บทที่ 83 กลิ่นเนื้อพะโล้หอมฟุ้งยามค่ำคืน

ค่ำคืนมืดมิด หมู่บ้านตระกูลจ้าวตกอยู่ในความเงียบสงัด แต่ในลานบ้านเล็กๆ ของจ้าวเหิง กลับสว่างไสวไปด้วยแสงไฟ ไอร้อนลอยฟุ้ง

กระทะเหล็กใบใหญ่สองใบที่ยืมมาจากทั่วหมู่บ้าน ถูกตั้งอยู่บนเตาดินที่ก่อขึ้นมาชั่วคราว ด้านล่างคือเปลวไฟจากฟืนที่ลุกโชนอย่างบ้าคลั่ง ในกระทะ คือน้ำพะโล้สีเข้มข้นที่กำลังเดือดพล่าน กลิ่นหอมอันเข้มข้นราวกับมีชีวิต พุ่งเข้าสู่รูจมูกของผู้คนอย่างอุกอาจ ยึดครองประสาทรับกลิ่นทั้งหมด

เสิ่นฟู่กุ้ยเปลือยท่อนบน ผิวสีทองแดงเป็นมันวาวอยู่ภายใต้แสงไฟ เหงื่อเม็ดโตราวกับเม็ดถั่วไหลลู่ไปตามโครงหน้าที่คมคายของเขา หยดลงบนขอบเตาที่ร้อนจัด เกิดเสียง “ซี่ฉ่า” เบาๆ แล้วระเหยไปในทันที

งานของเขาง่ายมาก ก็คือการเฝ้าไฟ เติมฟืน และใช้ไม้พายยาวๆ คอยคนในหม้อเป็นระยะๆ ป้องกันไม่ให้ชิ้นเนื้อและเครื่องในติดก้นหม้อ งานนี้ไม่เหนื่อย แต่มันทรมานคน

ตั้งแต่พลบค่ำจนถึงตอนนี้ ผ่านไปแล้วเกือบสามชั่วยามเต็มๆ เขาแทบจะไม่ได้ขยับไปไหนเลย ตอนที่ล้างกองเครื่องในเมื่อกลางวัน เขาคิดว่านั่นคืองานที่หนักหนาสาหัสที่สุดแล้ว กลิ่นคาวสาบนั้น แม้จะใช้เถ้าฟางขัดถูซ้ำๆ ก็ยังคงดื้อด้านแทรกซึมเข้ามาในสมองของเขา ชายฉกรรจ์ที่สามารถเคี้ยวเสบียงแห้งในกองซากศพได้เป็นครั้งแรกที่รู้สึกว่ากระเพาะไส้กำลังปั่นป่วนไปหมด

แต่ในตอนนี้ เมื่อได้กลิ่นหอมที่รุนแรงเหลือร้ายในหม้อนี้ เขาก็รู้สึกเพียงว่า ความเหนื่อยยากเมื่อตอนกลางวัน มันช่างคุ้มค่าเสียจริง หอมเหลือเกิน หอมจนทำให้เขารู้สึกว่าตนเองไม่ได้กำลังจุดไฟ แต่กำลังหลอมยาอายุวัฒนะอยู่

“ฟู่กุ้ย ไฟอ่อนลงหน่อย” เสียงของจ้าวเหิงดังมาจากด้านข้าง เขาไม่ได้เฝ้าอยู่ข้างเตาเหมือนเสิ่นฟู่กุ้ย แต่นั่งอยู่บนม้านั่งหินในลานบ้าน ในมือถือมีดเล่มเล็ก กำลังจัดการกับหัวหมูอย่างละเอียด หัวหมูถูกต้มจนกึ่งสุกแล้ว เขาใช้มีดเล่มเล็กค่อยๆ เลาะต่อมน้ำเหลืองและสิ่งสกปรกตามซอกมุมต่างๆ ออกอย่างคล่องแคล่ว ท่วงท่าจดจ่อและจริงจัง

“ขอรับ เถ้าแก่!” เสิ่นฟู่กุ้ยตอบรับคำหนึ่ง รีบใช้คีมคีบไฟดึงฟืนท่อนใหญ่ออกมาสองท่อน การเดือดพล่านในหม้อสงบลงเล็กน้อย ปุดๆ เป็นฟอง แต่กลิ่นหอมกลับยิ่งนุ่มลึกขึ้น

“เถ้าแก่ นี่ต้องต้มนานแค่ไหนหรือขอรับ” เสิ่นฟู่กุ้ยมองดูสีของท้องฟ้า อดไม่ได้ที่จะถาม

“เนื้อหมูสามชั้นกับคากิอีกหนึ่งชั่วยามก็ได้แล้ว ต้องตักออกมา ส่วนหัวหมูกับเครื่องใน ต้องใช้ไฟอ่อนตุ๋นต่อไปอีกทั้งคืน” จ้าวเหิงตอบโดยไม่เงยหน้า

ตุ๋นทั้งคืน เสิ่นฟู่กุ้ยถึงกับตกตะลึงในใจ เขาเคยรู้แค่ว่าเนื้อสัตว์ต้มสุกก็กินได้แล้ว ไฉนเลยจะรู้ว่าในนี้ยังมีเคล็ดลับอะไรมากมายขนาดนี้

จ้าวเหิงจัดการหัวหมูในมือจนเสร็จ โยนมันกลับลงไปในหม้ออีกใบ จากนั้นก็ลุกขึ้นยืน เดินมาอยู่ข้างๆ เสิ่นฟู่กุ้ย ตบไหล่เขาเบาๆ “เจ้าเข้าไปนอนในบ้านสักงีบเถอะ กะดึกข้ามาเฝ้าเอง”

“เถ้าแก่ ข้าไม่เหนื่อยขอรับ!” เสิ่นฟู่กุ้ยยืดอกขึ้นทันที เสียงดังกึกก้อง “นี่คือคำสั่ง” น้ำเสียงของจ้าวเหิงไม่หนัก แต่กลับแฝงไว้ด้วยอำนาจที่มิอาจปฏิเสธได้ “พรุ่งนี้มีเรื่องให้เจ้าเหนื่อยอีกเยอะ เก็บแรงไว้ให้ดี ถึงจะทำงานได้”

“...ขอรับ” เสิ่นฟู่กุ้ยลังเลอยู่ครู่หนึ่ง สุดท้ายก็พยักหน้า เขารู้ดีว่าเถ้าแก่เป็นคนพูดคำไหนคำนั้น เขาหันหลังเดินเข้าบ้าน ล้มตัวลงบนเตียงไม้กระดานที่เย็นเฉียบ ในจมูกเต็มไปด้วยกลิ่นเนื้อหอมหวนที่ชวนดึงวิญญาณ แต่ในสมองกลับกำลังคิดว่า พรุ่งนี้ มันจะเป็นอย่างไรนะ

...

วันรุ่งขึ้น ท้องฟ้าเพิ่งจะสางสว่าง เสิ่นฟู่กุ้ยที่กำลังขับเกวียนวัวยังคงดื่มด่ำอยู่กับรสชาติของลิ้นหมูที่ได้กินกับแป้งทอดเมื่อครู่นี้ เถ้าแก่บอกว่าของสิ่งนั้นเรียกว่าลิ้นหมู รสชาตินั้น มันช่างสุดยอดจริงๆ แม้ว่าจะกินไปจนกึ่งอิ่มแล้ว แต่เสิ่นฟู่กุ้ยกลับรู้สึกว่ากินเท่าไหร่ก็ไม่พอ พลางคิด พลางน้ำลายก็ไหลออกมาอีก

เมื่อส่งเถี่ยตั้นที่สำนักศึกษาแล้ว เกวียนวัวจึงค่อยมุ่งหน้าไปยังตลาดของเมืองชิงหยาง ยามที่ตลาดยังเพิ่งจะตื่น ยังคงเจือไปด้วยน้ำค้างยามเช้าและไอเย็น เกวียนวัวคันหนึ่งก็ “เอี๊ยดอ๊าด” ขับมาถึงยังตำแหน่งเดิมที่จ้าวเหิงเคยตั้งแผงเมื่อหลายวันก่อน

ร่างสูงใหญ่สองร่างกระโดดลงมาจากบนรถ จ้าวเหิงและเสิ่นฟู่กุ้ย

ทั้งสองคนไม่พูดพร่ำทำเพลง เริ่มต้นขนของลงมาจากบนรถ ไม่ใช่กระทะใบเดียว แต่เป็นถังไม้ขนาดใหญ่สูงครึ่งตัวคนถึงสามใบ บนถังปิดไว้ด้วยผ้ากระสอบหนาๆ

เมื่อจ้าวเหิงเปิดผ้ากระสอบบนถังใบหนึ่งออก ไอน้ำสีขาวที่ร้อนจัด ซึ่งผสมปนเปไปกับกลิ่นเนื้อหอมเข้มข้นและกลิ่นเครื่องเทศพะโล้ ก็พลันพวยพุ่งออกมาในทันที! กลิ่นนั้น มันช่างนุ่มลึกเข้มข้นกว่าเมื่อคืนวานเป็นร้อยเท่า! ราวกับมือที่มองไม่เห็นขนาดใหญ่คู่หนึ่ง คว้าจมูกของทุกคนในตลาดไว้ แล้วกระชากอย่างแรงมาทางนี้!

“สวรรค์! นี่มันกลิ่นอะไรกัน!”

“หอม! หอมเกินไปแล้ว!”

“คืออาจารย์จ้าว! อาจารย์จ้าวที่ขายเนื้อพะโล้กลับมาแล้ว!”

กระแสผู้คนในตลาดราวกับฝูงฉลามที่ได้กลิ่นเลือด พลันมุ่งหน้ามายังทิศทางนี้ในทันที ลูกค้าประจำบางคนที่เคยมาด้อมๆ มองๆ เมื่อหลายวันก่อนแต่กลับต้องคว้าน้ำเหลว ยิ่งตาลุกวาว ราวกับได้พบญาติสนิท พลางกลืนน้ำลาย พลางเบียดเสียดไปข้างหน้า

“อาจารย์จ้าว! ในที่สุดก็รอท่านจนได้! ข้าก็นึกว่าท่านเลิกทำธุรกิจนี้ไปแล้วเสียอีก!” ชายวัยกลางคนที่มาซื้อเนื้อหัวหมูเป็นประจำตะโกนแหกปากลั่น

“นั่นสิอาจารย์จ้าว ลูกเมียที่บ้านข้าบ่นถึงมาหลายวันแล้ว ตะกละจนทนไม่ไหวแล้ว!”

“อาจารย์จ้าว วันนี้ต้องเอามาเยอะๆ หน่อยนะ คราวก่อนมาช้าไป แม้แต่น้ำแกงก็ยังไม่เหลือ!”

จ้าวเหิงมองดูฝูงชนที่มาชุมนุมกันมากขึ้นเรื่อยๆ ตรงหน้า ใบหน้าก็ปรากฏรอยยิ้มออกมาเล็กน้อย เขาประสานมือคารวะให้ทุกคน กล่าวเสียงดังฟังชัด “ให้ทุกท่านต้องรอนานแล้ว! สองสามวันก่อนที่บ้านพอดีมีธุระนิดหน่อย เลยต้องล่าช้าไป วันนี้ รับรองว่ามีพอ!”

เขาพลางพูด พลางตักเนื้อหมูสามชั้นพะโล้สีแดงเข้ม มันวาวเป็นประกาย หนักไม่ต่ำกว่าเจ็ดแปดชั่งชิ้นหนึ่งออกมาจากถังไม้ วางลงบนเขียง เนื้อชิ้นนั้นถูกตุ๋นจนเปื่อยนุ่มอย่างที่สุด สั่นไหวดุ๊กดิ๊ก ผิวหนังชั้นนอกปรากฏเป็นสีคาราเมลที่น่าเย้ายวน ส่วนที่เป็นเนื้อไม่ติดมันก็ดูดซับน้ำแกงไว้จนชุ่มฉ่ำ สีสันเข้มลึก ส่วนที่เป็นไขมันกลับกลายเป็นสีใสราวกับคริสตัล ประหนึ่งอัญมณีอาเกต

“ซี๊ด...” ในฝูงชนดังเสียงสูดหายใจเฮือกใหญ่ขึ้นมาพร้อมกัน แค่ได้มอง น้ำลายก็ท่วมท้นจนกลายเป็นภัยพิบัติแล้ว

“อาจารย์จ้าว เอาไส้ใหญ่หมูมาให้ข้าครึ่งชั่ง! เอาที่มันๆ หน่อย!” ชายฉกรรจ์คนหนึ่งรีบร้อนควักถุงเงินออกมา “ข้าเอาขาหน้าหมูชิ้นหนึ่ง! เอาทั้งชิ้นเลย!”

“ข้าเอาเนื้อหัวหมูสองชั่ง เอาติดมันหน่อย!”

“เอา... นี่มันเนื้ออะไรวะนี่ ให้ข้าชั่งหนึ่ง! ดูแล้วก็หอมแล้ว! เอามาให้ข้าหนึ่งชั่งด้วย!”

ฝูงชนพลันสับสนอลหม่านในทันที ทุกคนล้วนอยากจะซื้อเป็นคนแรก “ทุกท่านอย่าเบียดกัน! อย่าเบียด!” จ้าวเหิงตะโกนเสียงดังขึ้น พลังเสียงเต็มเปี่ยม “มาทีละคน เข้าแถวให้ดี! วันนี้ของมีเยอะ ทุกคนได้กินแน่นอน!” เสียงของเขาราวกับแฝงไว้ด้วยพลังบางอย่าง ทำให้ฝูงชนที่กำลังโกลาหลชะงักไปครู่หนึ่ง

ส่วนเสิ่นฟู่กุ้ยที่อยู่ข้างๆ เขา เพียงแค่ก้าวไปยืนอยู่หน้าเขียงอย่างเงียบๆ สองแขนกอดอก ร่างสูงใหญ่ราวกับเจดีย์เหล็ก สายตาเย็นชา กวาดมองทุกคน พวกคนที่เดิมทีคิดจะเบียดเสียดไปข้างหน้า พอสบเข้ากับสายตาของเขา ก็พากันหดคอโดยไม่รู้ตัว ถอยกลับไปยืนเข้าแถวอย่างเรียบร้อย

“ต้องอย่างนี้สิ” จ้าวเหิงพยักหน้าอย่างพึงพอใจ หยิบมีดหั่นเนื้อขึ้นมา มองไปยังชายฉกรรจ์ที่อยู่หน้าสุดของแถว “พี่ชายท่านนี้ ต้องการอะไร”

“ไส้ใหญ่ครึ่งชั่ง เนื้อหัวหมูครึ่งชั่ง!”

“ได้เลย!”

จ้าวเหิงมือขึ้นมีดลง ท่วงท่าคล่องแคล่ว มีดยาวกรีดผ่านเนื้อพะโล้ เกิดเสียงเบาๆ ที่น่าฟัง เขาไม่แม้แต่จะต้องใช้ตาชั่ง ทุกครั้งที่หั่นลงไป น้ำหนักก็ไม่หนีไปจากความเป็นจริงเลย “พี่ชาย เนื้อของท่าน สามสิบห้าเหรียญทองแดง!”

ชายผู้นั้นรับห่อเนื้อที่ห่อด้วยกระดาษน้ำมันไป น้ำหนักที่หนักอึ้งและกลิ่นหอมที่โชยปะทะจมูกทำให้เขายิ้มจนแก้มปริ รีบนับเหรียญทองแดงยื่นส่งไป ประคองห่อเนื้อในอ้อมแขนราวกับเป็นสมบัติล้ำค่า เบียดเสียดออกจากฝูงชนไป ธุรกิจ ก็เริ่มต้นขึ้นเช่นนี้

ในตอนแรก ก็ยังมีเพียงลูกค้าประจำสองสามคน แต่เมื่อกลิ่นหอมอันรุนแรงนั้นอบอวลไปทั่วทั้งฟากฟ้าของตลาด ผู้คนก็ยิ่งถูกดึงดูดเข้ามามากขึ้นเรื่อยๆ ทั้งคนขายผัก ขายผ้า คนที่มาเดินตลาด กระทั่งพ่อค้าเร่ที่เดินผ่านไปมา ก็อดไม่ได้ที่จะเดินตามกลิ่นมาดู พอพวกเขาเห็นเนื้อพะโล้ที่กองพะเนินอยู่บนเขียงซึ่งช่างน่ารับประทานอย่างที่สุด เห็นแถวที่ยาวเหยียดนั้น ก็อดไม่ได้ที่จะเข้าร่วมไปด้วย

แถวยิ่งต่อก็ยิ่งยาว ในไม่ช้าก็เลี้ยวโค้งไป กลายเป็นทิวทัศน์ที่แปลกตาในตลาดไป