บทที่ 82 ความสั่นสะเทือนของหมอเทวดา

“ไร้สาระ! ไร้สาระอย่างที่สุด!” ความตกตะลึงของหูชิ่งเฟิง พลันแปรเปลี่ยนเป็นโทสะที่พลุ่งพล่านจนท่วมท้น เสียงถึงกับแหลมสูง “ฝีมือใครกัน! ผู้ใดมันอาจหาญบ้าบิ่นถึงเพียงนี้ ถึงได้ใช้วิธีการเยี่ยงคนฆ่าหมู มาจัดการกับบาดแผลของมนุษย์เช่นนี้”

หนวดเคราของเขาสั่นเทา ชี้ไปยังบาดแผลที่ถูกเย็บนั้น โกรธจนมือสั่น “เลือดเนื้อมีจิตวิญญาณ ลมปราณโลหิตโคจรเอง ย่อมมีอานุภาพในการสร้างเนื้อเยื่อสมานกระดูก! ไฉนเลยจะใช้วัตถุไร้ชีวิตหยาบคายเช่นนี้มาทิ่มแทงเย็บเข้าด้วยกันได้ นี่มันต่างอะไรกับการเต้นรำทรงเจ้าของพวกหมอผีชาวป่าชาวเขา! นี่มันเห็นชีวิตคนเป็นผักปลาชัดๆ!”

ในสายตาของเขา นี่ไม่เพียงแต่เป็นการเหยียบย่ำศาสตร์การแพทย์ แต่ยังเป็นการลบหลู่ชีวิตอีกด้วย

เฉียนเต๋อไห่ถูกเขาตวาดใส่จนขวัญหนีดีฝ่อ ใบหน้าอ้วนๆ ซีดขาวราวกับทาแป้ง อธิบายอย่างตะกุกตะกัก “ท่าน... ท่านหมอเทวดาหู ท่านผู้เฒ่าโปรดระงับโทสะ... นี่... นี่คือฝีมือของท่านผู้มีพระคุณที่ช่วยชีวิตคุณชายน้อยของพวกเราไว้... ขอรับ...”

“ผู้มีพระคุณรึ” หูชิ่งเฟิงโกรธจนหัวเราะออกมา ไฟโทสะในดวงตาแทบจะพ่นออกมา “ถ้าเขาเป็นผู้มีพระคุณ พญายมก็คงเป็นพระโพธิสัตว์ผู้มีชีวิตแล้ว! ทำการโดยพลการเช่นนี้ มีแต่จะทำให้บาดแผลเลือดคั่งอุดตัน พิษร้ายแทรกซึมเข้าสู่ภายใน! ไม่เกินสามวัน ต้องบวมแดงเน่าเปื่อย ไข้สูงไม่ลดเป็นแน่ ถึงเวลานั้นต่อให้เป็นเทพเซียนต้าหลัว ก็ยากที่จะช่วยได้!”

พูดจบ เขาก็ล้วงกรรไกรเงินเล่มเล็กๆ ออกมาจากกล่องยา หมายจะยื่นมือไปตัดเส้นด้ายสีดำเหล่านั้นทิ้ง รื้อถอนสิ่งที่ไร้สาระอย่างที่สุดในสายตาของเขาออก

“หยุดมือ” เสียงหนึ่งที่อ่อนแรงแต่กลับเย็นเยียบดังขึ้น คือเสิ่นจือเวย

ไม่รู้ว่าตั้งแต่เมื่อไหร่ เขากลับใช้มือข้างหนึ่งยันขอบเตียง พยุงตัวลุกขึ้นนั่งกึ่งหนึ่ง การเคลื่อนไหวนี้ทำให้หน้าอกของเขาเจ็บปวดอย่างรุนแรง เหงื่อเย็นพลันชุ่มไรผมในทันที แต่สายตาของเขากลับคมกริบดุจมีด จ้องตรงไปยังหูชิ่งเฟิง “หากไม่มีเขา เมื่อวานข้าก็ตายไปแล้ว”

การกระทำของหูชิ่งเฟิงแข็งค้าง เขามองเสิ่นจือเวย แล้วมองไปยังบาดแผลที่น่ากลัวนั้น ในสมองสับสนวุ่นวายราวกับโจ๊กหม้อหนึ่ง คนที่เขาจับชีพจรแล้ววินิจฉัยว่าเป็นชีพจรคนตาย หน้าอกมีรูโหว่ขนาดนี้ ไม่เพียงแต่ไม่ตาย แต่ยังสามารถลุกขึ้นมานั่งพูดคุยกับตนเองได้ และทั้งหมดนี้ ดูเหมือนจะเป็นผลมาจาก "การเย็บแผล" ที่เขาคิดว่า "เห็นชีวิตคนเป็นผักปลา" นี่น่ะหรือ

นี่... นี่มันพลิกคว่ำทุกสิ่งที่เขาร่ำเรียนมาจากตำราของบรรพบุรุษ ตลอดการเป็นหมอมาหลายสิบปีของเขาทั้งหมด!

“ท่านหมอซุนแห่งร้านหุยชุนถังบอกว่า คุณชายน้อยเขา... ตอนที่ถูกส่งไป เลือดไหลราวกับเทน้ำทิ้ง” เฉียนเต๋อไห่กล่าวเสริมด้วยเสียงที่เบาราวกับยุงบินอยู่ข้างๆ กลัวว่าจะไปกระตุ้นโทสะของหมอเทวดาเฒ่าผู้นี้อีก “ท่านหมอซุนยังบอกอีกว่า ตอนนั้นไม่มีทางช่วยได้แล้ว เป็นท่านผู้มีพระคุณจ้าวผู้นั้น... เขาบอกว่าเขารักษาได้ จากนั้น... จากนั้นก็เอาเหล้าแรงมาล้างแผล ใช้เข็มกับด้ายมา... มาเย็บมันเข้าด้วยกัน”

“ใช้... เหล้าแรงล้างแผลรึ” หูชิ่งเฟิงชะงักไปอีกครั้ง ลูกตาแทบจะถลนออกมา ตำราแพทย์กล่าวไว้ เหล้าแรงมีฤทธิ์ร้อน เข้าสู่ร่างกายทำลายของเหลว หากใช้ภายนอกก็จะเผาไหม้ผิวหนังและเนื้อเยื่อ ขัดขวางการไหลเวียนของลมปราณโลหิต นับเป็นข้อห้ามที่ร้ายแรงที่สุดในการรักษาบาดแผล! แต่ทว่า...

โทสะของหูชิ่งเฟิงมอดดับลงโดยไม่รู้ตัว ถูกแทนที่ด้วยความสั่นสะเทือนและความสับสนที่ลึกซึ้งยิ่งกว่า เขาโน้มตัวลงไปอีกครั้ง คราวนี้ เขามองอย่างละเอียดลออที่สุด ราวกับจะสลักทุกรายละเอียดของบาดแผลนั้นไว้ในสมอง

เขายื่นสองนิ้วออกไป กดลงไปบนผิวหนังรอบๆ บาดแผลอย่างแผ่วเบาที่สุด มันแค่อุ่นๆ แต่ไม่ใช่ร้อนจัดอย่างที่เขาคาดไว้ นี่แสดงว่าภายในยังไม่ได้เกิดเป็นหนองขนาดใหญ่ เขาขยับเข้าไปใกล้อีก จมูกขยับฟุดฟิด สูดดมอย่างตั้งใจ นอกจากกลิ่นคาวเลือดจางๆ และกลิ่นสมุนไพรแล้ว ก็ไม่มีกลิ่นเหม็นเน่าอันเป็นเอกลักษณ์ของบาดแผลที่กำลังเน่าเปื่อยเลย

เขาเงียบไป เงียบไปโดยสิ้นเชิง

เนิ่นนาน เขาจึงยืดตัวตรง ถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ ลมหายใจนั้น เจือไปด้วยความรู้สึกซับซ้อนและอ้างว้างอย่างที่สุด “ข้าผู้เฒ่า... รักษาคนมาสามสิบปี ทนงตนว่ามีความรู้กว้างขวาง วันนี้ถึงได้รู้ว่า เหนือคนยังมีคน เหนือฟ้ายังมีฟ้า” น้ำเสียงของเขา เจือไปด้วยความพ่ายแพ้อย่างยากจะบรรยาย “วิธีการรักษาบาดแผลเช่นนี้ ข้าผู้เฒ่าไม่เคยได้ยินมาก่อน ไม่เคยได้เห็นมาก่อน มัน... มันดูเหมือนจะหยาบคายป่าเถื่อน ขัดต่อหลักการแพทย์ แต่... กลับได้ผลอย่างไม่น่าเชื่อ”

เขามองไปยังเสิ่นจือเวย ในแววตาไม่มีการดูถูกหรือโกรธเคืองเหมือนในตอนแรกอีกต่อไป กลับมีแววเคารพยำเกรงเพิ่มเข้ามา ราวกับกำลังมองดูปาฏิหาริย์ทางการแพทย์ที่เดินได้ “ท่าน... ท่านผู้มีพระคุณจ้าวผู้นี้ เป็นยอดฝีมือจากแห่งหนใดรึ” เขาอดไม่ได้ที่จะถาม

เฉียนเต๋อไห่ทำหน้าขื่นขม เล่าเรื่องราวเกี่ยวกับจ้าวเหิงเท่าที่ตนเองรู้ ออกมาอย่างสับสนปนเป หูชิ่งเฟิงฟังจบ ก็นิ่งเงียบไปนาน ในโลกนี้ มีคนประหลาดเช่นนี้อยู่จริงๆ รึ

เขานึกอยากจะไปพบคนผู้นี้ อยากจะถามเขาต่อหน้าว่า หลักการของวิชาเย็บแผลนี้คืออะไรกันแน่ เหตุใดจึงต้องใช้ของที่ดุร้ายอย่างเหล้าแรงมาล้างบาดแผล แต่ความคิดนี้เพียงแค่แวบผ่านเข้ามา ก็ถูกเขากดระงับไว้ทันที

เขารู้ดีว่า วิชาการแพทย์ที่พลิกฟ้าคว่ำแผ่นดินเช่นนี้ หากแพร่งพรายออกไป จะก่อให้เกิดความโกลาหลเพียงใด มันจะไม่เป็นที่ยอมรับของโลก ไม่เป็นที่ยอมรับของกระแสหลักทางการแพทย์ คนที่ชื่อจ้าวเหิงผู้นั้น ไม่ถูกบูชาดั่งเทพเจ้า ก็... จะถูกตราหน้าว่าเป็นพวกนอกรีต ถูกเหล่าแพทย์ทั่วทั้งแผ่นดินรุมโจมตี สุดท้ายก็ต้องลงเอยด้วยการมีชื่อเสียงฉาวโฉ่

ตนเองก็อายุปูนนี้แล้ว ทั้งชื่อเสียง ฐานะ ความมั่งคั่ง ก็มีครบหมดแล้ว เหตุใดจะต้องไปยุ่งเกี่ยวกับน้ำขุ่นๆ นี้ด้วย “ช่างเถอะ ช่างเถอะ” หูชิ่งเฟิงส่ายหน้า ราวกับได้ตัดสินใจเรื่องสำคัญบางอย่างแล้ว “ในเมื่อวิธีนี้มันได้ผล เช่นนั้นก็ปล่อยให้มันเป็นไปตามนั้นเถอะ ข้าผู้เฒ่าในวันนี้ ก็จะขอใช้วิชาอายุรเวท ปรับสมดุลลมปราณโลหิต บำรุงรากฐานพลังชีวิตให้คุณชายก็แล้วกัน”

เขานั่งลงข้างเตียงอีกครั้ง จับชีพจรให้เสิ่นจือเวยอีกครั้ง ครั้งนี้ เขาตรวจอย่างละเอียดลออที่สุด แม้แต่การเปลี่ยนแปลงจังหวะหายใจของเสิ่นจือเวยก็ยังนำมาพิจารณาด้วย ครู่ใหญ่ เขาจึงลุกขึ้นยืน เดินไปที่โต๊ะ ให้คนสนิทของเฉียนเต๋อไห่ปูกระดาษและฝนหมึก เขายกพู่กันขึ้นกลางอากาศ รวบรวมสมาธิครู่หนึ่ง ปลายพู่กันก็ตวัดราวกับมังกรเหิน เขียนใบสั่งยาออกมาฉบับหนึ่งรวดเดียวจนเสร็จ

“เรื่องบาดแผลภายนอก ข้าผู้เฒ่าไม่กล้าพูดจาพล่อยๆ แต่เรื่องการบำรุงอวัยวะภายใน ทั่วทั้งใต้หล้านี้ ผู้ที่จะเหนือไปกว่าข้าผู้เฒ่า มีไม่เกินห้าคน!” ความมั่นใจของหูชิ่งเฟิงกลับมาแล้ว “ใบสั่งยานี้ ใช้โสมเก่าร้อยปีเป็นตัวยาหลักในการบำรุงพลังหยวนชี่ ใช้ตังกุยและเนื้อลำไยแห้งบำรุงเลือดหัวใจ เสริมด้วยฝูเสินและหย่วนจื้อเพื่อสงบจิตใจ คุณชายสูญเสียพลังชีวิตและเลือดลมไปมาก ราวกับต้นไม้ที่ไร้ราก ต้องใช้ยาบำรุงขนานใหญ่เหล่านี้ ประคองชีวิตของเขาไว้!”

เขายื่นใบสั่งยาให้เฉียนเต๋อไห่ กำชับอย่างจริงจัง “ตัวยาเหล่านี้ต้องไปเอาที่ร้านใหญ่ซิ่งหลินถังในตัวอำเภอเท่านั้น! ถือสาส์นแทนใจของข้าไป ให้พวกเขาเอาตัวยาเก่าเก็บก้นหีบออกมา! หากอายุยาขาดไปนิดเดียว สรรพคุณยาก็จะต่างกันราวฟ้ากับเหว! จำไว้ จำไว้ให้ดี!”

เฉียนเต๋อไห่รับใบสั่งยาที่เขียนตัวอักษรเต็มพรืดนั้นมา ราวกับรับราชโองการ พยักหน้าซ้ำๆ “ขอรับๆ! ข้าจะรีบให้คนไปเดี๋ยวนี้! ให้ม้าเร็วที่สุดไป!”

หูชิ่งเฟิงยังกำชับเรื่องข้อห้ามในการกินและการพักฟื้นอีกเล็กน้อย สุดท้าย สายตาของเขาก็จับจ้องไปที่บาดแผลเย็บอันน่ากลัวบนหน้าอกของเสิ่นจือเวยอีกครั้ง “ด้ายนี่... อย่าเพิ่งรีบตัดออก ทุกวันยังคงต้องใช้เหล้าแรงเช็ดรอบๆ บาดแผล รักษาความสะอาดไว้ เจ็ดวันหลังจากนี้ หากคุณชายไม่มีไข้สูงกลับมาอีก บาดแผลไม่เน่าเปื่อย บางที... บางทีถึงจะนับว่าผ่านพ้นวิกฤตนี้ไปได้อย่างแท้จริง”

พูดจบ เขาก็เก็บกล่องยาของตนเอง กล่าวลาท่ามกลางเสียงขอบคุณอย่างสุดซึ้ง แล้วเดินจากไป เขาเดินไปอย่างรวดเร็ว แผ่นหลังกระทั่งดูมีแววรีบร้อนอยู่บ้าง ราวกับไม่ต้องการอยู่ที่นี่อีกแม้แต่เสี้ยววินาที

ในห้องกลับสู่ความเงียบสงบอีกครั้ง เฉียนเต๋อไห่ถือใบสั่งยาและสาส์นแทนใจด้วยตนเอง ส่งคนสนิทอีกคนหนึ่งขี่ม้าเร็วที่สุดมุ่งหน้าไปยังอำเภอชิงเหอ

เสิ่นจือเวยนอนอยู่บนผ้าห่มนวมเมฆาอันอ่อนนุ่ม ฟังเสียงกีบม้าที่ค่อยๆ ห่างไกลออกไปข้างนอก ดวงตาก็หรี่ลงเล็กน้อย ยอดคนที่สามารถพลิกฟ้าคว่ำแผ่นดินวงการแพทย์ได้ ยอดฝีมือที่แม้แต่หมอเทวดาอย่างหูชิ่งเฟิงยังต้องตกตะลึง ถุงเงินที่ตนเองให้ไป เขาคนนั้นรับไปอย่างง่ายดาย ราวกับรีบร้อนที่จะตัดขาดความสัมพันธ์ แต่ทว่า บุญคุณช่วยชีวิต ไฉนเลยจะเป็นเพียงเงินร้อยตำลึงที่จะชดใช้กันได้หมดสิ้น