บทที่ 74 วิชาเย็บแผลอันสะเทือนโลก

ท่านหมอซุนแม้จะเต็มไปด้วยความสงสัย แต่เมื่อมองลมหายใจที่รวยรินลงเรื่อยๆ ของชายหนุ่มบนเตียง สุดท้ายก็ตัดสินใจลองเสี่ยงดูสักครั้ง เขากัดฟัน สั่งให้เด็กรับใช้ในร้านไปนำเหล้าเกาเหลียงที่เขาเก็บสะสมไว้หลายปีไหหนึ่งออกมา

พอเปิดไหเหล้า กลิ่นฉุนรุนแรงที่เจือด้วยกลิ่นหอมกลมกล่อมของธัญพืชก็แผ่ซ่านออกมา จ้าวเหิงชะโงกหน้าเข้าไปดมกลิ่น แล้วใช้นิ้วจุ่มขึ้นมาแตะลิ้นเล็กน้อย ความรู้สึกเผ็ดร้อนวาบหนึ่งแล่นผ่านปลายลิ้น จากนั้นก็เปลี่ยนเป็นรสหวาน เขาขมวดคิ้วเล็กน้อย เหล้านี้แม้จะแรง แต่หากตัดสินตามมาตรฐานในชาติก่อนของเขา อย่างมากก็คงมีแอลกอฮอล์เพียงยี่สิบกว่าดีกรี ยังห่างไกลจากประสิทธิภาพในการฆ่าเชื้อของแอลกอฮอล์ทางการแพทย์นัก

“ก็ยังดีกว่าไม่มี” จ้าวเหิงคิดในใจ “รอให้จัดการทุกอย่างเข้าที่เข้าทางแล้ว พูดอย่างไรก็ต้องหาวิธีทำเหล้าดีกรีสูงกับแอลกอฮอล์ออกมาให้ได้ ของสิ่งนี้ในยามคับขัน มันก็คือชีวิตคนหนึ่งชีวิตดีๆ นี่เอง”

“พ่อ!” เสียงเจื้อยแจ้วไร้เดียงสาที่เจือไปด้วยความยินดีดังมาจากลานหลังร้าน เด็กชายตัวน้อยท่าทางแข็งแรงดูฉลาดเฉลียว อายุราวห้าหกขวบคนหนึ่งพุ่งพรวดออกมา ก็คือจ้าวเฉียน หรือเถี่ยตั้น ลูกชายของจ้าวเหิงนั่นเอง เขาเห็นจ้าวเหิง ดวงตาก็สว่างวาบ พุ่งเข้ามาเหมือนลูกกระสุนปืนใหญ่ลูกเล็กๆ กอดขาใหญ่ของจ้าวเหิงไว้แน่น เงยหน้าเล็กๆ ขึ้นมอง ใบหน้าเต็มไปด้วยความรักและผูกพัน

“พ่อ ในที่สุดท่านก็กลับมา!”

เขานั่งยองๆ ลง ใช้สุ้มเสียงที่อ่อนโยนที่สุดเท่าที่จะทำได้กล่าว “เถี่ยตั้น ตอนนี้พ่อมีเรื่องสำคัญมากต้องทำ เจ้าไปเล่นที่ลานหลังร้านก่อนนะ เป็นเด็กดี รอพ่อจัดการธุระเสร็จแล้วจะไปหา ดีหรือไม่”

เถี่ยตั้นเป็นเด็กที่ว่านอนสอนง่าย เขามองเห็นคนที่ร่างเต็มไปด้วยเลือดนอนอยู่บนเตียงคนไข้ และก็มองเห็นสีหน้าเคร่งขรึมอย่างที่ไม่เคยปรากฏมาก่อนบนใบหน้าของท่านพ่อ เขาพยักหน้าอย่างแรงแล้วพูดว่า “พ่อวางใจเถอะขอรับ เถี่ยตั้นไม่ก่อกวน” พูดจบ ก็วิ่งกลับไปยังลานหลังร้าน ท่าทางยังเหลียวหลังกลับมามองเป็นระยะ

มองแผ่นหลังเล็กๆ ของลูกชาย จ้าวเหิงก็สูดหายใจเข้าลึกๆ เมื่อเขาลุกขึ้นยืน แววตาก็กลับคืนสู่ความสงบนิ่งและจดจ่อราวกับบ่อน้ำโบราณที่ไร้ระลอกคลื่นอีกครั้ง

ในขณะนี้ เด็กรับใช้ในร้านก็ได้นำแถบผ้าที่ต้มเดือดแล้ว เข็มเย็บผ้า และเส้นไหม มาตามคำสั่งของเขา วางไว้บนถาดที่สะอาดใบหนึ่ง

จ้าวเหิงกล่าวกับท่านหมอซุน “ท่านหมอซุน รบกวนท่านช่วยหยิบมีดปลายแหลมที่คมที่สุดมาให้ข้าอีกเล่มหนึ่ง”

“เจ้า... เจ้ายังจะใช้มีดอีกหรือ” หัวใจของท่านหมอซุนแทบจะลอยขึ้นมาอยู่ที่คอหอย

“หากไม่ตัดเนื้อเน่าและสิ่งสกปรกในบาดแผลออกให้สะอาด ต่อให้เย็บแผล คนก็มีชีวิตอยู่ไม่ได้” คำอธิบายของจ้าวเหิงรวบรัดได้ใจความ

ท่านหมอซุนฟังแล้วถึงกับเปลือกตากระตุก ตัดเนื้อเน่างั้นรึ นี่มันช่างไม่เคยได้ยินมาก่อน! ในความเห็นของเขา คนได้รับบาดเจ็บ ก็สมควรใช้ยาสมานแผลทาลงไป อาศัยพลังของยาให้มันรักษาตัวเอง วิธีการที่จงใจกรีดเนื้อหนังเช่นนี้ มันไม่ใช่การช่วยคน มันคือการฆ่าคนชัดๆ!

แต่เขามองดูดวงตาคู่นั้นของจ้าวเหิงที่ไม่อาจโต้แย้งได้ คำคัดค้านที่มาถึงริมฝีปาก กลับพูดออกมาไม่ได้ บุรุษผู้นี้แผ่กลิ่นอายอำนาจที่ทำให้คนมิอาจต้านทานได้ ราวกับว่าสิ่งที่เขาพูด คือสัจธรรมแห่งฟ้าดิน สุดท้าย ท่านหมอซุนทำได้เพียงหยิบมีดใบเล็กบางที่ใช้สำหรับตัดสมุนไพรล้ำค่าออกมาจากหีบยาของตนเองอย่างสั่นเทา

จ้าวเหิงรับมีดเล่มเล็กมา ยังไม่ลงมือในทันที แต่กลับนำมันไปอังบนเปลวไฟของตะเกียงน้ำมัน ลนไปมา คมมีดถูกรมจนดำอย่างรวดเร็ว จากนั้นก็ค่อยๆ เปลี่ยนเป็นสีแดงก่ำในเปลวไฟ กลิ่นโลหะไหม้ที่ร้อนระอุ พร้อมกับเสียง “ซี ซี” เบาๆ ดังชัดเจนเป็นพิเศษในร้านยาที่เงียบสงัด

เฉินซานหยวน เสิ่นฟู่กุ้ย และโซ่วโหวสามคนยืนอยู่ข้างๆ ไม่กล้าแม้แต่จะหายใจแรง พวกเขามองดูการกระทำที่ทั้งแปลกประหลาดและเป็นขั้นเป็นตอนของท่านเขย ในใจก็ปั่นป่วนไปหมดแล้ว ท่านเขยผู้นี้ ไม่เพียงแต่มีพละกำลังมหาศาล วางแผนการล้ำลึก กระทั่งยังรู้วิชาแพทย์อีกด้วยรึ แถมยังเป็นวิชาแพทย์ที่น่าตะลึงสะเทือนโลก ที่พวกเขาไม่เคยพบเคยเห็นมาก่อน!

ทุกอย่างเตรียมพร้อมแล้ว จ้าวเหิงเทเหล้าแรงไหนั้นลงในอ่างไม้จนหมด ใช้แถบผ้าที่ต้มแล้วจุ่มให้ชุ่ม จากนั้นก็กดมันลงบนบาดแผลที่ลึกที่สุดบนหน้าอกของชายหนุ่มผู้นั้นโดยไม่ลังเล

“อื้อ...” ชายหนุ่มที่หมดสติมาโดยตลอด ร่างกายพลันโค้งงอขึ้นมาอย่างแรง ในลำคอเปล่งเสียงครวญครางที่เจ็บปวดอย่างที่สุดออกมา แขนขาทั้งสี่เริ่มกระตุก ความเจ็บปวดอันรุนแรง เกือบจะปลุกเขาให้ตื่นจากขอบเหวแห่งความตาย

“จับเขาไว้!” จ้าวเหิงตวาดเสียงต่ำ

เสิ่นฟู่กุ้ยและเฉินซานหยวนรีบก้าวไปข้างหน้าทันที คนหนึ่งกดไหล่ คนหนึ่งจับขา ยึดร่างของชายหนุ่มที่กำลังดิ้นรนไม่หยุดไว้บนเตียงคนไข้อย่างแน่นหนา

ท่านหมอซุนมองดูอยู่ข้างๆ จนหัวใจแทบวาย เคราในมือแทบจะถูกตนเองดึงจนหลุดออกมา “ไม่ได้ ไม่ได้เด็ดขาด! บาดแผลจะใช้เหล้าแรงล้างได้อย่างไร นี่มันราดน้ำมันบนกองไฟชัดๆ ไม่ใช่ว่าคิดจะเอาชีวิตเขารึ!”

“การไม่ล้างสิ่งสกปรกออกไปต่างหาก ถึงจะเอาชีวิตเขา” จ้าวเหิงไม่แม้แต่จะเงยหน้า การกระทำในมือไม่หยุดชะงักแม้แต่น้อย เขาใช้แถบผ้าเช็ดถูทุกซอกทุกมุมของบาดแผลอย่างระมัดระวัง ค่อยๆ ทำความสะอาดลิ่มเลือดที่แข็งตัว ฝุ่นดินที่ฝังอยู่ และเศษผ้าที่ฉีกขาดออกมาทีละน้อย

เมื่อทำทั้งหมดนี้เสร็จ เขาก็โยนแถบผ้าทิ้ง หยิบมีดเล่มเล็กที่ถูกเปลวไฟเผาฆ่าเชื้อเมื่อครู่ขึ้นมา

ภายใต้แสงสีเหลืองสลัวของตะเกียงน้ำมัน ใบหน้าด้านข้างของจ้าวเหิงคมสันชัดเจน แววตาจดจ่อราวกับช่างฝีมือที่กำลังแกะสลักสมบัติล้ำค่าที่หาได้ยากในโลก มือของเขานิ่งมาก สองมือคู่นั้นที่สามารถบีบกระดูกคนจนแตกละเอียดได้อย่างง่ายดาย บัดนี้กลับกำลังกุมใบมีดบางๆ ไว้ แสดงให้เห็นถึงความประณีตและมั่นคงที่เหนือจินตนาการ

ปลายมีดค่อยๆ สอดเข้าไปในเนื้อหนังที่ฉีกขาด ค่อยๆ ตัดเล็มเนื้อเยื่อที่ตายแล้วและมีสีคล้ำอย่างเห็นได้ชัดออกทีละชิ้นอย่างแม่นยำ ท่วงท่าของเขาไม่เร็ว กระทั่งออกจะช้าด้วยซ้ำ แต่ทุกครั้งที่ลงมีด ล้วนเด็ดขาดและแม่นยำ ไม่มีแม้แต่การเคลื่อนไหวที่สิ้นเปลืองแม้แต่น้อย

ท่านหมอซุนถึงกับมองจนโง่งันไปแล้ว เขาประกอบอาชีพหมอมาหลายสิบปี ไม่เคยพบเคยเห็นวิธีการจัดการบาดแผลเช่นนี้มาก่อน นี่มันไม่ใช่วิชาแพทย์แล้ว นี่มัน... นี่มันเหมือนกับคนฆ่าหมูที่กำลังเลาะกระดูกแล่เนื้อชัดๆ! แต่ทว่า ในท่วงท่าของอีกฝ่ายกลับแฝงไว้ด้วยความรัดกุมและเป็นแบบแผนที่ยากจะบรรยาย ทำให้หมอเฒ่าอย่างเขา นอกจากจะตกตะลึงแล้ว กลับยังบังเกิดความรู้สึก... เชื่อถือ... ที่น่าขันขึ้นมาสายหนึ่ง

สองชั่วยาม ผ่านไปราวกับเนิ่นนานนับศตวรรษ

เมื่อจ้าวเหิงใช้เส้นไหมผูกปมสุดท้ายบนหน้าอกของชายหนุ่มผู้นั้น และตัดปลายไหมออก ร่างทั้งร่างของเขาก็ราวกับเพิ่งถูกลากขึ้นมาจากน้ำ หน้าผาก แผ่นหลัง ชุ่มโชกไปด้วยเหงื่อ นี่ไม่ใช่เพราะความเหนื่อยล้า แต่เป็นผลข้างเคียงจากการใช้สมาธิอย่างสูงต่อเนื่องเป็นเวลานาน นี่เป็นครั้งแรกที่เขาทำการผ่าตัดศัลยกรรมเช่นนี้บนร่างของคนจริงๆ ต่อให้สภาพจิตใจจะแข็งแกร่งเพียงใด ก็ยากจะหลีกเลี่ยงความตื่นเต้นและความรู้สึกไม่สบายตัวได้ แต่เขาก็ไม่มีทางเลือกอื่น ที่นี่นอกจากเขาแล้ว ก็ไม่มีใครสามารถทำเรื่องนี้ได้

เขาวางเข็มกับด้ายลง ถอนหายใจขุ่นมัวออกมาเฮือกใหญ่ รู้สึกเพียงอาการอ่อนเปลี้ยเล็กน้อยเข้าจู่โจม “เสร็จแล้ว” เขาลุกขึ้นยืน เสียงแหบพร่าเล็กน้อย

ทุกคนถึงเพิ่งจะได้สติราวกับตื่นจากฝัน พวกเขามองไปยังเตียงคนไข้ ก็เห็นบาดแผลที่น่ากลัวหลายแห่งบนร่างของชายหนุ่ม บัดนี้กลับถูก "เย็บ" ปิดเข้าด้วยกันอย่างเป็นระเบียบด้วยเส้นไหมสีดำละเอียดถี่ๆ แม้ว่ารูปลักษณ์จะยังคงน่าสะพรึงกลัว แต่ขอบของบาดแผลกลับประกบกันสนิท ไม่มีเลือดสดๆ ซึมออกมาอีกแม้แต่หยดเดียว

“นี่... นี่ก็เสร็จแล้วหรือขอรับ” โซ่วโหวหลิวเจียงถามอย่างตะกุกตะกัก เขารู้สึกว่าสมองของตนเองประมวลผลไม่ทันแล้ว

ท่านหมอซุนรีบก้าวเข้าไป ยื่นมือที่สั่นเทาออกไป แต่กลับไม่กล้าแตะต้องบาดแผลที่ถูกเย็บนั้น ได้แต่เบิกตากว้าง ชะโงกหน้าเข้าไปมองดูอย่างละเอียดลออ ฝีเข็มนั้นทั้งละเอียดทั้งสม่ำเสมอ เมื่อเทียบกับผลงานของช่างปักผ้าที่เก่งที่สุดในเมือง ก็ไม่ด้อยไปกว่ากันเลยแม้แต่น้อย เขพึมพำกับตนเอง “เหลือเชื่อ... ไม่เคยได้ยินมาก่อนเลยจริงๆ... บาดแผล... บาดแผลกลับสามารถเย็บติดกันเหมือนเย็บเสื้อผ้าได้จริงๆ...”

โลกทัศน์ของเขา ในค่ำคืนนี้ ได้รับการกระทบกระเทือนอย่างรุนแรงอย่างที่ไม่เคยมีมาก่อน