บทที่ 75 ยอดฝีมือจากแดนประจิม

จ้าวเหิงไม่สนใจความตกตะลึงของทุกคน เขาพูดกับท่านหมอซุน “ท่านหมอซุน รบกวนท่านแล้ว”

ท่านหมอซุนสะดุ้งเฮือกได้สติกลับมา เขามองจ้าวเหิงแวบหนึ่ง สายตาที่ในตอนแรกเต็มไปด้วยความกังขา ได้เปลี่ยนเป็นอารมณ์ที่ซับซ้อนซึ่งปะปนไปด้วยความยำเกรง ความสงสัยใคร่รู้ และความสับสน

เขาไม่ซักไซ้อะไรอีก รีบหยิบยาห้ามเลือดชั้นดีที่สุดออกมาจากตู้ยา โรยลงบนบาดแผลที่เย็บเสร็จแล้วอย่างระมัดระวังและสม่ำเสมอ จากนั้นจึงใช้ผ้าพันแผลที่สะอาด พันซ้อนกันทีละชั้นอย่างละเอียด

ครู่ต่อมา ท่านหมอซุนก็จับชีพจรให้ชายหนุ่มอีกครั้ง สักพัก คิ้วที่ขมวดแน่นของเขาก็คลายลงเล็กน้อย “ชีพจร... ดูเหมือนจะมั่นคงกว่าเมื่อครู่เล็กน้อย แต่ว่า...” เขามองจ้าวเหิงแวบหนึ่ง ก็ยังคงพูดความกังวลของตนเองออกมา “เสียเลือดมากเกินไป พลังชีวิตเสียหายหนัก ต่อจากนี้ก็ต้องดูคืนนี้แล้ว หากสามารถผ่านด่านไข้สูงไปได้ บางทีอาจจะมีแสงแห่งความหวังอยู่บ้าง”

จ้าวเหิงพยักหน้า เขารู้ว่าท่านหมอซุนพูดความจริง ไม่มียาปฏิชีวนะ ไม่มีการถ่ายเลือด การผ่าตัดเย็บแผลทำได้เพียงแก้ปัญหาที่ผิวเผินที่สุด การติดเชื้อและอาการแทรกซ้อนหลังจากนี้ต่างหาก คือด่านประตูผีที่แท้จริง

เขาเดินไปที่อ่างไม้ข้างๆ ใช้น้ำสะอาดล้างคราบเลือดบนมือซ้ำๆ แล้วพูดกับเฉินซานหยวน “พวกเจ้าสามคนก็ลำบากแล้ว ออกไปหาอะไรกินข้างนอกก่อน แล้วก็หาโรงเตี๊ยมแถวๆ ร้านยาเข้าพัก พักผ่อนให้ดีสักคืน”

“ท่านเขย พวกเราไม่เหนื่อยขอรับ!” เสิ่นฟู่กุ้ยรีบพูด

“เก็บแรงไว้ให้ดี พรุ่งนี้ยังมีเรื่องต้องทำ อีกอย่าง ต่อไปนี้อย่าเรียกข้าว่าท่านเขย ให้เรียกข้าว่าเถ้าแก่ก็พอ คนอื่นถามก็บอกว่าเป็นลูกจ้างที่ข้าจ้างมา”

น้ำเสียงของเขาไม่หนัก แต่กลับแฝงไว้ด้วยคำสั่งที่มิอาจปฏิเสธได้ ทั้งสามคนสบตากัน ประสานหมัดพร้อมกัน “ขอรับ! เถ้าแก่” จากนั้นก็ถอยออกไป

ในร้านยา ในที่สุดก็กลับสู่ความเงียบสงบ จ้าวเหิงเช็ดมือจนแห้ง จึงค่อยหันหลังเดินไปยังลานหลังร้าน

แสงจันทร์ดุจสายน้ำ สาดส่องลงในลานบ้านเล็กๆ เถี่ยตั้นกำลังนั่งยองๆ อยู่กับพื้นกับเด็กอ้วนกลมคนหนึ่งที่ดูเหมือนจะแก่กว่าเขาสองปี กำลังจดจ่อมองดูมดสองสามตัวย้ายบ้าน

“เถี่ยตั้น” จ้าวเหิงเรียกเสียงเบา เสียงใสกังวานของเถี่ยตั้น ราวกับเข็มเล่มหนึ่ง ค่อยๆ ทิ่มแทงทะลุไอสังหารและกลิ่นคาวเลือดที่ยังไม่จางหายไปรอบกายของจ้าวเหิง กลิ่นอายอันเย็นเยียบนั้นก็พลันสลายไปอย่างเงียบเชียบ

เด็กอ้วนซุนเป่าที่นั่งยองๆ อยู่กับเถี่ยตั้น พอได้กลิ่นคาวเลือดที่ล้างไม่ออกบนตัวจ้าวเหิง ก็ตกใจจนตัวสั่น ล้มลุกคลุกคลานวิ่งหนีไปที่โถงด้านหน้า

แต่เถี่ยตั้นกลับไม่กลัว เขาลุกพรวดขึ้นมาทันที เงยหน้าเล็กๆ ขึ้น ดวงตาโตทั้งสองคู่เต็มไปด้วยความร้อนรนและความคาดหวัง พูดจาติดๆ ขัดๆ “พ่อ น้องสาว... พ่อหาน้องสาวเจอหรือไม่ขอรับ”

จ้าวเหิงนั่งยองๆ ลง ให้สายตาอยู่ในระดับเดียวกับลูกชาย ใบหน้าที่จงใจแช่แข็งไว้เพื่อข่มขวัญโจรป่าดุร้าย บัดนี้ในที่สุดก็คลายลงแล้ว

เขายื่นมือใหญ่คู่นั้นที่เพิ่งจะเย็บเลือดเนื้อสดๆ ออกไป หลบเลี่ยงคราบเลือดที่ยังไม่แห้งระหว่างซอกนิ้วอย่างระมัดระวัง ตบลงบนไหล่ของลูกชายที่ดูผอมลงไปเล็กน้อยเบาๆ “เจอแล้ว” สองคำนี้ แหบพร่า แต่กลับหนักแน่นดั่งพันชั่ง

ดวงตาของเถี่ยตั้น “พรึ่บ” สว่างวาบขึ้นมาทันที เขาคว้าแขนของจ้าวเหิงไว้ ตื่นเต้นจนใบหน้าเล็กๆ แดงก่ำ “จริงหรือขอรับ น้องสาวอยู่ที่ไหน ทำไมนางไม่กลับมาพร้อมกับพ่อล่ะ”

คำถามที่พรั่งพรูออกมาทำให้หัวใจของจ้าวเหิงบีบรัดแน่นอีกครั้ง เขาไม่สามารถบอกลูกชายได้ ว่าน้องสาวอยู่ที่ค่ายชิงเฟิง ยิ่งไม่สามารถบอกเขาได้ว่า แม่ที่หายตัวไปหนึ่งปีก็อยู่ที่นั่นเช่นกัน ความจริงนี้ มันหนักหนาเกินไปสำหรับเด็กคนหนึ่ง

จ้าวเหิงเตรียมคำพูดไว้เรียบร้อยแล้ว เขาเค้นรอยยิ้มที่อ่อนโยนออกมา อธิบายอย่างใจเย็น “ตอนที่พ่อเจอนาง นางถูกคนชั่วร้ายทำให้ตกใจกลัว ร่างกายเลยอ่อนแอไปหน่อย พ่อก็เลยขอให้ผู้ใจดีคนหนึ่งช่วยดูแลนางไปก่อน สถานที่นั้นเงียบสงบมาก ไม่มีใครรบกวน เหมาะแก่การพักฟื้นร่างกายที่สุด”

เถี่ยตั้นพยักหน้ารับอย่างเข้าใจบ้างไม่เข้าใจบ้าง แต่คิ้วเล็กๆ ก็ยังคงขมวดเข้าหากัน “ถ้า... ถ้าอย่างนั้น เมื่อไหร่พวกเราถึงจะไปรับน้องสาวกลับบ้านได้ขอรับ ข้าคิดถึงนาง” พูดจบ ขอบตาของเขาก็แดงก่ำ ความน้อยเนื้อต่ำใจและความคิดถึงที่อัดอั้นไว้ตลอดหลายวันนี้ พังทลายลงในที่สุดเมื่อได้ยินข่าวว่าน้องสาวปลอดภัย

“อีกไม่นานหรอก” จ้าวเหิงใช้นิ้วโป้ง เช็ดหยดน้ำตาที่หางตาของลูกชายเบาๆ เสียงอ่อนโยนลงอีก “รออีกสองวัน พ่อจัดการธุระในมือให้เรียบร้อยก่อน แล้วจะพาเจ้าแอบไปหานางแวบหนึ่ง ดีหรือไม่ นี่เป็นความลับระหว่างเราสองคนพ่อลูก”

“จริงหรือขอรับ” น้ำตายังคงคลออยู่ที่ขนตาของเถี่ยตั้น แต่ใบหน้ากลับยิ้มกว้างออกมาแล้ว “พ่อเคยโกหกเจ้าตั้งแต่เมื่อไหร่กัน”

“ขอรับ!” เถี่ยตั้นพยักหน้าอย่างแรง พรวดเข้ารไปกอดจ้าวเหิงทั้งตัว กอดคอเขาไว้แน่น ซบใบหน้าเล็กๆ ไว้ที่ซอกคอ พูดเสียงอู้อี้ “พ่อ ท่านก็ต้องรีบๆ หน่อยนะ ข้าคิดถึงน้องสาว แล้วก็คิดถึงพ่อด้วย”

จ้าวเหิงอุ้มลูกชายเดินกลับไปที่โถงด้านหน้า หัวใจร้อนผ่าวไปหมด

เฉินซานหยวนทั้งสามคนกลับมาแล้ว ในมือถือห่อกระดาษน้ำมันสองสามห่อ ยังมีไอร้อนลอยกรุ่น เป็นแป้งทอดไส้เนื้อที่เพิ่งออกจากกระทะใหม่ๆ แต่ทั้งสามคนกลับไม่แตะต้องแม้แต่คำเดียว ยืนรออยู่ที่หน้าประตูอย่างนอบน้อมราวกับท่อนไม้สามท่อน

“เถ้าแก่” เมื่อเห็นจ้าวเหิงออกมา ทั้งสามคนก็ตะโกนเรียกพร้อมกันทันที คำเรียกขานเปลี่ยนจาก “ท่านเขย” เป็น “เถ้าแก่” แล้ว นี่หมายความว่า ในใจของพวกเขา จ้าวเหิงไม่ได้เป็นเพียงแค่น้องเขยของหัวหน้าใหญ่อีกต่อไป แต่เป็นเสาหลักที่แท้จริงของพวกเขาแล้ว

จ้าวเหิงพยักหน้า ล้วงเศษเงินสองสามก้อนออกมาจากอกเสื้อยื่นส่งไป “คืนนี้พวกเจ้าก็พักที่โรงเตี๊ยมใกล้ๆ ร้านยานี่แหละ กินให้อร่อยดื่มให้เต็มที่ พักผ่อนเก็บแรงไว้ให้ดี พรุ่งนี้เช้ายามเฉิน ไปรอข้าที่ตลาดฟากตะวันออกของเมือง”

“ขอรับ ท่านกงจื่อ!” เฉินซานหยวนรับเงินไป ไม่มีคำพูดไร้สาระแม้แต่คำเดียว พาคนอีกสองคนประสานหมัดให้จ้าวเหิง หันหลังเดินจากไป ท่วงท่าเด็ดขาด เชื่อฟังคำสั่ง ไม่มีความอืดอาดแม้แต่น้อย

จ้าวเหิงจึงค่อยหันไปหาท่านหมอซุนที่ยืนทำสีหน้าซับซ้อนอยู่ข้างๆ “ท่านหมอซุน คืนนี้รบกวนแล้ว นี่คือค่าตรวจและค่ายา และก็ค่ายาของเถี่ยตั้นด้วย” จ้าวเหิงยื่นแท่งเงินเล็กๆ แท่งหนึ่งส่งไป น้ำหนักนั้นมากมายเกินกว่าค่าใช้จ่ายจริง

ท่านหมอซุนราวกับถูกของร้อนลวก รีบโบกมือถอยหลัง “รับไว้ไม่ได้ รับไว้ไม่ได้เด็ดขาด! จ้าว... ท่านผู้กล้า เงินนี้ข้าผู้เฒ่ารับไว้ไม่ได้จริงๆ”

เขาไม่กล้าใช้คำเรียกขานธรรมดาๆ อีกแล้ว สิ่งที่ได้เห็นในค่ำคืนนี้ แทบจะทุบทำลายความรู้ทางการแพทย์ที่เขาสั่งสมมาหลายสิบปีจนแหลกละเอียด ทั้งการใช้เหล้าแรงล้างบาดแผล การใช้ไฟเผาเครื่องมือมีด และโดยเฉพาะอย่างยิ่ง วิธีการเย็บผิวหนังเข้าด้วยกันราวกับกำลังปักผ้าผืนนั้น มันช่างเป็นสิ่งที่ไม่เคยได้ยินมาก่อน!

นี่มันชาวป่าชาวเขาที่ไหนกัน นี่มันยอดฝีมือผู้มีวิชาเร้นลับชัดๆ! “เรื่องหนึ่งก็ส่วนเรื่องหนึ่ง” น้ำเสียงของจ้าวเหิงไม่เปิดโอกาสให้ปฏิเสธ ยัดเงินใส่มือของท่านหมอซุนจนได้ “ตัวยามีราคา ค่าเหนื่อยของท่านยิ่งประเมินค่าไม่ได้”

ท่านหมอซุนกำเงินที่หนักอึ้งนั้นไว้ ลังเลอยู่ครู่ใหญ่ สุดท้ายก็อดรนทนไม่ไหว ถามออกมาด้วยน้ำเสียงที่เกือบจะเป็นการขอความรู้ อย่างระมัดระวัง “ท่านผู้กล้า ข้าผู้เฒ่าขอลองถามสักคำ... วิชาการเย็บแผลของท่านนั้น ฝีเข็มดุจมังกรเคลื่อนไหว งดงามราวกับปาฏิหาริย์ แท้จริงแล้ว... ท่านร่ำเรียนมาจากปรมาจารย์ท่านใดหรือ”

จ้าวเหิงมองเขาแวบหนึ่ง สีหน้าเรียบเฉย “ตอนหนุ่มๆ ข้าเคยร่อนเร่ไปข้างนอก บังเอิญได้พบกับพระธุดงค์จากซีอวี้ (แดนประจิม) รูปหนึ่ง ท่านพอจะรู้วิธีการปฐมพยาบาลในสนามรบแบบผิวเผินอยู่บ้าง วิธีการมันค่อนข้างรุนแรง ทั้งยังฝืนลิขิตสวรรค์ ทำได้เพียงใช้ในยามคับขันเป็นตายเท่านั้น เอาขึ้นโต๊ะโชว์ใครไม่ได้หรอก ยิ่งไม่อาจเทียบกับสายตาของผู้เชี่ยวชาญด้านการแพทย์เช่นท่านได้”

คำพูดนี้กึ่งจริงกึ่งเท็จ ทั้งให้ที่มาที่ไป ทั้งยังปิดตายการซักไซ้ที่จะตามมาอีกด้วย