บทที่ 77 คุณชายปู่ของข้า

สายตาของชายหนุ่ม ค่อยๆ เคลื่อนอย่างยากลำบาก จับจ้องไปยังชายร่างสูงผู้มีกลิ่นอายสงบนิ่งคนนั้น เขามองสำรวจใบหน้าที่คมคายของจ้าวเหิง สบเข้ากับดวงตาที่สงบนิ่งลึกล้ำดุจห้วงน้ำคู่นั้น ความเจ็บปวดและความสับสนในแววตา ค่อยๆ ถูกแทนที่ด้วยความซาบซึ้งใจอันแจ่มชัด

เขาดิ้นรน ราวกับอยากจะพยุงตัวขึ้นคารวะ แต่เพียงแค่ขยับเล็กน้อย ความเจ็บปวดที่ราวกับจะฉีกกระชากร่างก็แล่นปราดขึ้นมาจากหน้าอก เขาส่งเสียงครางอู้อี้ ใบหน้าที่เพิ่งจะมีสีเลือดกลับมาเล็กน้อย ก็พลันซีดเผือดลงอีกครั้ง ที่ขมับผุดเหงื่อเย็นเม็ดละเอียด

“อย่าขยับ” จ้าวเหิงก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าว มือใหญ่ข้างหนึ่งกดลงบนไหล่ของเขาเบาๆ ฝ่ามือนั้นทั้งกว้างและทรงพลัง แฝงไว้ด้วยไออุ่นที่มั่นคงจนมิอาจต้านทานได้ “แผลของเจ้าหนักมาก นอนนิ่งๆ เถอะ”

“ขะ... ขอบคุณ... พี่ชาย... ที่ช่วยชีวิต...” ชายหนุ่มหอบหายใจอย่างหนัก พูดทีละคำๆ ในคำพูดเจือไปด้วยกลิ่นอายของบัณฑิต แม้จะตกอยู่ในสภาพเช่นนี้ ก็ยังไม่ทิ้งมารยาท “ที่นี่คือเมืองชิงหยางรึ” เขาถามอีกประโยคหนึ่ง ในแววตาฉายแววประหลาด

“ถูกต้อง” จ้าวเหิงมองเขา “เมื่อวานพบเจ้าแถวๆ ตีนเขาหูวัว เจ้าบาดเจ็บหนักเกินไป ทำได้เพียงพามายังเมืองที่ใกล้ที่สุด บ้านเจ้าอยู่ที่ใด หากต้องการ ข้าสามารถไปส่งข่าวให้ได้”

เมื่อได้ยินคำว่า “เมืองชิงหยาง” สามคำนี้ เส้นประสาทที่ตึงเครียดของชายหนุ่มก็คล้ายจะผ่อนคลายลง บนใบหน้าที่ซีดเผือดกลับปรากฏแววโล่งใจออกมา เขาเงียบไปครู่หนึ่ง ราวกับกำลังชั่งใจอะไรบางอย่าง สุดท้าย เขาก็เงยหน้าขึ้นมองจ้าวเหิง ใช้เรี่ยวแรงเฮือกสุดท้ายพูด “กล้าถามท่านผู้กล้า ไม่ทราบว่า... พอจะรบกวนท่านสักครั้ง ไปที่หอฝูหม่านโหลวในเมือง ตามหาเถ้าแก่เฉียนผู้หนึ่งได้หรือไม่ เพียงบอกว่า... เสิ่นจือเวย อยู่ที่นี่”

เสิ่นจือเวย! ท่านหมอซุนที่อยู่ข้างๆ ได้ยินดังนั้นหัวใจก็กระตุกวูบ เถ้าแก่เฉียนแห่งหอฝูหม่านโหลวเขารู้จักดี นั่นมันผู้ยิ่งใหญ่ที่มีหน้ามีตาในเมืองชิงหยาง! ชายหนุ่มที่ชื่อเสิ่นจือเวยผู้นี้ สามารถเอ่ยชื่อเรียกให้เถ้าแก่เฉียนมาหาได้ สถานะที่มาเกรงว่าคงจะสูงส่งคับฟ้า!

เขาไหนเลยจะกล้าชักช้าอีกต่อไป หันไปตวาดใส่เด็กรับใช้ที่อยู่ข้างๆ “ไอ้หนูมัวยืนบื้อทำอะไรอยู่! วิ่งไปสิ! ใช้แรงกินนมแม่ของเจ้าวิ่งไปที่หอฝูหม่านโหลว เชิญเถ้าแก่เฉียนมา! บอกว่าคุณชายเสิ่นอยู่ที่นี่ ให้เขารีบมา!”

“ขอรับ ขอรับ!” เด็กรับใช้ตกใจจนตัวสั่น ล้มลุกคลุกคลานวิ่งออกไปข้างนอก

จ้าวเหิงมองเสิ่นจือเวย แววตาขยับเล็กน้อย หอฝูหม่านโหลวคือเหลาสุราที่ใหญ่โตและหรูหราที่สุดในรัศมีร้อยลี้นี้ การที่สามารถมีความเกี่ยวข้องกับสถานที่แห่งนั้นได้ เบื้องหลังของเสิ่นจือเวยผู้นี้ คงจะลึกซึ้งกว่าที่เขาคาดไว้มาก การช่วยชีวิตเขาไว้ ไม่รู้ว่าเป็นโชคดีหรือโชคร้าย แต่เมื่อเรื่องมาถึงขั้นนี้แล้ว คิดมากไปก็ไร้ประโยชน์

ในร้านยาพลันเงียบสงบลงชั่วขณะ เหลือเพียงเสียงหายใจของเสิ่นจือเวยที่ค่อยๆ มั่นคงขึ้น ยังไม่ถึงชั่วเวลาหนึ่งก้านธูป ด้านนอกร้านยาก็ดังไปด้วยเสียงฝีเท้าที่สับสนวุ่นวาย ฟังดูแล้วไม่ต่ำกว่าเจ็ดแปดคน ทันใดนั้น ร่างอ้วนท้วนที่สวมชุดคลุมยาวผ้าต่วนร่างหนึ่ง ก็กลิ้งราวกับลูกชิ้นเข้ามา

ผู้มาเยือนก็คือเถ้าแก่เฉียนแห่งหอฝูหม่านโหลวนั่นเอง ในยามนี้ เขาไหนเลยจะเหลือท่าทีสงบนิ่งที่คล่องแคล่วรอบด้านเหมือนในยามปกติ หมวกบนศีรษะเอียงกระเท่เร่ มวยผมคลายออกครึ่งหนึ่ง ใบหน้าที่อวบอิ่มเต็มไปด้วยเหงื่อราวกับอาบน้ำ ริมฝีปากสั่นระริก ใบหน้าซีดเผือดไร้สีเลือด

ทันทีที่เขาก้าวเข้ามา ลูกตาก็กวาดมองไปทั่วอย่างลนลาน เมื่อสายตาจับจ้องไปที่ร่างของชายหนุ่มผู้ซีดขาวราวกับกระดาษบนเตียงคนไข้ในที่สุด เข่าทั้งสองข้างก็พลันอ่อนแรง แทบจะคุกเข่าลงไปตรงนั้น

“คุณชายปู่ของข้า! คุณชายน้อยของข้าขอรับ!” เถ้าแก่เฉียนพุ่งพรวดเข้าไปที่ข้างเตียงราวกับเสือหิว พอเห็นผ้าพันแผลหนาเตอะที่พันอยู่รอบอกของเสิ่นจือเวย และท่าทางที่ราวกับเหลือเพียงลมหายใจรวยรินของเขา น้ำตา “พรู่” ก็ไหลทะลักออกมา

เขายื่นมืออ้วนๆ ออกไปคิดจะแตะต้อง แต่ก็ตกใจจนรีบชักมือกลับมาทันที กระทืบเท้าอยู่กับที่อย่างร้อนรน ปากก็พึมพำพูดจาไม่เป็นภาษา “ท่าน... ท่านเป็นอะไรไปขอรับ! ไอ้ชาติชั่วตัวไหนมันทำ! เรื่องนี้ถ้าหากนายใหญ่รู้เข้า มีหวังจับข้าไปจุดโคมลอย* แน่ๆ ขอรับ!” เสียงของเขาแหลมเปี๊ยบ เจือไปด้วยเสียงสะอื้น ท่าทางที่ราวกับฟ้าถล่มท่มลายนั้น ไม่ได้เสแสร้งเลยแม้แต่น้อย

เสิ่นจือเวยถูกเขาโวยวายจนขมวดคิ้ว เอ่ยปากอย่างอ่อนแรง “ท่านอาเฉียน ข้าไม่เป็นไร ยังไม่ตาย”

“ยังจะบอกว่าไม่เป็นไรอีกหรือขอรับ!” เถ้าแก่เฉียนพอได้ยิน ก็ยิ่งร้องไห้หนักขึ้น น้ำมูกน้ำตาไหลปนเปกัน “ท่านแทบจะไม่เหลือเค้าความเป็นคนแล้ว! ท่านหากเป็นอะไรไปสักนิด... ชีวิตน้อยๆ ของข้า... ก็ยังไม่พอที่จะเอาไปฝังเป็นเพื่อนท่านเลยนะขอรับ!”

เขาร้องห่มร้องไห้อยู่ครู่ใหญ่ ถึงได้นึกถึงเรื่องสำคัญขึ้นมาได้ รีบปาดน้ำตา หันกลับมาเห็นท่านหมอซุนและจ้าวเหิง เขาประสานมือคารวะให้ท่านหมอซุนก่อน ร้อนรนราวกับไฟลนก้น “ท่านหมอซุน บาดแผลของคุณชายน้อยของข้า... ยังมีทางรอดใช่หรือไม่ขอรับ”

ท่านหมอซุนลูบเครา มองจ้าวเหิงอย่างสุขุมแวบหนึ่ง จึงค่อยกล่าวอย่างช้าๆ “เถ้าแก่เฉียนวางใจเถอะ คุณชายเสิ่นมีบุญญาธิการคุ้มครอง แต่ว่า... คนที่แย่งชิงเขากลับมาจากเงื้อมมือพญายมอย่างแท้จริง หาใช่ข้าผู้เฒ่าไม่” เขาหยุดไปครู่หนึ่ง แล้วยกมือชี้ “คือท่านผู้กล้าจ้าวผู้นี้ต่างหาก”

เถ้าแก่เฉียนถึงได้สังเกตเห็นว่า ข้างๆ ยังมีชายฉกรรจ์ร่างสูงใหญ่ที่เงียบขรึมยืนอยู่อีกคน สายตาของเถ้าแก่เฉียนค่อยๆ เลื่อนจากร่างของท่านหมอซุน ไปยังชายร่างสูงตระหง่านผู้มีกลิ่นอายสงบนิ่งซึ่งอยู่ข้างๆ เขาชะงักไปในตอนแรก ทันใดนั้นลูกตาก็แทบจะถลนออกมา สีหน้าที่โศกเศร้าหวาดผวาเมื่อครู่พลันแข็งค้าง อ้าปากค้าง ราวกับเห็นผี

“จ้าว... ท่านผู้กล้าจ้าว” เฉียนเต๋อไห่จดจำใบหน้านี้ได้จนขึ้นใจ! เมื่อช่วงก่อนหน้านี้ ก็คือชายผู้นี้ ที่ขายของที่เรียกว่า “น้ำตาลผึ้ง” ให้เขา เขาไม่กล้าเก็บไว้เอง ชิมไปเพียงนิดเดียว ที่เหลือก็รีบให้คนส่งม้าเร็วไปยังเมืองหลวงทันที

นายใหญ่ได้รับของแล้ว ก็รีบส่งจดหมายกลับมาทันที ในจดหมายชื่นชมเขาเสียจนลอยฟ้า แถมยังขึ้นเงินเดือนให้เขาอีกสองส่วน! แต่ครึ่งหลังของจดหมาย กลับทำให้เขาเหงื่อท่วมตัว ในจดหมายบอกว่า "คุณชายปู่" ในจวน หรือก็คือคุณชายน้อยเสิ่นจือเวย ไม่รู้ว่าไปได้ยินมาจากไหนว่าที่เมืองชิงหยางมีของดีเช่นนี้ ก็เลยแอบพาองครักษ์สองสามคนหนีออกมา บอกว่าจะมาดูให้เห็นกับตาตนเอง

เฉียนเต๋อไห่รอแล้วรอเล่า รอจนคอยืดยาว ก็ยังไม่เห็นแม้แต่เงาของคุณชายน้อย ในขณะที่เขากำลังร้อนรนราวกับมดบนกระทะร้อน คิดว่าตนเองคงไม่รอดหัวหลุดจากบ่าแน่แล้ว กลับได้ยินข่าวว่าหุยชุนถังได้รับตัวคุณชายที่บาดเจ็บหนักคนหนึ่งมารักษา หุยชุนถังคือที่ไหนเขารู้ดีกว่าใคร เฉียนเต๋อไห่ในตอนนั้นตกใจจนขวัญหนีดีฝ่อ วิ่งมาตลอดทาง ในใจคิดเตรียมไว้แล้วว่าจะซื้อโลงไม้อะไรดี

แต่ตอนนี้ คนที่ช่วยชีวิตคุณชายน้อยของเขาไว้ กลับกลายเป็นท่านผู้กล้าจ้าวที่ขาย “น้ำตาลผึ้ง” ผู้นั้น! สมองของเฉียนเต๋อไห่หมุนอย่างรวดเร็ว เขานึกถึงอีกเรื่องหนึ่งขึ้นมาได้ เมื่อหลายวันก่อน ในเมืองจู่ๆ ก็มีแผงขายเนื้อพะโล้ผุดขึ้นมาแผงหนึ่ง กลิ่นนั้น มันรุนแรงจนไร้เหตุผล ดึงดูดจนสามวิญญาณเจ็ดจิตวิญญาณของผู้คนแทบหลุดลอย เขาเคยให้เสี่ยวเอ้อไปซื้อมาสองครั้ง ครั้งหนึ่งตนเองชิม อีกครั้งหนึ่งเอาไปให้บรรดาอาจารย์พ่อครัวในครัวหลังของหอฝูหม่านโหลวได้วิเคราะห์

ผลลัพธ์ล่ะ บรรดาอาจารย์พ่อครัวที่หยิ่งทะนงเหล่านั้น ต่างก็ล้อมวงชามเนื้อพะโล้ชามนั้น พลางถอนหายใจ สุดท้ายก็ลงความเห็นเป็นเอกฉันท์ว่า ฝีมือระดับนี้ มันคือพรสวรรค์จากสวรรค์ประทาน เรียนรู้ไม่ได้ ลอกเลียนแบบไม่ได้ เป็นวิชาลับที่สามารถใช้เป็นมรดกตกทอดประจำตระกูลได้เลย!