บทที่ 79 แบ่งกำลังเป็นสองสาย ทหารสอดแนมผันตัวทำการค้า

“เถ้าแก่!” น้ำเสียงพร้อมเพรียงกัน หนักแน่นและทรงพลัง

จ้าวเหิงพยักหน้า สายตากวาดมองใบหน้าของคนทั้งสาม พวกเขามีรอยคล้ำจางๆ ใต้ตา แต่กลับมีท่าทีที่กระปรี้กระเปร่าอย่างที่สุด เห็นได้ชัดว่าได้ฟังคำพูดของเขา และไปพักผ่อนอย่างเต็มที่มาหนึ่งคืน

“กินข้าวเช้ากันมาหมดแล้วรึยัง” จ้าวเหิงเอ่ยถามอย่างไม่ใส่ใจนัก

“เรียนท่านกงจื่อ กินมาแล้วขอรับ ซาลาเปาไส้เนื้อ อิ่มแปล้เลยขอรับ” เสิ่นฟู่กุ้ยฉีกยิ้ม ตอบอย่างซื่อสัตย์

จ้าวเหิง "อืม" คำหนึ่ง ไม่พูดพร่ำทำเพลงอีก เปิดประเด็นทันที “ต่อไป มีเรื่องหนึ่งที่ต้องมอบหมายให้พวกเจ้าไปทำ” สีหน้าของคนทั้งสามพลันเคร่งขรึม ยืนตัวตรงแน่ว รอรับคำสั่ง

“ตอนนี้พวกเราขาดเงิน ขาดเงินอย่างมาก” น้ำเสียงของจ้าวเหิงราบเรียบ ราวกับกำลังพูดถึงเรื่องที่ธรรมดาที่สุดเรื่องหนึ่ง “ข้าต้องการจะทำธุรกิจสักหน่อย สะสมต้นทุนก่อน เรื่องนี้ ต้องการคนมือ”

เขามองไปยังเฉินซานหยวนและโซ่วโหว หลิวเจียง “ซานหยวน โซ่วโหว พวกเจ้าสองคนเดินทางไปที่อำเภอชิงเหอสักเที่ยว” เฉินซานหยวนและหลิวเจียงสบตากันแวบหนึ่ง ประสานหมัดพร้อมกัน “ขอท่านเถ้าแก่โปรดสั่งการ!”

“ภารกิจของพวกเจ้ามีสามอย่าง” จ้าวเหิงชูขึ้นมาหนึ่งนิ้ว “ข้อแรก หาหน้าร้าน ทำเลต้องดี ที่ดีที่สุดคือต้องอยู่ในย่านตลาดที่มีคนพลุกพล่าน หรือใกล้กับท่าเรือ สามารถทำธุรกิจอาหารได้ ถ้ามีลานด้านหลังกับห้องพักอาศัยด้วยจะดีที่สุด อย่าเพิ่งซื้อ ให้ถามแค่เช่าก่อน สืบราคาตลาดให้ชัดเจน จดจำตำแหน่งที่เหมาะสม ขนาด และค่าเช่ากลับมา”

เขาหยุดไปครู่หนึ่ง แล้วชูนิ้วที่สองขึ้นมา “ข้อสอง สืบราคาและแหล่งที่มาของเนื้อหมูในตัวอำเภอ โดยเฉพาะหัวหมู และเครื่องในหมู ดูว่ามีพ่อค้าเขียงหมูขายปลีก หรือว่ามีตลาดค้าเนื้อโดยเฉพาะ ทุกวันสามารถจัดหาของได้เท่าไหร่ ถ้าสั่งในปริมาณมากราคาจะถูกลงได้หรือไม่ ไปสืบมาให้ข้าให้ชัดเจน”

“ข้อสาม” จ้าวเหิงมองคนทั้งสอง เน้นเสียงหนักขึ้น “ถือโอกาสนี้ดูไปด้วยว่า ร้านขายธัญพืชและน้ำมัน ร้านขายผ้า และตลาดค้าสัตว์พาหนะที่ใหญ่ที่สุดในตัวอำเภอ เป็นของตระกูลใด เบื้องหลังมี靠山 (ผู้หนุนหลัง) หรือไม่ ไม่ต้องสืบให้ลึก แค่ไปฟังกระแสลมอยู่ข้างนอก ให้พอรู้เรื่องก็พอ”

เฉินซานหยวนและโซ่วโหวตั้งใจฟังอย่างที่สุด ภารกิจสองสามอย่างนี้ฟังดูจุกจิก แต่กลับเกี่ยวพันกันเป็นลูกโซ่ เห็นได้ชัดว่าผ่านการไตร่ตรองมาอย่างลึกซึ้งแล้ว เดิมทีพวกเขาคิดว่าการได้ติดตามท่านเขยผู้นี้ จะได้กลับไปทำอาชีพเดิม ทำการใหญ่ที่สะเทือนฟ้าสะเทือนดินเสียอีก แต่กลับไม่คิดว่า ภารกิจแรกที่ได้รับกลับเป็นการวิ่งธุระ สืบข่าว เตรียมการเปิดร้านอาหาร

หากเป็นคนอื่นสั่ง ในใจของพวกเขาอาจจะรู้สึกขัดแย้งอยู่บ้าง พวกเขาเคยเป็นถึงทหารสอดแนมชายแดน เป็นชายฉกรรจ์ที่เลียเลือดจากคมดาบ ไม่ใช่เด็กรับใช้ในร้านอาหาร แต่ไม่รู้ว่าเหตุใด พอคำพูดเหล่านี้ออกมาจากปากของจ้าวเหิง ทุกสิ่งทุกอย่างกลับกลายเป็นเรื่องที่สมเหตุสมผลไปเสียหมด ดวงตาคู่นั้นของเขาสงบนิ่งเกินไป ราวกับว่าไม่ว่าจะทำอะไร มันก็เป็นเพียงบันไดก้อนหนึ่งที่จะเหยียบย่ำไปสู่จุดหมายสุดท้ายเท่านั้น ความมั่นใจอันแรงกล้าและเป้าหมายที่ชัดเจนเช่นนี้ ทำให้เฉินซานหยวนและคนอื่นๆ ยอมศิโรราบโดยไม่รู้ตัว

“เถ้าแก่วางใจเถอะขอรับ รับรองว่าจะจัดการให้เรียบร้อย!” เฉินซานหยวนกล่าวรับคำเสียงเข้ม จ้าวเหิงพยักหน้า ล้วงถุงเงินที่เถ้าแก่เฉียนให้มาใบนั้นออกจากอกเสื้อ เปิดออก แล้วนับเงินออกมาจากข้างในยี่สิบตำลึง ห่อด้วยกระดาษป่านใบหนึ่ง ยื่นส่งไป

“เงินนี้พวกเจ้านำติดตัวไป ค่าเช่าเกวียนวัว ค่ากินอยู่ในตัวอำเภอ ค่าใช้จ่ายในการสานสัมพันธ์ ล้วนใช้ออกมาจากส่วนนี้ จำไว้ เงินต้องใช้ในเรื่องที่จำเป็น แต่ก็อย่าขี้เหนียวเกินไป สิ่งที่ควรต้องจ่ายก็ต้องจ่าย อย่าให้คนอื่นเขาดูแคลนได้ พอจัดการเรื่องเสร็จก็รีบกลับมารายงานข้าทันที ข้ารอข่าวพวกเจ้าอยู่ที่บ้าน ก็คือบ้านหลังสุดท้ายที่ท้ายหมู่บ้านตระกูลจ้าวนั่นแหละ”

“ขอรับ!” เฉินซานหยวนรับห่อเงินไปอย่างเคร่งขรึม น้ำหนักของมันทำให้ในใจของเขาสะท้านขึ้นมาอีกครั้ง ท่านเขยผู้นี้ ทำการสิ่งใดช่างเด็ดขาดชัดเจน ไม่มีความอืดอาดแม้แต่น้อย

“ไปเถอะ” จ้าวเหิงโบกมือ เฉินซานหยวนและโซ่วโหวไม่พูดอะไรอีก ประสานหมัดให้จ้าวเหิง หันหลังเดินจากไป หายลับไปในฝูงชนของตลาดอย่างรวดเร็ว

ณ ที่เดิม เหลือเพียงจ้าวเหิงและเสิ่นฟู่กุ้ย “ฟู่กุ้ย” 

“เถ้าแก่ ข้าอยู่นี่ขอรับ!” เสิ่นฟู่กุ้ยยืดอกขึ้นทันที

“เจ้าตามข้ามา” จ้าวเหิงกล่าวจบ ก็หันหลังเดินลึกเข้าไปในตลาด เสิ่นฟู่กุ้ยไม่เข้าใจ แต่ก็รีบก้าวเท้าตามไปทันที พลางเดินพลางถามอย่างสงสัย “เถ้าแก่ พวกเราจะไปที่ไหนกันหรือขอรับ”

“ไปซื้อเนื้อ” “ซื้อเนื้อ” เสิ่นฟู่กุ้ยชะงักไป “ซื้อเนื้อไปทำอะไรหรือขอรับ”

“ทำเนื้อพะโล้” คำตอบของจ้าวเหิงเรียบง่ายชัดเจน อ้อ เขายกมือขึ้นเกาหัว ไม่ถามอะไรต่ออีก เพียงแค่เดินตามหลังจ้าวเหิงไปติดๆ

ตลาดของเมืองชิงหยางมีชีวิตชีวาอยู่เสมอ กลิ่นที่ผสมปนเปกันระหว่างมูลสัตว์และเศษผักเน่าๆ กับกลิ่นหอมของซาลาเปาที่เพิ่งออกจากเตา ถักทอเป็นกลิ่นอายของชีวิตผู้คนอันเป็นเอกลักษณ์

เสิ่นฟู่กุ้ยเดินตามหลังจ้าวเหิง ฝีเท้าเหยียบย่ำลงบนถนนหินสีเขียวที่ขรุขระ ในใจยังคงรู้สึกสับสนอยู่บ้าง เมื่อหนึ่งชั่วยามก่อน เขายังคงฟังท่านเขยสั่งการ "งานสำคัญ" ให้ไปสืบข่าวที่ตัวอำเภออยู่เลย ไฉนชั่วพริบตาเดียว ตนเองกลับต้องมาตามท่านกงจื่อไปซื้อเครื่องในหมูเสียแล้ว

ทักษะของทหารสอดแนม คือการสืบหาความเคลื่อนไหวของศัตรู คือการใช้มีดเพียงเล่มเดียวตัดคอทหารยาม แต่ตอนนี้ ดูเหมือนว่าเขาจะต้องไปสืบหาโครงสร้างของไส้ใหญ่หมู ความแตกต่างนี้ มันช่างห่างไกลกันเหลือเกิน

แต่เขาก็ไม่ได้ถามอะไรออกมาแม้แต่คำเดียว นับตั้งแต่วันที่ถูกท่านกงจื่อลากออกมาจากกองซากศพ เสิ่นฟู่กุ้ยก็ยึดมั่นในเหตุผลตายตัวเพียงข้อเดียว ท่านกงจื่อสั่งให้เขาไปทางตะวันออก เขาจะไม่เหลือบมองไปทางตะวันตกแม้แต่แวบเดียว อย่าว่าแต่ซื้อเนื้อเลย ต่อให้สั่งให้เขาไปปักผ้า เขาก็ต้องตั้งสติจับเข็มให้มั่นก่อน

จ้าวเหิงเดินนำอยู่ข้างหน้า ฝีเท้ามั่นคง เขาสัมผัสได้ถึงความเงียบของเสิ่นฟู่กุ้ยที่อยู่ด้านหลัง และก็พอจะเดาได้ว่าอีกฝ่ายกำลังคิดอะไรอยู่ แต่เขาก็ไม่ได้อธิบาย บางเรื่อง พูดไปหนึ่งหมื่นคำ ก็ไม่สู้ลงมือทำเพียงครั้งเดียว

ทั้งสองเดินฝ่าฝูงชนที่แออัด ในไม่ช้าก็มาถึงร้านขายเนื้อตรงปากทางเข้าเมือง หน้าร้านยังคงมีกลิ่นคาวเลือดที่คุ้นเคย บนเขียงวางเนื้อหมูอยู่ครึ่งซีก เถ้าแก่จางที่เปลือยท่อนบนกำลังใช้พัดใบตาลโบกไล่แมลงวันอย่างเกียจคร้าน ช่วงนี้อากาศร้อน พอเลยช่วงเช้าตรู่ไป คนซื้อเนื้อก็น้อยลงแล้ว

“เถ้าแก่จาง ธุรกิจเป็นอย่างไรบ้าง” เสียงของจ้าวเหิงไม่ดัง แต่กลับทำให้คนฆ่าหมูที่กำลังสัปหงกสะดุ้งเฮือก เงยหน้าขึ้นมาทันที พอเขาเห็นชัดว่าเป็นจ้าวเหิง ใบหน้าที่มันเยิ้มนั้นก็ประดับไปด้วยรอยยิ้มในทันที ราวกับได้เห็นพ่อแท้ๆ ที่พลัดพรากจากกันไปนาน

“โอ้โฮ! น้องชายจ้าวของข้า! ในที่สุดก็ได้เห็นหน้าท่านเสียที!” เถ้าแก่จางโยนพัดใบตาลทิ้ง ก้าวอ้อมเขียงออกมาจากด้านหลังสองสามก้าว กระตือรือร้นจนเกินงาม “สองสามวันนี้ท่านหายไปไหนมา ข้าก็นึกว่าท่านเลิกทำธุรกิจเนื้อพะโล้นั่นไปแล้วเสียอีก!”

เขาพูดพลาง ตบหน้าขาตัวเองฉาดใหญ่ ใบหน้าเต็มไปด้วยความเจ็บปวดใจ “ท่านไม่รู้หรอก! สามวันที่ท่านไม่มา ข้าเก็บเครื่องในชุดที่ดีที่สุด กับหัวหมูทั้งหัวไว้รอท่านทุกวัน! ผลสุดท้ายรอจนฟ้ามืดท่านก็ไม่มา! ของดีๆ ขนาดนั้น อากาศร้อนๆ มันเก็บไว้ไม่ได้! โยนทิ้งไปหมดเลย! โยนทิ้งไปแล้ว!”

เขายื่นนิ้วมือที่มันเยิ้มสามนิ้วออกมา โบกไปมา น้ำเสียงเต็มไปด้วยความปวดร้าวใจ “สามวัน! โยนเงินทิ้งไปเปล่าๆ เกือบสองร้อยเหรียญทองแดง! ท่านว่าข้าขาดทุนหรือไม่ล่ะ!”

สตรีคนหนึ่งที่กำลังรอหั่นเนื้ออยู่ข้างๆ ได้ยินดังนั้นก็เบ้ปาก พึมพำเสียงเบา “ของพรรค์นั้นมันจะไปขาดทุนอะไรกัน เศรษฐีในเมืองเขาก็ไม่กิน หมายังรังเกียจว่าเหม็นสาบ ให้ฟรีๆ ยังไม่มีใครเอา”

เถ้าแก่จางหูดี ได้ยินเข้า ก็ถลึงตาใส่ทันที “เจ้ารู้จักอะไรบ้าง! เนื้อพะโล้ที่น้องชายจ้าวทำนั่น มันคืออาหารที่เทพเซียนเขากินกัน! เจ้าเคยได้กลิ่นนั่นหรือไม่ หอมจนคนเดินไม่เป็นท่าเลยนะโว้ย!” สตรีผู้นั้นถูกเขาตวาดใส่ ก็หดคอ ไม่กล้าพูดอะไรอีก

จ้าวเหิงไม่สนใจเรื่องเหล่านี้ เพียงแค่มองเถ้าแก่จางอย่างสงบนิ่ง “เช่นนั้น วันนี้มีของรึ”

“มีสิ! ทำไมจะไม่มี!” เถ้าแก่จางพอได้ยินคำนี้ ก็พลันมีชีวิตชีวาขึ้นมาทันที หันไปชี้ยังอ่างไม้ใบใหญ่ที่คุ้นเคยตรงมุมร้าน “เช้านี้เพิ่งล้มหมูตัวใหม่ รู้ว่าอากาศร้อน ก็เลยใช้น้ำในบ่อแช่เย็นไว้เป็นพิเศษ! ท่านดูสิ สดขนาดไหน!”

จ้าวเหิงเดินเข้าไปดู เสิ่นฟู่กุ้ยก็เดินตามเข้าไปอย่างสงสัยใคร่รู้ เพียงเห็นในอ่างไม้นั้น ทั้งหัวหมู คากิ ไส้ใหญ่ กระเพาะ หัวใจ ตับ เต็มอ่างไปหมด น้ำเลือดยังไม่จางหายไปจนหมดสิ้น แต่ดูแล้วก็เป็นของสดใหม่จริงๆ

เสิ่นฟู่กุ้ยเคยเห็นภาพเลือดเนื้อสาดกระเซ็นในสนามรบมาก่อน จึงไม่รู้สึกหวาดกลัวอะไรกับของพวกนี้ เพียงแต่ในใจยังคงสงสัย ว่าเศษเนื้อที่ชาวบ้านทั่วไปรังเกียจเหล่านี้ จะทำออกมาเป็นรสชาติระดับเทพเซียนได้อย่างไรกัน

“วันนี้ต้องการเท่าไหร่หรือ” เถ้าแก่จางถูมือ ถามด้วยสีหน้าคาดหวัง จ้าวเหิงชูขึ้นมาสองนิ้ว

“สองชุดรึ” ดวงตาของเถ้าแก่จางลุกวาว จ้าวเหิงส่ายหน้า “ยี่สิบชุด”

“ยี่... ยี่สิบ”