บทที่ 81 เชิญท่านหมอเทวดาหู

ลานด้านหลังของหอฝูหม่านโหลว ราวกับเป็นคนละโลกกับความจอแจอึกทึกของโถงด้านหน้า ที่นี่คืออาณาเขตส่วนตัวของเฉียนเต๋อไห่ ต้นไม้ใบหญ้าทุกต้นล้วนได้รับการดูแลอย่างประณีตบรรจง หากไม่ใช่เด็กรับใช้คนสนิทที่มาธุระสำคัญ แม้แต่จะก้าวเท้าเข้ามาหนึ่งก้าวก็ยังไม่มีสิทธิ์

ในขณะนี้ ลานบ้านที่ปกติเงียบสงบแห่งนี้กลับตกอยู่ในความโกลาหลอลหม่าน “ตาบอดกันหมดรึไง! เบามือหน่อย! เบาอีก!” เฉียนเต๋อไห่ตะโกนแหกปาก ร้องคำรามใส่เสี่ยวเอ้อสองสามคนที่กำลังแบกแผ่นประตูอยู่ เสียงนั้นแหลมสูงจนแทบจะแตกพร่า “อยากให้ข้าผู้นี้ต้องไปตายเป็นเพื่อนพวกแกรึไง!”

บนหน้าผากของเขาเต็มไปด้วยเม็ดเหงื่อขนาดเท่าเมล็ดถั่ว ไหลอาบลงมาตามแก้มที่อวบอ้วน แต่เขากลับไม่รู้สึกตัวแม้แต่น้อย ดวงตาทั้งสองคู่จ้องเขม็งไปยังชายหนุ่มที่ใบหน้าซีดเผือดไร้สีเลือดและหลับตาสนิทซึ่งอยู่บนแผ่นประตู ราวกับว่านั่นคือสมบัติล้ำค่าหายากที่เพียงแค่แตะก็อาจแตกสลายได้

เสิ่นจือเวยถูกแบกอย่างมั่นคงเข้าไปในห้องพักชั้นยอดที่หรูหราที่สุดและเงียบสงบที่สุดในลานด้านหลัง ในห้องถูกอบอวลไปด้วยกลิ่นไม้กฤษณาที่ช่วยให้จิตใจสงบมานานแล้ว บนพื้นปูด้วยพรมเปอร์เซียหนาเตอะ กระทั่งเครื่องนอนบนเตียงก็ยังเป็นผ้าปักเมฆา สินค้าบรรณาการจากเจียงหนานที่เพิ่งเปลี่ยนใหม่ นุ่มนวลจนแทบจะจมร่างลงไปได้

เสี่ยวเอ้อสองสามคนมือเท้าคล่องแคล่ว แต่กลับระมัดระวังอย่างที่สุด ภายใต้สายตาที่ราวกับจะฆ่าคนของเฉียนเต๋อไห่ พวกเขาไม่กล้าแม้แต่จะส่งเสียงที่เกินจำเป็นออกมาแม้แต่น้อย ค่อยๆ ย้ายร่างของเสิ่นจือเวยจากแผ่นประตูไปยังบนเตียง

“ไสหัวไปให้หมด! หากไม่มีคำสั่งข้า ห้ามใครย่างกรายเข้ามาใกล้ห้องนี้แม้แต่ครึ่งก้าว! มิฉะนั้นจะทุบขาหักโยนออกไปให้หมากิน!” เฉียนเต๋อไห่กดเสียงต่ำ แต่กลับยิ่งฟังดูเหี้ยมโหดยิ่งขึ้น

“ขอรับ เถ้าแก่!” เหล่าเสี่ยวเอ้อราวกับได้รับอภัยโทษครั้งใหญ่ โค้งตัว ถอยหลังเดินออกจากห้องไป ไม่กล้าแม้แต่จะหายใจแรง ประตูถูกปิดลงเบาๆ ปิดกั้นทุกสิ่งจากโลกภายนอก

เฉียนเต๋อไห่ถึงได้ถอนหายใจอย่างโล่งอกเล็กน้อย เขาเดินไปที่ข้างเตียง มองดูเสิ่นจือเวยที่นอนแน่นิ่งอยู่บนเตียง ไขมันบนใบหน้าก็เริ่มสั่นเทาอีกครั้ง เขาไม่กล้าชักช้า หันไปเรียกพ่อบ้านคนสนิทที่สุดของตนเองออกมา ล้วงแท่งเงินขนาดใหญ่ออกมาจากอกเสื้อยัดใส่มือไป

“ขี่ม้าตัวที่ดีที่สุดของข้า ไปอำเภอชิงเหอด้วยความเร็วที่สุด! ไปเชิญท่านหมอเทวดาหูแห่งหอซิ่งหลินมา! บอกไปว่าพ่อแท้ๆ ของข้า เฉียนเต๋อไห่ กำลังจะตายแล้ว ให้เขารีบมา ไม่ว่าจะอย่างไรก็ตาม ต่อให้ต้องคลานมาก็ต้องมา! นี่คือเงินมัดจำ บอกท่านหมอเทวดาหูไปว่า หากเรื่องสำเร็จลุล่วง ยังมีรางวัลใหญ่อีก!”

พ่อบ้านผู้นั้นชั่งน้ำหนักในมือ ดวงตาก็สว่างวาบ ไม่พูดพร่ำทำเพลงแม้แต่คำเดียว เก็บเงินแล้วก็วิ่งพรวดออกไปทันที ในห้อง ในที่สุดก็กลับสู่ความเงียบสงบโดยสมบูรณ์

เสิ่นจือเวยค่อยๆ ลืมตาขึ้น เขาไม่ได้มองดูเครื่องเรือนที่หรูหรารอบข้าง ในดวงตาที่ลุ่มลึกคู่นั้น ไม่ปรากฏความอ่อนแอหรือสับสนเหมือนตอนที่อยู่ร้านยาของท่านหมอซุนอีกต่อไป สิ่งที่เข้ามาแทนที่คือความสงบนิ่งและพินิจพิเคราะห์อันเย็นเยียบ

ความเจ็บปวดอย่างรุนแรงที่หน้าอกยังคงตามติดราวกับเงา ทุกครั้งที่หายใจล้วนส่งผลกระทบถึงบาดแผล ราวกับมีเข็มเหล็กเผาไฟนับไม่ถ้วนกำลังกวนอยู่ในเนื้อหนัง แต่ความเจ็บปวดเพียงเท่านี้ สำหรับเขาแล้ว กลับยิ่งทำให้สมองปลอดโปร่งยิ่งขึ้น

เขาเริ่มทบทวนเหตุการณ์ ตั้งแต่ที่ออกจากเมืองหลวง เขาพาองครักษ์คนสนิทมาเพียงสี่นาย เดินทางผ่านเส้นทางการค้าลับที่เขาวางแผนด้วยตนเอง ไม่มีทางที่จะรั่วไหลออกไปได้ เส้นทางนี้ นอกจากตัวเขาเองแล้ว ก็มีเพียงท่านพ่อที่อยู่ไกลนับพันลี้เท่านั้นที่รู้ทิศทางคร่าวๆ

แต่คนเหล่านั้น กลับเหมือนปรากฏตัวขึ้นมาจากความว่างเปล่า ดักซุ่มโจมตีเขาอย่างแม่นยำในป่าทึบแถบตีนเขาชิงหยาง อีกฝ่ายมีคนไม่มาก มีเพียงเจ็ดคน แต่ทุกคนล้วนเป็นยอดฝีมือชั้นแนวหน้า ลงมือเหี้ยมโหด ทุกกระบวนท่าหมายสังหาร ไม่พูดจาไร้สาระแม้แต่คำเดียว เป้าหมายเดียวก็คือเอาชีวิตเขา

องครักษ์ทั้งสี่ที่ติดตามเขามานานหลายปี แต่ละคนล้วนสามารถต่อสู้หนึ่งต่อสิบได้ แต่กลับถูกสังหารจนหมดสิ้นในเวลาไม่ถึงชั่วหนึ่งก้านธูป หากไม่ใช่เพราะหัวหน้าองครักษ์คนสนิททุ่มสุดตัวผลักเขาตกลงไปจากเนินเขา ตอนนี้เขาคงกลายเป็นศพที่เย็นชืดไปแล้ว

เป็นใครกันแน่ พวกพี่น้องในเมืองหลวงที่อยากให้เขาตายนั้นหรือ? หรือว่าเป็นคู่แข่งทางการค้าที่มองตระกูลเสิ่นเป็นหนามยอกอก?

เขาคิดประเมินตนเองอยู่เสมอว่าตลอดเวลาที่ผ่านมาได้ทำทุกอย่างอย่างลับๆ ปิดบังตัวตนไว้ภายใต้ภาพลักษณ์ของคุณชายเสเพล ไม่เคยยื่นมือเข้าไปยุ่งเกี่ยวกับธุรกิจหลักของตระกูลอย่างแท้จริง ตลอดหลายปีมานี้ มีเพียงไม่กี่คนเท่านั้นที่รู้สถานะที่แท้จริงและความสามารถของเขา

แต่การที่อีกฝ่ายสามารถส่งมือสังหารระดับนี้มาได้ ทั้งยัง ติดตามเส้นทางของเขาได้อย่างแม่นยำ ย่อมไม่ใช่ฝีมือของคนธรรมดาแน่

เบาะแสขาดสะบั้นแล้ว องครักษ์ทั้งสี่คือคนสุดท้ายที่รู้เรื่องราว พอพวกเขาตาย ตัวเขาก็เหมือนว่าวที่สายป่านขาด กลายเป็นคนตาบอดทั้งที่ลืมตา ไปโดยสิ้นเชิง

ในแววตาของเสิ่นจือเวยฉายแววประหลาดแวบหนึ่ง เขาสัมผัสได้ว่า ที่บาดแผลตรงหน้าอกของตนเอง มีความรู้สึกตึงรั้งที่แปลกประหลาดอยู่ และก็เป็นความรู้สึกนี้นี่เอง ที่รั้งพลังชีวิตของเขาที่กำลังรินไหลออกไปไม่หยุดไว้ได้

เขานึกถึงจ้าวเหิงคนนั้นอีกครั้ง ทั้งร่างเต็มไปด้วยปริศนา

ถุงเงินที่เฉียนเต๋อไห่ให้เขาไป จ้าวเหิงรับไว้ รับไว้อย่างง่ายดาย นี่เป็นสิ่งที่เสิ่นจือเวยยินดีที่จะเห็น ขอเพียงแค่รักเงิน ก็จัดการได้ง่าย ในโลกนี้ สิ่งที่น่ากลัวที่สุดไม่ใช่คนที่ละโมบ แต่คือคนที่ไม่ปรารถนาสิ่งใด คนที่ไม่ปรารถนาสิ่งใด ย่อมไม่อาจควบคุมได้ ย่อมไม่อาจใช้ประโยชน์ได้

แต่สัญชาตญาณกลับบอกเขาว่า การที่จ้าวเหิงรับถุงเงินนั้นไป ไม่ใช่เพราะความละโมบ แต่เป็นเหมือนการ... จบเรื่อง ราวกับจะบอกว่า "ข้าช่วยเจ้า เจ้าจ่ายเงิน พวกเราหายกัน"

ความรู้สึกนี้ทำให้เสิ่นจือเวยรู้สึกไม่พอใจเล็กน้อย ตลอดสิบเก้าปีในชีวิตของเขา สรรพสิ่งล้วนสามารถใช้เป็นหมากต่อรอง ได้ ทุกคนล้วนเป็นตัวหมากบนกระดาน ต่างกันเพียงมูลค่ามากน้อยเท่านั้น เขาไม่เคยพบพานคนเช่นจ้าวเหิง ที่ทำให้เขามองไม่ทะลุ หยั่งไม่ถึง กระทั่งยังรู้สึกแผ่วๆ ว่าเป็นตัวแปรที่ไม่อาจควบคุมได้

ขณะที่กำลังครุ่นคิด ด้านนอกประตูก็มีเสียงฝีเท้าที่เร่งรีบทว่าจงใจกดให้เบาดังเข้ามา เฉียนเต๋อไห่เป็นผู้นำทางชายชราผมหนวดเริ่มหงอกขาว สวมชุดผ้าไหมสีน้ำเงิน แบกกล่องยาเก่าๆ ใบหนึ่งเดินเข้ามาด้วยตนเอง

“ท่านหมอเทวดาหู เชิญขอรับ! รีบเชิญ!” น้ำเสียงของเฉียนเต๋อไห่เจือไปด้วยเสียงสะอื้นและการประจบสอพลอ “ท่านมาถึงเสียที ขืนช้าไปกว่านี้อีกก้าวเดียว ท่านคงต้องไปรักษาข้าที่หลุมศพแล้วขอรับ!”

ผู้มาเยือนก็คือหมอหลวงประจำหอซิ่งหลินแห่งอำเภอชิงเหอ หูชิ่งเฟิง หูชิ่งเฟิงรักษาคนในอำเภอชิงเหอมาสามสิบกว่าปี บรรพบุรุษสามรุ่นล้วนเคยรับราชการในสำนักแพทย์หลวง ฝีมือการแพทย์ของเขาถือเป็นหนึ่งในใต้หล้าในอำเภอนี้ เป็นที่รู้จักกันดีในเรื่องความสุขุมรอบคอบ แต่ในขณะนี้ เขาก็ถูกม้าเร็วเร่งรัดมาตลอดทาง ถูกเขย่าจนร่างกระดูกเก่าๆ นี้แทบจะแตกสลาย

เขาไม่กล้าชักช้า รีบเดินไปที่ข้างเตียง อันดับแรกมองดูสีหน้าของเสิ่นจือเวย จากนั้นก็ยื่นมือไปจับชีพจร

“ท่านหมอเทวดาหู! ท่านดูสิขอรับ! ท่านดูให้ละเอียดเลยนะขอรับ! แผลของคุณชายน้อยของข้า... อยู่ที่หน้าอก!” เฉียนเต๋อไห่ร้อนรนราวกับแมวถูกเหยียบหาง

“หน้าอกรึ” หัวใจของหูชิ่งเฟิงกระตุกวูบ ถึงได้สติกลับมา เมื่อครู่เขามัวแต่จดจ่อกับการจับชีพจร ลืมถามไปเลยว่าบาดแผลอยู่ที่ใด ชีพจรเบาโหวงและอ่อนแรง หรือว่าจะบาดเจ็บถึงขั้นหัวใจและปอด นี่มันอาการปางตายที่แม้แต่เทพเซียนก็ยากจะช่วยนี่!

เขารีบลุกขึ้นยืน พูดกับเฉียนเต๋อไห่อย่างร้อนรน “เร็วเข้า! เปิดเสื้อของเขาออก ให้ข้าผู้เฒ่าดูบาดแผล!”

“ขอรับ ขอรับ!” เฉียนเต๋อไห่มือไม้สั่นเทา ค่อยๆ ปลดเสื้อของเสิ่นจือเวยออกอย่างระมัดระวัง จากนั้นก็ค่อยๆ แกะผ้าพันแผลที่พันอยู่รอบอกออกทีละชั้น

ทันทีที่ผ้าขาวเปื้อนเลือดชั้นสุดท้ายถูกเปิดออก คนทั้งสามในห้องก็สูดหายใจเย็นเยียบพร้อมกัน ม่านตาของหูชิ่งเฟิง ในวินาทีที่เห็นบาดแผลนั้น ก็พลันหดเล็กลงเท่าปลายเข็ม

นั่นไม่ใช่บาดแผลที่เละเทะไปด้วยเลือดเนื้อ หรือกระทั่งอาจจะเริ่มเน่าเฟะมีน้ำหนองไหลอย่างที่เขาจินตนาการไว้ นั่นคือรอยแผลฉกรรจ์ที่ยาวประมาณสามนิ้ว ดูน่ากลัวอย่างยิ่ง

สิ่งที่ทำให้เขาตกตะลึงอย่างแท้จริงก็คือ สองฟากของบาดแผล กลับถูกคนใช้เส้นด้ายสีดำหยาบๆ ทีละเส้นๆ ราวกับกำลังเย็บปะถุงหนังเก่าๆ... เย็บติดกันไว้!

ฝีเข็มนั้นทั้งหยาบ ทั้งเบี้ยวไปเบี้ยวมา แต่กลับแฝงไว้ด้วยพละกำลังที่มิอาจปฏิเสธได้ บีบรั้งเนื้อหนังที่เปิดอ้าให้กลับมาชิดติดกันอย่างแข็งขัน รอบๆ บาดแผลมีรอยแดงบวมอยู่บ้าง แต่กลับไม่มีร่องรอยของการเป็นหนองเลยแม้แต่น้อย ตรงกันข้าม กลับมีสะเก็ดเลือดแห้งๆ ที่ดูสะอาดตาปรากฏอยู่

“นี่... นี่... นี่มัน... นี่มันอะไรกัน?!” หูชิ่งเฟิงราวกับถูกสายฟ้าฟาด ร่างทั้งร่างแข็งทื่ออยู่กับที่ ชี้ไปยังบาดแผลที่ถูกเย็บนั้น ริมฝีปากสั่นระริก พูดจาไม่เป็นประโยคด้วยซ้ำ

เขาประกอบอาชีพแพทย์มาทั้งชีวิต อ่านตำราแพทย์มานับไม่ถ้วน กระทั่งตำราลับของราชสำนักที่บรรพบุรุษทิ้งไว้ให้ก็ยังเคยศึกษามาแล้ว แต่เขากลับไม่เคยเห็น และไม่เคยได้ยินมาก่อน ว่ามีวิธีการรักษาบาดแผลที่น่าสะพรึงกลัว เช่นนี้!

นี่มันกำลังช่วยคนอยู่หรือ นี่มันกำลังลบหลู่ชีวิตชัดๆ!