บทที่ 78 ปุถุชนพบพานเทพเซียน

เดิมทีเขาคิดจะทุ่มเงินก้อนโตเพื่อซื้อขาดสูตรนั้น หรือไม่ก็เจรจาเป็นคู่ค้าผูกขาด เพื่อให้ธุรกิจของหอฝูหม่านโหลวทะยานขึ้นไปอีกขั้น แต่ชายฉกรรจ์ผู้นั้นกลับราวกับสายลมสายหนึ่ง ขายอยู่เพียงไม่กี่วัน ร่างเงาก็หายไป เพื่อการนี้ เฉียนเต๋อไห่ถึงกับนอนเสียดายมาแล้วไม่รู้กี่คืน

ยอดคนที่สามารถหาน้ำตาลผึ้งชั้นเลิศมาได้ ทั้งยังสามารถทำเนื้อพะโล้รสเทพเจ้าได้ ตอนนี้ กลับมีคนมาบอกอีกว่า เขาคือผู้ใช้วิชาการแพทย์ที่ราวกับปาฏิหาริย์ ช่วยชีวิตคุณชายน้อยของตนเองไว้งั้นหรือ

สมองของเถ้าแก่เฉียน “หึ่ง” ขึ้นมา สับสนอลหม่านไปหมด นี่มันเทพเซียนองค์ใดจุติมากันแน่

ท่านหมอซุนเห็นเขายืนนิ่งตะลึงไป ก็นึกว่าเขาไม่เชื่อ รีบขยับเข้าไปใกล้ กดเสียงต่ำกล่าวเสริม “เถ้าแก่เฉียน ท่านไม่เห็นภาพเมื่อวานนี้! ตอนที่ท่านผู้กล้าจ้าวพาคุณชายเสิ่นมา ที่หน้าอกนั่นเป็นรูโหว่เลือด เลือดไหลราวกับเทน้ำ! ตอนนั้นข้าผู้เฒ่าก็บอกไปแล้วว่าไม่มีทางรอด ให้ท่านเตรียมจัดงานศพได้เลย แต่ท่านผู้กล้าจ้าวกลับบอกว่าเขารักษาได้! เขา... เขาถึงกับใช้เข็มกับด้าย เย็บหนังและเนื้อของคุณชายเสิ่นเข้าด้วยกัน! เย็บนะขอรับ! เหมือนกับเย็บเสื้อผ้าเลย!”

ท่านหมอซุนพูดจาอย่างตื่นเต้น ราวกับได้เห็นปาฏิหาริย์ด้วยตาตนเอง

“เย็บ... เย็บเข้าด้วยกันรึ” เถ้าแก่เฉียนฟังจนหนังศีรษะชา รู้สึกเพียงไอเย็นสายหนึ่งพุ่งจากฝ่าเท้าทะลุขึ้นสู่กระหม่อม

เขาไม่กล้าจินตนาการว่านั่นคือภาพอะไร แต่พอหันกลับไป เห็นเสิ่นจือเวยบนเตียงที่แม้จะอ่อนแอ แต่ก็ลืมตาขึ้นมาแล้วจริงๆ ความตกตะลึงในใจก็พุ่งขึ้นสู่ขีดสุดในทันที สายตาที่เขามองจ้าวเหิงในตอนนี้ เปลี่ยนไปโดยสิ้นเชิง หากจะบอกว่าก่อนหน้านี้คือการชื่นชมในสินค้าหายากของพ่อค้า เช่นนั้นตอนนี้ ก็คือความเคารพยำเกรงที่ปุถุชนมีต่อเทพเซียน!

“ท่านผู้กล้าจ้าว... ไม่สิ ท่านผู้มีพระคุณจ้าว!” เถ้าแก่เฉียนพลันได้สติกลับมา สมองร้อนวูบ สองขาอ่อนแรง “ตุ้บ” เสียงดัง กำลังจะคุกเข่าลงต่อหน้าจ้าวเหิง

จ้าวเหิงขมวดคิ้ว ยื่นมือออกไปรวดเร็วดุจสายฟ้า คว้าแขนของเขาไว้ทันที เถ้าแก่เฉียนรู้สึกเพียงว่าแขนของตนเองถูกคีมเหล็กหนีบไว้ เขาใช้แรงทั้งหมดที่มี พยายามจนหน้าแดงก่ำ แต่กลับไม่สามารถคุกเข่าลงไปได้แม้แต่น้อย

“เถ้าแก่เฉียน มิต้องทำเช่นนี้” น้ำเสียงของจ้าวเหิงยังคงราบเรียบ

“ไม่ๆๆ ขอรับ สมควรแล้ว! สมควรอย่างยิ่ง!” เถ้าแก่เฉียนร้อนรนจนเหงื่อท่วมหัว น้ำมูกน้ำตาไหลนองหน้า ก็ไม่สนใจที่จะเช็ด “ท่านผู้มีพระคุณท่านไม่ทราบหรอกขอรับ คุณชายน้อยผู้นี้ เขา... เขาหากเป็นอะไรไปแม้แต่นิดเดียวในเมืองชิงหยางของข้านี้ ข้าเฉียนผู้นี้ ต่อให้มีร้อยชีวิตก็ชดใช้ไม่ไหว! ท่านช่วยชีวิตเขา ก็คือช่วยชีวิตข้า ช่วยชีวิตทั้งครอบครัวของข้า! ท่านคือบิดามารดาคนที่สองของเฉียนเต๋อไห่ผู้นี้!”

คำพูดนี้ทำเอาท่านหมอซุนและเด็กรับใช้ที่อยู่ข้างๆ ใจหายวาบ ถึงได้เข้าใจว่าชายหนุ่มที่นอนอยู่บนเตียงนั้นมีสถานะสูงส่งเพียงใด จ้าวเหิงในใจกระจ่างแจ้ง ดูเหมือนว่าตนเองยังคงประเมินที่มาที่ไปของชายหนุ่มผู้นี้ต่ำเกินไป

เขาปล่อยมือ กล่าวเรียบๆ “แค่เรื่องเล็กน้อยเท่านั้น”

เถ้าแก่เฉียนไหนเลยจะยอมเชื่อ เขาลุกขึ้นมาจากพื้น ไม่สนใจจัดเสื้อผ้าอาภรณ์ที่ยุ่งเหยิง รีบร้อนล้วงถุงเงินที่หนักอึ้งออกมาจากอกเสื้อ ประคองด้วยสองมือ โค้งเอวจนเป็นเก้าสิบองศา ยื่นส่งไปตรงหน้าจ้าวเหิงอย่างนอบน้อม

“ท่านผู้มีพระคุณ บุญคุณอันยิ่งใหญ่นี้มิอาจเอ่ยคำขอบคุณได้หมด! น้ำใจเล็กๆ น้อยๆ นี้ ท่านต้องรับไว้ให้ได้นะขอรับ มิฉะนั้นในใจข้า... มันไม่สงบสุขจริงๆ!”

จ้าวเหิงมองเขาแวบหนึ่ง ก็รู้ว่าเฉียนเต๋อไห่ผู้นี้กลัวว่าตนเองในอนาคตจะใช้บุญคุณนี้มาบีบบังคับ เช่นนี้ก็ดีเหมือนกัน เงินทองแลกเปลี่ยนกันเรียบร้อย ช่วยประหยัดปัญหาไปได้มาก เขาไม่ปฏิเสธอีก ยื่นมือออกไปรับมา

เถ้าแก่เฉียนเห็นเขารับไว้ ก้อนหินขนาดใหญ่ที่แขวนอยู่ในใจก็ตกลงสู่พื้นเสียที ถอนหายใจยาวอย่างโล่งอก “เช่นนั้น... เช่นนั้นท่านผู้มีพระคุณ บาดแผลของคุณชายน้อย...”

“ที่นี่ไม่ใช่สถานที่ที่จะพำนักได้นาน” จ้าวเหิงพูดขัดเขาโดยตรง มองไปยังเสิ่นจือเวยบนเตียง “บาดแผลของเขาแม้จะเย็บแล้ว แต่สิ่งที่น่ากลัวที่สุดคือการสั่นสะเทือนและการติดเชื้อ หากจะไป ก็ต้องเตรียมรถม้าที่มั่นคงที่สุด ในห้องโดยสารต้องปูด้วยผ้าห่มนวมหนาๆ ตลอดทาง บาดแผลห้ามโดนน้ำ ห้ามโดนลม ต้องเปลี่ยนยาทุกวัน และต้องใช้เหล้าแรงเช็ดรอบๆ บาดแผล ภายในเจ็ดวัน หากไม่มีไข้สูงกลับมาอีก ถึงจะถือว่าพ้นขีดอันตรายอย่างแท้จริง”

จ้าวเหิงกล่าวออกมาเป็นฉากๆ อย่างชัดเจน เป็นเนื้อหาสำคัญทั้งสิ้น เถ้าแก่เฉียนฟังแล้วก็พยักหน้าหงึกๆ ราวกับนักเรียนชั้นประถมที่กำลังฟังท่านครูอบรม อยากจะสลักทุกถ้อยคำไว้ในสมอง

“ขอรับๆ! ข้าจำไว้แล้ว! ข้าจะรีบไปจัดการเดี๋ยวนี้! เอารถม้าที่ดีที่สุดในเมือง! คนขับรถที่ดีที่สุด!” เขาไม่กล้าชักช้าอีก โค้งคำนับให้จ้าวเหิงและท่านหมอซุนอย่างลึกซึ้งอีกครั้ง จากนั้นก็หันหลัง พุ่งพรวดออกไปราวกับสายลม พลางวิ่งพลางตะโกน “คนอยู่ไหน! หายหัวไปไหนกันหมด! เร็ว! รีบไปตลาดค้าสัตว์จ้างรถม้า! เอาเบาะรองนั่งกับผ้าห่มในหอฝูหม่านโหลวทั้งหมดขนออกมาให้ข้า!”

ไม่ถึงครึ่งชั่วยาม รถม้าที่ตกแต่งอย่างหรูหราคันหนึ่ง ห้องโดยสารกว้างขวาง ก็มาจอดอยู่ที่หน้าประตูร้านยา คนขับรถคืออาจารย์ผู้เฒ่าที่มีชื่อเสียงในเมือง ว่ากันว่าขับรถมาสามสิบปี ล้อรถบดทับไข่ไก่ ไข่ไก่ก็ยังไม่แตก

เสี่ยวเอ้อที่แข็งแรงกำยำสองสามคน แบกแผ่นประตูบานหนึ่งเข้ามาในห้องด้านหลังอย่างระมัดระวัง ภายใต้การชี้แนะของจ้าวเหิงด้วยตนเอง พวกเขาถึงได้ย้ายร่างของเสิ่นจือเวยจากเตียงคนไข้ไปยังแผ่นประตูได้อย่างมั่นคง จากนั้นก็ก้าวทีละก้าว ราวกับเดินอยู่บนน้ำแข็งบางๆ ค่อยๆ แบกขึ้นไปยังรถม้า ตลอดทั้งกระบวนการ เสิ่นจือเวยกัดฟันแน่น ไม่ปริปากร้องแม้แต่คำเดียว เพียงแต่ใบหน้าที่ซีดขาวอยู่แล้ว ก็ยิ่งซีดเผือดลงไปอีกหลายส่วน

ม่านรถม้าถูกปล่อยลงมา บดบังสายตาจากภายนอก เสิ่นจือเวยพิงอยู่บนเบาะนุ่มๆ เขามองผ่านรอยแยกของม่าน จ้องมองจ้าวเหิงที่ยืนตระหง่านราวกับต้นสนอยู่ที่หน้าประตูหุยชุนถังเป็นครั้งสุดท้าย ในดวงตาฉายประกายที่ซับซ้อนยากจะเข้าใจแวบหนึ่ง

รถม้าค่อยๆ เคลื่อนตัวออกไป ท่ามกลางการห้อมล้อมของเหล่าเสี่ยวเอ้อ มุ่งหน้าออกไปนอกเมือง ที่หน้าประตูร้านยา ท่านหมอซุนมองขบวนรถที่ไกลออกไป ถอนหายใจยาวเฮือกหนึ่ง ราวกับเพิ่งส่งเทพองค์สำคัญไป เขาหันกลับมา มองจ้าวเหิงที่มีสีหน้าสงบนิ่ง ลูบเครา ใบหน้าเต็มไปด้วยความรู้สึกท่วมท้น

จ้าวเหิงเปิดถุงเงินที่หนักอึ้งใบนั้นออกมา หยิบเงินสิบตำลึงยื่นไปตรงหน้าเขา “ท่านหมอซุน นี่คือค่าตรวจและค่ายา”

ท่านหมอซุนตกใจเป็นอย่างยิ่ง รีบโบกมือปฏิเสธ “รับไว้ไม่ได้ รับไว้ไม่ได้เด็ดขาด! ข้าผู้เฒ่าวันนี้ได้มีโอกาสเห็นวิชาเทวะของท่านผู้กล้าจ้าว ก็ถือเป็นวาสนาสามชาติแล้ว ไหนเลยจะกล้ารับเงินของท่านอีก! ละอายใจ ละอายใจจริงๆ!”

“เรื่องหนึ่งก็ส่วนเรื่องหนึ่ง” จ้าวเหิงไม่เปิดโอกาสให้เขาปฏิเสธ ยัดเงินใส่มือเขาโดยตรง “ท่านที่นี่ก็ใช้ยาไป เปิดตำรับยา คนก็วุ่นวายมาทั้งวันทั้งคืน นี่คือสิ่งที่ท่านสมควรได้รับ”

เมื่อเห็นท่าทีที่แน่วแน่ของจ้าวเหิง ท่านหมอซุนจึงจำต้องรับไว้ แต่ในใจกลับยิ่งเคารพนับถือมากขึ้น จ้าวเหิงไม่รั้งอยู่อีก กล่าวลาคำหนึ่ง ก็หันหลังเดินจากไป

ตลาดที่ฟากตะวันออกของเมืองจอแจไปด้วยเสียงผู้คนนานแล้ว ชาวนาที่มาขายผัก คนหาบของที่รีบมาแต่เช้า ผู้คนหลากหลายรูปแบบหลั่งไหลมารวมกันที่นี่ เขาลองชั่งน้ำหนักถุงเงินที่เถ้าแก่เฉียนให้มาในมือ มันหนักอึ้ง เกรงว่าคงมีไม่ต่ำกว่าร้อยตำลึง

จ้าวเหิงมองแวบเดียวก็เห็นเฉินซานหยวนทั้งสามคนที่กำลังรออยู่ใต้ต้นไทรเฒ่าตามที่นัดหมาย พวกเขาไม่เหมือนชายฉกรรจ์ทั่วไปที่มัวแต่มองซ้ายมองขวา หรือจับกลุ่มคุยกันเล่น ทั้งสามคนยืนแยกกันในสามทิศทาง ห่างกันสามถึงห้าก้าว ดูเผินๆ เหมือนยืนอย่างสบายๆ แต่แท้จริงแล้วสายตากลับระแวดระวังอย่างที่สุด จับจ้องทุกความเคลื่อนไหวโดยรอบ ก่อตัวเป็นกระบวนป้องกันแบบค่ายกลเขาควายอย่างจางๆ

นี่คือสัญชาตญาณของทหารสอดแนมที่สลักลึกอยู่ในกระดูก แม้จะสวมชุดผ้าหยาบ ก็ไม่สามารถปิดบังกลิ่นอายที่เก่งกาจองอาจซึ่งติดตัวมาจากสนามรบนั้นได้ พอเห็นจ้าวเหิงเดินเข้ามา ทั้งสามคนก็พลันมีชีวิตชีวาขึ้นมาในทันที แทบจะในเวลาเดียวกันก็เก็บงำท่าทีระแวดระวังภายนอกนั้นไว้ รีบก้าวเท้าเข้ามาต้อนรับ