สุด

“ฆ่าเชื้อ” จ้าวเหิงเอ่ยออกมาสองคำ ฆ่าเชื้อรึ นี่มันคำอะไรกัน ท่านหมอซุนฟังแล้วก็งุนงงไปหมด ท่านหมอซุนก็ไม่ได้ถามอะไรมาก จึงให้เด็กรับใช้ในร้านไปนำเหล้าไหที่เขาเก็บสะสมไว้หลายปีออกมา

จ้าวเหิงกล่าวต่อไปอีก “ท่านหมอซุน รบกวนหาผ้าแถบที่สะอาดมาอีกจำนวนหนึ่ง ใส่ลงในน้ำเดือด ต้มให้หนักๆ สักหนึ่งเค่อ แล้วก็ ขอเข็มเย็บผ้ากับด้ายไหมที่ดีที่สุดให้ข้าด้วย ต้มในน้ำร้อนเช่นกัน”