บทที่ 76 แย่งชิงชีวิตจากเงื้อมมือพญายม

ท่านหมอซุนได้ฟังคำอธิบายของจ้าวเหิง ก็ถึงกับชะงักไปในตอนแรก จากนั้นก็ราวกับตาสว่างบรรลุแจ้งในทันที รีบประสานมือคารวะซ้ำๆ เอวแทบจะโค้งลงไปติดพื้น “ที่แท้ก็เป็นยอดฝีมือจากแดนประจิมถ่ายทอดให้ มิน่าเล่า มิน่าเล่า! ท่านผู้กล้าช่างถ่อมตนเกินไปแล้ว! วิชาที่ราวกับแย่งชิงมาจากสวรรค์เช่นนี้ หากยังเป็นแค่วิธีการที่ผิวเผิน เช่นนั้นวิชาความรู้อันต่ำต้อยของข้าผู้เฒ่านี้จะไม่กลายเป็นเรื่องน่าขันไปหรือ วันนี้ได้เห็นวิชาเทวะ จึงได้รู้ว่าเหนือฟ้ายังมีฟ้า ข้าผู้เฒ่าได้รับคำชี้แนะแล้ว!”

จ้าวเหิงไม่ต้องการจะพัวพันกับเรื่องนี้ให้มากความ กำชับอีกสองสามประโยค เช่น หากคนไข้มีไข้ขึ้นสูง ก็ให้ใช้เหล้าแรงเช็ดตัวเพื่อลดอุณหภูมิ แล้วค่อยให้ยาต้มระบายความร้อนเสริม จึงค่อยอุ้มเถี่ยตั้นที่ง่วงจนตาแทบปิด กล่าวลาท่านหมอซุน

ค่ำคืนลึกสงัดดั่งสีหมึก มีเพียงแสงจันทร์ที่สาดส่องราวกับแพรไหม เกวียนวัวเคลื่อนออกจากตัวเมือง ล้อรถบดไปบนถนนดิน เกิดเสียงดัง "กุรุ" อย่างซ้ำซากจำเจ เถี่ยตั้นทนไม่ไหวมานานแล้ว หลับสนิทอยู่ในอ้อมแขนอันกว้างขวางของบิดา ที่มุมปากกระทั่งยังมีรอยยิ้มจางๆ ติดอยู่ การที่ได้รู้ข่าวน้องสาว ทำให้ก้อนหินที่หนักที่สุดในใจของเขาถูกยกออกไปแล้ว

จ้าวเหิงมือหนึ่งอุ้มลูกชาย มือหนึ่งกุมสายบังเหียน แต่สายตากลับทอดมองไปยังถนนเบื้องหน้าที่ถูกแสงจันทร์ลากยาวออกไป ในสมอง เต็มไปด้วยเรื่องอนาคตของค่ายชิงเฟิง ถานไถหมิงเลี่ยมีความกล้า แต่กลับขาดกลอุบาย ลูกน้องใต้บัญชาหลายร้อยคน แต่ละคนล้วนเป็นชายฉกรรจ์ที่กินได้สู้เป็น แต่การอาศัยเพียงการปล้นชิงชาวบ้าน อย่างไรเสียก็ไม่ใช่แผนการระยะยาว

หากอยากให้คนหลายร้อยชีวิตนี้มีชีวิตอยู่รอดต่อไปได้ ใช้ชีวิตอย่างมีศักดิ์ศรีของความเป็นคน ก็จำเป็นต้องมีเส้นทางหาเงินที่มั่นคง

...

หนึ่งชั่วยามกว่าผ่านไป เกวียนวัวก็กลับถึงหมู่บ้านตระกูลจ้าว จ้าวเหิงบังคับเกวียนวัวเข้าสู่ลานบ้าน เคลื่อนไหวอย่างนุ่มนวลอุ้มเถี่ยตั้นขึ้นมา วางเขาลงบนเตียง ดึงผ้าห่มคลุมให้เรียบร้อย เขาไม่ได้นอน นั่งอยู่ในห้องโถงมืดๆ เพียงลำพัง ปล่อยให้แสงจันทร์อันเย็นเยียบสาดส่องผ่านช่องหน้าต่างเข้ามา ตกกระทบบนร่าง

บ้านหลังนี้ ก็ยังคงเป็นบ้านหลังเดิม เรียบง่าย แต่กลับทำให้เขารู้สึกสงบใจ เนิ่นนาน สายตาของเขาก็จับจ้องไปที่เตาในห้องครัว ที่นั่น วางกระทะใบใหญ่ไว้ใบหนึ่ง ข้างในคือหม้อน้ำพะโล้เก่า ที่เขาตั้งใจเคี่ยวมานาน แม้แต่ช่วงสองสามวันที่ออกไปตามหาลูกสาว เขาก็ยังกำชับเพื่อนบ้านให้ช่วยดูไฟ เติมฟืนทุกวัน ห้ามปล่อยให้ไฟใต้หม้อนี้ดับเด็ดขาด น้ำแกงหม้อนี้ ก็คือต้นทุนที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของเขาในตอนนี้

วันรุ่งขึ้น ท้องฟ้าเพิ่งจะสางสว่าง ในลานบ้านก็พลันดังไปด้วยเสียงผ่าฟืนที่หนักแน่นทรงพลัง ตอนที่เถี่ยตั้นขยี้ตางัวเงียเดินออกมาจากห้อง ในห้องครัวก็มีกลิ่นหอมเข้มข้นของโจ๊กเนื้อลอยฟุ้งออกมาแล้ว

สองพ่อลูกนั่งอยู่ที่โต๊ะ เถี่ยตั้นค่อยๆ ซดโจ๊กคำเล็กๆ ดวงตาโตทั้งสองคู่กลับเหลือบมองใบหน้าของจ้าวเหิงไม่หยุด ท่าทางเหมือนอยากจะถามแต่ก็ไม่กล้าถาม

“อยากถามอะไรก็ถามมา” จ้าวเหิงไม่เงยหน้า คีบเนื้อชิ้นใหญ่ๆ ในชามของตนเองใส่ลงในชามของลูกชาย เถี่ยตั้นกลืนโจ๊กในปากลงไป ถึงได้เอ่ยปากเสียงเบา “พ่อ เมื่อวานท่านลุงในร้านยาคนนั้น เขาเลือดไหลเยอะมาก เขาตายหรือยังขอรับ” จิตใจของเด็กช่างตรงไปตรงมาที่สุด ภาพนองเลือดเมื่อวานนี้ อย่างไรเสียก็ทิ้งร่องรอยไว้ในใจของเขา

จ้าวเหิงวางชามตะเกียบลง มองดวงตาที่ใสแจ๋วของลูกชาย กล่าวอย่างจริงจัง “พ่อพยายามเต็มที่แล้ว จะรอดหรือไม่ ก็ต้องดูว่าชะตาของเขาแข็งพอหรือไม่”

“อ้อ” เถี่ยตั้นพยักหน้ารับอย่างเข้าใจบ้างไม่เข้าใจบ้าง เขี่ยข้าวในชามอีกสองสามคำ ทันใดนั้นก็เงยหน้าขึ้น ดวงตาเต็มไปด้วยความคาดหวัง “พ่อ ท่านก็ช่วยคนได้ เช่นนั้นท่านก็สามารถทำให้น้องสาวหายเร็วๆ ให้นางกลับบ้านเร็วๆ ได้ใช่หรือไม่ขอรับ”

หัวใจของจ้าวเหิงอ่อนยวบ เขายื่นมือใหญ่ออกไป ขยี้หัวเล็กๆ ของลูกชาย น้ำเสียงอ่อนโยน “ได้สิ พ่อจะคิดหาวิธีทุกอย่าง ให้น้องสาวกลับบ้านอย่างปลอดภัย ไม่มีใครรังแกนางได้”

กินข้าวเช้าเสร็จ จ้าวเหิงก็เทียมเกวียนวัว นำเถี่ยตั้นไปส่งที่สำนักศึกษาในเมืองก่อน เขามองแผ่นหลังของลูกชายที่สะพายย่ามผ้าใบเล็กๆ เดินเข้าไปในสำนักศึกษา สายตาอบอุ่น จ้าวเหิงนำเกวียนวัวไปฝากไว้ที่ตลาดค้าสัตว์ จากนั้นก็มุ่งหน้าตรงไปยังหุยชุนถัง

เท้าหน้าของเขาเพิ่งจะก้าวข้ามธรณีประตูร้านยาเข้าไป ท่านหมอซุนที่กำลังสัปหงกอยู่หลังโต๊ะก็ราวกับมีสปริงติดอยู่ที่ก้น ดีดตัวลุกขึ้นมาทันที พอเห็นชัดว่าเป็นจ้าวเหิง บนใบหน้าก็ประดับไปด้วยรอยยิ้มในทันที นั่นเป็นสีหน้าที่ซับซ้อนซึ่งปะปนไปด้วยความยำเกรง ตื่นเต้น และร้อนรน เขารีบเดินอ้อมโต๊ะออกมาสองสามก้าว แทบจะสะดุดขาตัวเองล้ม

“ท่านผู้กล้าจ้าว! ท่านมาแล้ว!” ท่าทีของท่านหมอซุนนอบน้อมอย่างที่สุด ราวกับเป็นเด็กฝึกงานที่ได้พบกับปรมาจารย์ผู้เป็นตำนาน

“ท่านหมอซุนเกรงใจไปแล้ว” จ้าวเหิงพยักหน้า สายตากวาดมองไปยังห้องด้านหลัง “คนผู้นั้นเป็นอย่างไรบ้าง”

พอได้ยินคำนี้ ท่านหมอซุนก็พลันกระปรี้กระเปร่าขึ้นมาทันที ใบหน้าชราถึงกับเปล่งประกายสีแดงระเรื่อ เขาขยับเข้ามาใกล้ กดเสียงต่ำ ราวกับกำลังพูดถึงปาฏิหาริย์ที่สะเทือนฟ้าสะเทือนดิน

“น่าทึ่ง! น่าทึ่งจริงๆ! เมื่อคืนยามจื่อ คนผู้นั้นก็มีไข้สูงขึ้นมาจริงๆ ทั้งตัวร้อนผ่าว พูดจาเพ้อเจ้อไม่หยุด ข้าผู้เฒ่าในใจก็ตีกลองรัวเลยขอรับ ทำตามที่ท่านสั่ง ใช้เหล้าแรงเช็ดตัวเขา แล้วก็กรอกยาต้มระบายความร้อนเข้าไป พูดตามตรง ตอนนั้นข้าผู้เฒ่าคิดว่า คนผู้นี้เกรงว่าจะทนไม่พ้นคืนนี้แน่แล้ว!”

เขาตบหน้าขาตัวเองฉาดใหญ่ด้วยความตื่นเต้น “แต่ใครจะไปคาดคิด! ปลายยามโฉ่ว ไข้นั่นกลับลดลง! เมื่อครู่นี้เอง ข้าผู้เฒ่าเพิ่งไปจับชีพจรมา ชีพจรแม้จะอ่อน แต่ก็กลับมาสงบแล้ว ลมหายใจก็สม่ำเสมอ! ความรู้สึกนั้น เหมือนกับเปลวเทียนกลางสายลม ที่กำลังจะดับมอด แต่จู่ๆ ก็มีคนยื่นมือมาป้องไว้!”

“ข้าผู้เฒ่ารักษาคนมาสามสิบปี ไม่เคยเห็นใครบาดเจ็บหนักถึงเพียงนี้แล้วยังฟื้นคืนสติได้ในชั่วข้ามคืน! วิชารักษาของท่านนั้น มันช่าง... มันช่างเป็นการแย่งชิงชีวิตมาจากเงื้อมมือพญายมชัดๆ!”

ท่านหมอซุนยิ่งพูดยิ่งตื่นเต้น สายตาที่มองจ้าวเหิง ก็เหมือนกับกำลังมองเทพเซียนไปแล้ว

จ้าวเหิงเองในใจก็โล่งอก สามารถผ่านพ้นด่านการติดเชื้อไปได้ ก็แสดงว่าพื้นฐานร่างกายของชายหนุ่มผู้นี้ดีเยี่ยมจริงๆ แต่ใบหน้าของเขากลับไม่แสดงอาการใดๆ เพียงแค่กล่าวเรียบๆ “ก็แค่ชะตาเขายังไม่ถึงฆาตเท่านั้นเอง”

“ไม่ๆๆ!” ท่านหมอซุนส่ายหัวเป็นพัลวัน “หากไม่ใช่เพราะท่านผู้กล้าใช้วิชาเทวะ ต่อให้เขามีสิบชีวิตก็คงไม่รอดไปแล้ว!”

ยังไม่ทันขาดคำ เด็กรับใช้ในร้านยาก็วิ่งล้มลุกคลุกคลานออกมาจากห้องด้านหลัง สีหน้าซีดเผือด พูดจาติดๆ ขัดๆ “ท่าน... ท่านอาจารย์! คนนั้น... คนนั้น... เขา... เขาตื่นแล้ว!”

“อะไรนะ” ท่านหมอซุนและจ้าวเหิงชะงักไปพร้อมกัน “เขา... เขาเพิ่งจะขยับนิ้วมือ แล้วก็... ก็ลืมตาแล้วด้วย!”

ท่านหมอซุนไม่สนใจอะไรอีกต่อไป ผลักเด็กรับใช้คนนั้นออกไป ก้าวสามก้าวเป็นสองก้าวพุ่งเข้าไปยังห้องด้านหลัง จ้าวเหิงตามติดไปในทันที

บนเตียงคนไข้ ชายหนุ่มผู้นั้นลืมตาขึ้นจริงๆ สายตาเลื่อนลอย ว่างเปล่า จ้องมองไปที่คานหลังคา ใบหน้าซีดขาวราวกับกระดาษ ริมฝีปากแห้งแตกเป็นขุย เมื่อได้ยินเสียงฝีเท้า เขาก็กรอกลูกตาอย่างเชื่องช้า สายตาจับจ้องไปที่ท่านหมอซุน อ้าปาก ในลำคอเกิดเสียง “เฮือกๆ” ราวกับเครื่องสูบลมที่พัง ดูเหมือนอยากจะพูดอะไรบางอย่าง

“อย่าเพิ่งรีบ อย่าเพิ่งรีบ” ท่านหมอซุนรีบเข้าไป ให้เด็กรับใช้ยกชามน้ำอุ่นมา ใช้ช้อนกระเบื้องเล็กๆ ค่อยๆ ป้อนเข้าไปในริมฝีปากที่แห้งผากของชายหนุ่มทีละน้อย น้ำสองสามช้อนลงท้องไป ราวกับแม่น้ำที่แห้งขอดมานานได้รับน้ำฝนอันหอมหวาน ในลำคอของชายหนุ่มผู้นั้นเกิดเสียงดังครืดคราด ในที่สุดก็พอจะมีเรี่ยวแรงกลับมาบ้าง

เขาเอ่ยปากอีกครั้ง เสียงแผ่วเบาราวกับยุงบิน แต่กลับชัดเจนทุกถ้อยคำ “ที่นี่... คือที่ใด”

ท่านหมอซุนเห็นเขามีสติดี หัวใจที่แขวนอยู่ก็ตกลงสู่ที่เดิมโดยสมบูรณ์ ใบหน้าชราเต็มไปด้วยรอยยิ้มจนรอยย่นลึกขึ้นไปอีก เขาเบี่ยงตัว ชี้ไปยังจ้าวเหิงที่ยืนเงียบขรึมอยู่ข้างๆ เสียงดังขึ้นหลายส่วน “คุณชายน้อย ชะตาเจ้าแข็งจริงๆ! ที่นี่คือหุยชุนถังในเมืองชิงหยาง เมื่อวานเจ้าล้มอยู่กลางป่ารกร้าง เท้าข้างหนึ่งก้าวเข้าประตูผีไปแล้ว เป็นท่านผู้กล้าจ้าวผู้นี้ ที่ดึงเจ้ากลับมาอย่างสุดกำลัง!”