บทที่ 80 นี่คือเสบียงศึกของพวกเรา

น้ำเสียงของเถ้าแก่จางเปลี่ยนไปในทันที ลูกตาเบิกกว้างราวกับกระดิ่งทองแดง เขาแคะหูของตนเอง สงสัยว่าตนเองจะฟังผิด “น้อง... น้องชาย เจ้าพูดอีกทีสิ เท่าไหร่นะ”

แม้แต่เสิ่นฟู่กุ้ยที่เงียบขรึมมาโดยตลอด ในตอนนี้ก็พลันเงยหน้าขึ้น มองจ้าวเหิงอย่างตกตะลึง เครื่องในหมูยี่สิบชุด แถมด้วยหัวหมูอีกยี่สิบหัว นี่มันจะเอาไปทำอะไร เลี้ยงคนทั้งหมู่บ้านตระกูลจ้าวเลยหรือ

“เครื่องในหมูยี่สิบชุด หัวหมูยี่สิบหัว มีเท่าไหร่เอาเท่านั้น วันนี้ไม่พอ พรุ่งนี้ค่อยมาเติมให้ครบ นอกจากนี้ ขอเนื้อหมูสามชั้นอีกหนึ่งร้อยชั่ง หั่นเป็นชิ้นสี่เหลี่ยมขนาดเท่าฝ่ามือ” น้ำเสียงของจ้าวเหิงไม่มีความผันผวนใดๆ ราวกับกำลังบอกว่าจะซื้อหมั่นโถวแป้งขาวสักยี่สิบลูก

ที่ปากทางตลาดเดิมทีก็มีคนเดินไปเดินมาอยู่แล้ว คำพูดของจ้าวเหิงแม้เสียงจะไม่ดัง แต่มันก็ราวกับก้อนหินที่ถูกโยนลงในสระน้ำนิ่ง รอบข้างพลันเงียบกริบไปชั่วขณะ จากนั้นก็ดังไปด้วยเสียงซุบซิบ

“พระเจ้าช่วย เครื่องในยี่สิบชุด นั่นมันจะเยอะขนาดไหนกัน”

“ไอ้หมอนี่มันบ้าไปแล้วหรือเปล่า ซื้อไปเยอะขนาดนั้นกินไม่หมด ก็เน่าเหม็นกันพอดี”

“เขาก็คืออาจารย์จ้าวที่ทำเนื้อพะโล้ในหมู่บ้านเมื่อคราวก่อนนั่นไม่ใช่รึ ร่ำรวยขึ้นมาแล้วสินะ”

“ต่อให้รวยก็ไม่ควรผลาญเงินเล่นแบบนี้สิ...”

เถ้าแก่จางได้สติกลับมาจากความตกตะลึงแล้ว ถูกแทนที่ด้วยความยินดีอย่างบ้าคลั่ง เขารู้สึกว่าตนเองไม่ได้กำลังขายเนื้อหมู แต่กำลังขุดเหมืองทองคำอยู่ เขากลืนน้ำลายลงคออย่างแรง เสียงถึงกับสั่นเทา “น้องชาย เจ้า... เจ้าไม่ได้ล้อเล่นใช่หรือไม่ ต้องการเยอะขนาดนี้จริงๆ หรือ”

“ท่านดูข้าเหมือนคนล้อเล่นหรือ” จ้าวเหิงถามกลับ “ไม่ๆๆ! ไม่เหมือน! ไม่เหมือนเด็ดขาด!” เถ้าแก่จางส่ายหัวเป็นพัลวัน ไขมันบนใบหน้าสั่นกระเพื่อม “แต่ว่า... แต่ว่าที่ร้านข้า วันนี้เพิ่งจะล้มหมูไปสามตัว มีเครื่องในแค่สามชุด หัวหมูสามหัวเท่านั้น! ส่วนเนื้อหมูสามชั้นหนึ่งร้อยชั่งน่ะพอมีอยู่”

“เช่นนั้นก็เอาของที่มีวันนี้มาให้ข้าก่อน ส่วนที่เหลือ ท่านช่วยไปรวบรวมมาให้ข้า” จ้าวเหิงมองเขา กล่าวอย่างเชื่องช้า “ในเมืองไม่ใช่มีแค่ท่านที่เป็นคนฆ่าหมูเพียงคนเดียว ท่านไปส่งข่าวให้พวกเขาหน่อย ต่อไปนี้หัวหมูและเครื่องในที่เหลือจากการฆ่าหมูของพวกเขา ข้าเอาทั้งหมด ท่านช่วยข้ารวบรวมมาหนึ่งชุด ข้าจะให้ค่าเหนื่อยท่านเพิ่มอีกห้าเหรียญทองแดง”

คำพูดนี้ดังขึ้น ลมหายใจของเถ้าแก่จางก็พลันติดขัด นี่มันจะเรียกว่าค่าเหนื่อยได้อย่างไร นี่มันเงินที่ลอยมาจากฟ้าชัดๆ!

เมืองชิงหยางมีคนฆ่าหมูทั้งเล็กและใหญ่รวมกันเจ็ดแปดเจ้า วันหนึ่งๆ ฆ่าหมูอย่างน้อยก็ต้องมีสิบกว่าตัว เครื่องในหมูเหล่านั้นเดิมทีก็เป็นของที่กึ่งขายกึ่งทิ้งอยู่แล้ว เขาออกหน้าไปรับซื้อ คนอื่นๆ ก็ดีใจแทบตายที่จะขายให้เขา เขารับมาแล้วส่งต่อให้จ้าวเหิง หนึ่งชุดก็ได้กำไรเหนาะๆ สองเหรียญทองแดง วันหนึ่งๆ แค่วิ่งไปวิ่งมา ก็หาเงินเพิ่มได้อีกยี่สิบสามสิบเหรียญ! ธุรกิจนี้ มันคุ้มค่ายิ่งนัก!

“ตกลง! น้องชายท่านวางใจได้เลย! เรื่องนี้ข้าขอรับรอง!” เถ้าแก่จางตบหน้าอกอย่างกระตือรือร้น จนไขมันทั้งร่างสั่นสะเทือน “อย่าว่าแต่ยี่สิบชุดเลย ต่อให้ท่านต้องการทุกวัน ข้าก็จะไปรวบรวมมาให้ท่านจนครบทุกวัน!”

“เช่นนั้นก็ตกลงตามนี้” จ้าวเหิงพยักหน้า “คิดเงินเถอะ”

“ได้เลย!”

เถ้าแก่จางมือไม้คล่องแคล่วจนไม่เหมือนคนอ้วน หัวหมูสามหัว เครื่องในสามชุด เนื้อหมูสามชั้นหนึ่งร้อยชั่ง เขาไม่แม้แต่จะใช้ตาชั่ง เพียงแค่ยกขึ้นมาประเมินน้ำหนักก็รายงานตัวเลขออกมา สุดท้ายยังจงใจปัดเศษก้อนโตทิ้งให้

“น้องชาย ต่อไปนี้ท่านก็คือญาติสนิทที่สุดของข้า จางถูหู้ผู้นี้แล้ว! ข้าคิดให้ท่านเป็นเลขกลมๆ รวมทั้งหมดสองตำลึงเงิน กับอีกหนึ่งร้อยแปดสิบเหรียญทองแดง!” ราคานี้ มันต่ำจนไม่สามารถต่ำไปกว่านี้ได้อีกแล้ว

จ้าวเหิงก็ไม่เกรงใจเขา ล้วงถุงเงินออกมาจากอกเสื้อ นับเศษเงินออกมาสองตำลึงกับเหรียญทองแดงอีกหนึ่งพวงยื่นส่งไป เนื้อและเครื่องในกว่าร้อยชั่งนั้น ถูกห่อด้วยใบบัวขนาดใหญ่หลายห่อ กองรวมกันเป็นภูเขาลูกเล็กๆ

“ฟู่กุ้ย ถือไว้” จ้าวเหิงพูดกับเสิ่นฟู่กุ้ยที่อยู่ด้านหลัง “ขอรับ เถ้าแก่”

เสิ่นฟู่กุ้ยตอบรับคำหนึ่ง ก้าวไปข้างหน้า ไม่พูดพร่ำทำเพลง แกะเชือกที่อยู่บนตัวออกมา สามสองทีก็มัดห่อของขนาดใหญ่เหล่านั้นจนแน่นหนา จากนั้นก็สูดหายใจเข้าลึกๆ สะบัดขึ้นหลัง น้ำหนักกว่าร้อยชั่งนั้น กลับถูกเขาแบกขึ้นหลังได้อย่างหน้าตาเฉย ร่างของเขาไม่แม้แต่จะสั่นคลอน เพียงแค่บนหน้าผากผุดเหงื่อเม็ดละเอียดขึ้นมาในทันที

ฝูงชนที่มุงดูอยู่รอบๆ ส่งเสียงฮือฮาออกมาเบาๆ เถ้าแก่จางก็มองจนเปลือกตากระตุก ในใจก็นึก ไอ้คนข้างกายของจ้าวเหิงผู้นี้ แต่ละคนไม่ใช่พวกธรรมดาจริงๆ

นำเนื้อหมูไปวางไว้บนเกวียนวัว ทั้งสองคนก็หันหลังขับเกวียนจากไป เดินออกมาไกลแล้ว ก็ยังได้ยินเสียงตะโกนเรียกลูกค้าอย่างกระตือรือร้นของเถ้าแก่จางดังไล่หลังมา

ระหว่างทางกลับ เสิ่นฟู่กุ้ยไม่ได้พูดอะไรแม้แต่คำเดียว เพียงแค่ขับเกวียนวัวไปเงียบๆ จ้าวเหิงมองถนนเบื้องหน้า กล่าวขึ้นอย่างช้าๆ “กองทัพยังไม่เคลื่อน เสบียงต้องไปก่อน สงครามนั้นรบกันด้วยอะไร รบกันด้วยคน ด้วยอาวุธ แต่เมื่อพูดถึงที่สุดแล้ว มันคือการรบกันด้วยเงินตราและเสบียงอาหาร”

เสิ่นฟู่กุ้ยไม่ได้พูดอะไร แต่ใบหูกลับกางออก ตั้งใจฟังอย่างจริงจัง “ค่ายชิงเฟิงในตอนนี้ ก็เหมือนกับทารกแรกเกิด คิดจะไปต่อยตีกับคนอื่น เขาใช้นิ้วเดียวก็จิ้มตายแล้ว” น้ำเสียงของจ้าวเหิงราบเรียบมาก “ดังนั้น สิ่งที่พวกเราต้องทำในตอนนี้ ไม่ใช่การคิดว่าจะไปสู้ตายกับคนอื่นอย่างไร แต่คือการเรียนรู้วิธีที่จะกินข้าว เรียนรู้วิธีที่จะมีชีวิตอยู่รอด เรียนรู้วิธีที่จะเก็บออมข้าวสารกำแรก เงินถุงแรกให้ได้ก่อน”

เขาหันกลับมา มองเสิ่นฟู่กุ้ยที่ถูกของหนักกดทับจนหน้าแดงก่ำแวบหนึ่ง “สิ่งที่เจ้าแบกอยู่เมื่อครู่ มันไม่ใช่เครื่องในหมู นี่คือเสบียงศึกของพวกเรา คือต้นทุนของพวกเรา คือหลักประกันที่จะทำให้พวกเราในอนาคตสามารถยืดอกพูดจากับคนอื่นได้”

“ทักษะของทหารสอดแนม คือการลาดตระเวน คือการลอบสังหาร คือการเปลี่ยนสิ่งที่เป็นไปไม่ได้ให้เป็นไปได้ ตอนนี้สิ่งที่ข้าให้เจ้าทำ ก็คือการลาดตระเวนเช่นกัน เพียงแต่ ไม่ใช่การลาดตระเวนค่ายของศัตรู แต่เป็นการลาดตระเวนสถานการณ์ของตลาดแห่งนี้ คือจิตใจของผู้คนในโลกใบนี้”

“ซานหยวนกับโซ่วโหวไปที่ตัวอำเภอ นั่นคือทัพหน้า คือผู้เบิกทาง ส่วนเจ้าที่อยู่ข้างกายข้า คือรากฐาน” ทุกถ้อยคำของจ้าวเหิง ราวกับค้อนเล็กๆ ที่ค่อยๆ ทุบลงมา แต่กลับแม่นยำอย่างที่สุดบนหัวใจของเสิ่นฟู่กุ้ย

ปมในใจของเขาที่เดิมทีคิดไม่ตก ความรู้สึกตกต่ำที่เปลี่ยนจากทหารสอดแนมในสนามรบมาเป็นผู้ช่วยในครัว ในวินาทีนี้ ถูกทุบทำลายจนแหลกละเอียด ใช่แล้ว เถ้าแก่พูดถูก ตอนนี้พวกเขาไม่มีอะไรเลย จะเอาอะไรไปทำการใหญ่ ท้องก็ว่างเปล่า หรือจะอาศัยแค่เลือดที่ร้อนระอุอย่างนั้นรึ

สิ่งที่เขาแบกอยู่บนหลังเมื่อครู่ไม่ใช่เนื้อหมูที่เปื้อนเลือดอีกต่อไป แต่มันคืออิฐหินที่หนักอึ้งทีละก้อนๆ คือฐานรากที่ท่านกงจื่อจะใช้ในการก่อสร้างตึกสูงหมื่นจั้ง พอคิดทะลุถึงจุดนี้ เสิ่นฟู่กุ้ยก็รู้สึกเพียงไออุ่นสายหนึ่งพลุ่งพล่านขึ้นในอก แม้แต่ฝีเท้าก็ยังเบาสบายขึ้นหลายส่วน “เถ้าแก่ ข้าเข้าใจแล้วขอรับ!” เขากล่าวเสียงดังฟังชัด น้ำเสียงเต็มไปด้วยพลังขับเคลื่อน

จ้าวเหิงพยักหน้าเล็กน้อย ไม่พูดอะไรอีก รอจนกระทั่งพลบค่ำ ทั้งสองคนก็ไปรับเถ้าตั้นจากสำนักศึกษา แล้วจึงขับเกวียนวัวมุ่งหน้ากลับหมู่บ้านตระกูลจ้าว เมื่อทั้งสามกลับมาถึงหมู่บ้านตระกูลจ้าว ก็เป็นเวลาพลบค่ำอีกครั้ง

“เฮ้อ แบบนี้มันเสียเวลาเกินไปแล้ว ต้องหาวิธีหาหน้าร้านในเมืองให้ได้สักแห่ง” จ้าวเหิงพึมพำกับตนเอง เมื่อเสิ่นฟู่กุ้ยยก “ภูเขาเนื้อ” ลูกนั้นลงมาจากเกวียนวัว วางลง “ตุ้บ” เสียงดังทึบในลานบ้าน เขาหันไปมองเสิ่นฟู่กุ้ย ชี้ไปยังกองเครื่องในนั้น “ฟู่กุ้ย ของพวกนี้ จัดการเป็นหรือไม่”

เสิ่นฟู่กุ้ยมองกองไส้กองกระเพาะที่ปนเปกันหลากสีสัน ทั้งยังส่งกลิ่นคาวสาบ ชายฉกรรจ์ที่ฆ่าคนในสนามรบได้โดยไม่กะพริบตา บนใบหน้ากลับปรากฏความลำบากใจออกมาอย่างหาได้ยาก เขายกมือขึ้นเกาหัว ตอบอย่างซื่อสัตย์ “ท่านกงจื่อ... ข้า... ข้าไม่เคยทำของพวกนี้ขอรับ”

“ไม่เคยทำก็หัดทำ” จ้าวเหิงกล่าว พลางพับแขนเสื้อของตนเองขึ้น “ดูให้ดี ข้าจะสอนแค่ครั้งเดียว” เขาให้เสิ่นฟู่กุ้ยไปตักน้ำสะอาดจากบ่อมาสองถัง จากนั้น ก็เหมือนกับวันนั้น คว้าเกลือและแป้งสาลีขาวกำใหญ่ๆ เทลงไปในอ่างอย่างไม่เสียดาย

“ดูให้ชัด ขั้นตอนแรก ใช้เถ้าฟาง ขยำซ้ำๆ จุดประสงค์คือการขจัดเมือกลื่นๆ ที่ผิวและกลิ่นคาวส่วนใหญ่ออกไป แรงต้องเยอะ ต้องขยำให้โดนทุกซอกทุกมุม” จ้าวเหิงพลางพูด พลางทำเป็นตัวอย่าง การเคลื่อนไหวของเขาคล่องแคล่วมาก ไม่มีความรู้สึกรังเกียจแม้แต่น้อย

เสิ่นฟู่กุ้ยยืนอยู่ข้างๆ เบิกตากว้าง มองดูอย่างตั้งอกตั้งใจที่สุด ราวกับว่านี่ไม่ใช่การล้างไส้ใหญ่หมู แต่เป็นการเรียนรู้เพลงดาบอันล้ำเลิศชุดหนึ่ง จ้าวเหิงสาธิตให้ดูหนึ่งรอบ ก็ยืดตัวตรง ผลักอ่างไปตรงหน้าเขา “เจ้ามาลอง”

“ขอรับ!” เสิ่นฟู่กุ้ยตอบรับคำหนึ่ง สูดหายใจเข้าลึกๆ เลียนแบบท่าทางของจ้าวเหิง ยื่นมือลงไปในอ่างที่เต็มไปด้วยเมือกเหนียวๆ นั้น สัมผัสที่เย็นเยียบและลื่นเหนียวทำให้เขาขมวดคิ้ว กลิ่นคาวสาบที่เข้มข้นนั้นยิ่งพุ่งตรงเข้าสู่สมอง แต่เขากลับไม่ลังเล กัดฟัน ใช้แรงทั้งหมดที่มี เริ่มต้นขยำขยี้อย่างรุนแรง เขาถือว่านี่คือคำสั่งการทางทหาร ปฏิบัติมันอย่างเคร่งครัดทุกกระเบียดนิ้ว

จ้าวเหิงยืนมองอยู่ข้างๆ อย่างเงียบๆ ในแววตาปรากฏความชื่นชมออกมาเล็กน้อย เสิ่นฟู่กุ้ยผู้นี้ ถือว่าสอบผ่าน

แสงอาทิตย์ยามเย็นสาดส่องลงในลานบ้านเล็กๆ ชายร่างสูงใหญ่คนหนึ่งกำลังชี้แนะชายร่างสูงใหญ่อีกคนหนึ่ง ให้ล้างทำความสะอาดกองของที่ในสายตาคนอื่นดูสกปรกโสโครกอย่างที่สุด เถี่ยตั้นนั่งยองๆ อยู่ข้างๆ มองดูอย่างสงสัยใคร่รู้ ส่งเสียงหัวเราะเอิ๊กอ๊ากออกมาเป็นระยะ