บทที่ 84 ขายเกลี้ยงในพริบตา

ร้านขายเนื้อของเถ้าแก่จางอยู่ไม่ไกลนัก วันนี้ธุรกิจของเขาเงียบเหงาอย่างน่าใจหาย เนื้อสดบนเขียงแทบไม่มีคนสนใจ เขามองดูภาพเหตุการณ์อันร้อนแรงที่ฝั่งของจ้าวเหิง อ้าปากค้างจนแทบจะยัดไข่ไก่เข้าไปได้ทั้งฟอง ในใจทั้งอิจฉาและลิงโลด

อิจฉาที่จ้าวเหิงหาเงินได้ง่ายราวกับดื่มน้ำเปล่า ลิงโลดที่ยิ่งจ้าวเหิงขายได้มากเท่าไหร่ ธุรกิจการจัดส่งเครื่องในของเขาในอนาคตก็จะยิ่งมั่นคงมากขึ้นเท่านั้น! นี่มันคือเจ้าบุญทุ่มระยะยาวชัดๆ!

มีดของจ้าวเหิงไม่เคยได้หยุดพัก เสิ่นฟู่กุ้ยรับผิดชอบชั่งน้ำหนัก รับเงิน ห่อเนื้อ ทั้งสองคนประสานงานกันได้อย่างไร้ที่ติ

ในตอนแรก เสิ่นฟู่กุ้ยยังมีท่าทีเงอะงะอยู่บ้าง เหรียญทองแดงและห่อกระดาษน้ำมันทำเอาเขามือมันไปหมด แต่ความสามารถในการเรียนรู้ของเขากลับสูงอย่างยิ่ง ในไม่ช้าเขาก็ปรับตัวเข้ากับจังหวะได้ การเคลื่อนไหวก็ยิ่งคล่องแคล่วชำนาญมากขึ้น

เขามองดูถุงเงินที่พองโตขึ้นอย่างเห็นได้ชัดด้วยตาเปล่า จากที่แห้งแฟบในตอนแรก จนกลายเป็นหนักอึ้งในภายหลัง และต่อมาถุงเงินใบเดียวก็ใส่ไม่พอ ต้องเปลี่ยนเป็นหีบไม้ใส่เงิน เสียงกระทบกัน “ดังเคร้งคร้าง” ของเหรียญทองแดงนั้น มันช่างไพเราะยิ่งกว่าเสียงกลองศึกในสนามรบเสียอีก

ในที่สุดเขาก็ได้สัมผัสอย่างลึกซึ้งแล้วว่า ความหมายของคำว่า “เสบียงศึก” และ “ต้นทุน” ที่เถ้าแก่พูดนั้นคืออะไร

ไอ้เครื่องในหมูที่ในสายตาของเขาดูเหมือนจะเอาขึ้นโต๊ะไม่ได้เหล่านี้ สิ่งที่แลกเปลี่ยนกลับมา ก็คือเงินทองที่แท้จริงทีละหีบๆ ที่สามารถทำให้พี่น้องได้กินอิ่มท้อง สามารถซื้อมีดซื้อม้าได้!

ในใจของเขา พลันมีไฟร้อนระอุสายหนึ่งลุกโชนขึ้นมา เวลาค่อยๆ ผ่านไป ดวงอาทิตย์เคลื่อนจากทิศตะวันออกขึ้นสู่กลางศีรษะ แล้วค่อยๆ คล้อยต่ำไปทางทิศตะวันตก

ผู้คนในตลาดค่อยๆ บางตาลง แต่แถวที่หน้าแผงของจ้าวเหิง กลับไม่เคยสั้นลงไปมากนัก “หมดแล้ว! ขาหน้าหมูหมดแล้ว!”

“เนื้อหัวหมูก็เหลือแค่ก้นถังแล้ว!”

“ยังมีหมูสามชั้นอีกไหมอาจารย์จ้าว”

เมื่อถึงยามเซิน ถังไม้ใบสุดท้ายก็เห็นก้นถัง จ้าวเหิงหั่นตับพะโล้ชิ้นสุดท้ายส่งให้หญิงชราคนหนึ่ง จากนั้นก็ปักมีดลงบนเขียง ประสานมือคารวะให้กับฝูงชนที่ยังคงต่อแถวอยู่ซึ่งเต็มไปด้วยใบหน้าที่ผิดหวัง “พี่น้องทุกท่าน ต้องขออภัยจริงๆ ของที่นำมาวันนี้ ขายหมดเกลี้ยงแล้วขอรับ!”

“หา นี่หมดแล้วรึ”

“ข้าอุตส่าห์ต่อแถวมาเกือบหนึ่งชั่วยามเลยนะ!”

“อาจารย์จ้าว พรุ่งนี้ยังมาอีกหรือไม่ พรุ่งนี้ต้องเอามาเยอะๆ หน่อยนะ!”

“แน่นอน แน่นอน!” จ้าวเหิงยิ้มรับคำ “พรุ่งนี้ก็ยังอยู่ที่เดิม รับรองว่าจะให้ทุกท่านได้ซื้อกันถ้วนหน้า!” ฝูงชนจึงค่อยๆ สลายตัวไปอย่างอาลัยอาวรณ์ พลางเดินก็ยังพลางหวนนึกถึงกลิ่นหอมนั้น

ที่หน้าแผงของจ้าวเหิง เหลือเพียงเศษกระดาษน้ำมันที่เกลื่อนกลาด และเศษเนื้อที่หลงเหลืออยู่บนเขียง เสิ่นฟู่กุ้ยมองดูถังไม้ใบใหญ่ที่ว่างเปล่าทั้งสามใบ แล้วมองไปยังหีบไม้ใส่เงินที่อยู่ข้างๆ ซึ่งเกือบจะเต็มแล้ว กลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่ รู้สึกเพียงว่าเหมือนกำลังอยู่ในความฝัน

นี่... ขายหมดแล้ว นั่นมันเนื้อกับเครื่องในเกือบสองร้อยชั่งเลยนะ! “ฟู่กุ้ย เก็บของ รอเถี่ยตั้นเลิกเรียนแล้วก็กลับบ้าน” เสียงของจ้าวเหิงดังขึ้น ใบหน้าของเขาเจือไปด้วยความเหนื่อยล้า แต่แววตากลับสว่างไสวจนน่าตกใจ

“ขอรับ เถ้าแก่!” เสิ่นฟู่กุ้ยตอบรับคำหนึ่ง รู้สึกราวกับมีเรี่ยวแรงที่ใช้ไม่หมดอยู่เต็มตัว

...

พลบค่ำ จ้าวเหิงยื่นหีบที่บรรจุเหรียญทองแดงและเศษเงินก้อนหนึ่งให้เสิ่นฟู่กุ้ย “นับดู” จ้าวเหิงพูดกับเสิ่นฟู่กุ้ย “ขอรับ!”

เสิ่นฟู่กุ้ยนั่งยองๆ ลง เทเหรียญทองแดงลงบนเสื่อฟางที่สะอาด เริ่มนับทีละพวง ทีละพวง ท่วงท่าของเขาเงอะงะมาก แต่กลับจริงจังอย่างที่สุด จ้าวเหิงยืนมองอยู่ข้างๆ อย่างเงียบๆ ในใจของเขาประเมินตัวเลขคร่าวๆ ไว้แล้ว หักต้นทุนแล้ว กำไรสุทธิของวันนี้ อย่างน้อยที่สุดก็อยู่ทีห้าตำลึงเงินขึ้นไป!

นี่เป็นเพียงแผงลอยเล็กๆ ในเมืองชิงหยางเท่านั้น ถ้าหากไปถึงตัวอำเภอ เปิดหน้าร้านได้ล่ะก็... ในดวงตาของจ้าวเหิง ส่องประกายไฟที่เรียกว่าความทะเยอทะยาน

ในขณะนั้นเอง ที่หน้าประตูบ้านก็พลันดังไปด้วยเสียงฝีเท้าที่เร่งร้อน “เถ้าแก่!”

จ้าวเหิงเงยหน้าขึ้นทันที เพียงเห็นเฉินซานหยวนและโซ่วโหว หลิวเจียง ยืนหน้าตาตื่นอยู่ที่หน้าประตู ทั้งสองคนดูซูบโทรมกว่าตอนที่จากไปไม่น้อย ริมฝีปากแห้งแตก ใบหน้าและลำตัวเต็มไปด้วยฝุ่นดินหนาเตอะ เห็นได้ชัดว่าเดินทางมาไกลมาก แต่ดวงตาของพวกเขากลับราวกับหมาป่าในยามค่ำคืน สว่างไสวและคมกริบ

“กลับมาแล้วรึ” จ้าวเหิงลุกขึ้นยืน น้ำเสียงสงบนิ่ง “กลับมาแล้วขอรับ!” เฉินซานหยวนและโซ่วโหวประสานหมัดพร้อมกัน เสียงแหบพร่าแต่กลับทรงพลัง

เสิ่นฟู่กุ้ยที่กำลังนับเงินอยู่ก็หยุดการกระทำลง ลุกขึ้นยืนอย่างตื่นเต้น “ซานหยวน! โซ่วโหว!”

“สถานการณ์เป็นอย่างไรบ้าง” จ้าวเหิงไม่พูดจาอารัมภบทเยิ่นเย้อ เข้าประเด็นทันที

เฉินซานหยวนและโซ่วโหวสบตากันแวบหนึ่ง สีหน้าดูซับซ้อนอยู่บ้าง โซ่วโหว หลิวเจียง เป็นคนใจร้อน ชิงเปิดปากก่อน “เถ้าแก่ หน้าร้านหาเจอแล้วขอรับ! ทำเลทองเลย! อยู่ตรงริมท่าเรือที่ใหญ่ที่สุดในเขตใต้ของอำเภอชิงเหอเลยขอรับ คนเดินไปเดินมา มีแต่พวกกุลีแบกหามกับคนเรือ รับรองว่าเป็นทำเลทองในการทำธุรกิจอาหารแน่นอน!”

ในน้ำเสียงของเขาเจือไปด้วยความตื่นเต้น “ร้านนั้นมีสองชั้นบนล่าง ด้านหน้าทำการค้า ด้านหลังมีลานบ้านขนาดใหญ่ แถมยังมีห้องพักอีกเจ็ดแปดห้อง เพียงพอให้พี่น้องพวกเราอาศัยอยู่ได้เลย! ค่าเช่าก็ไม่แพง เดือนละแค่...”

“แต่ว่า” เฉินซานหยวนพูดขัดจังหวะหลิวเจียง เสียงของเขาหนักแน่นกว่ามาก เขามองจ้าวเหิง สีหน้าเคร่งขรึม “เถ้าแก่ เรื่องราว อาจจะซับซ้อนกว่าที่พวกเราคิดไว้เล็กน้อยขอรับ”

สายตาของจ้าวเหิงพลันหดเล็กลง ในลานบ้านเงียบกริบลงในทันที เหลือเพียงเสียงลมยามเย็นที่พัดผ่านใบไม้ดังซ่าๆ “พูดมา” จ้าวเหิงเอ่ยออกมาเพียงคำเดียว

เฉินซานหยวนสูดหายใจเข้าลึกๆ ค่อยๆ กล่าว “ร้านนั้นดีทุกอย่าง เพียงแต่ไม่มีใครกล้าเช่า เพราะว่าเถ้าแก่คนก่อนหน้า เมื่อสามเดือนก่อน ถูกคนจับถ่วงแม่น้ำไปแล้วขอรับ”

“ถ่วงแม่น้ำ” สามคำที่จ้าวเหิงเอ่ยออกมา ราวกับก้อนน้ำแข็งสามก้อน ทุบลงบนหัวใจที่กำลังร้อนรุ่มของทุกคน อากาศที่ร้อนระอุในลานบ้านซึ่งเพิ่งจะอุ่นขึ้นมาเพราะเงินเต็มหีบเมื่อครู่ พลันถูกไอเย็นที่มองไม่เห็นแช่แข็งในบัดดล แสงสุดท้ายของอาทิตย์ยามเย็นดูเหมือนจะสูญเสียอุณหภูมิไป เหลือเพียงสีแดงฉานที่บาดตา

เสิ่นฟู่กุ้ยที่กำลังนับเงินอยู่เงยหน้าขึ้นพรวด พวงเหรียญทองแดงในมือ “เคร้ง” หล่นกระจายลงบนเสื่อ ใบหน้าที่ซื่อสัตย์ของเขา ปรากฏสีหน้าที่ผสมปนเปกันระหว่างความตะลึงงันและไอสังหารออกมาเป็นครั้งแรก

“ฝีมือใคร” เสียงของเสิ่นฟู่กุ้ยพลันต่ำลง ราวกับถูกเค้นออกมาจากอก ในสมรภูมิชายแดน เรื่องแบบนี้หมายถึงการท้าทาย หมายถึงหนี้เลือดที่ต้องชดใช้ด้วยเลือด

จ้าวเหิงไม่ได้มองเขา สายตายังคงจับจ้องอยู่ที่ใบหน้าของเฉินซานหยวน สงบนิ่งราวกับบ่อน้ำลึก ไม่ปรากฏคลื่นแม้แต่น้อย แต่คนที่คุ้นเคยกับเขาย่อมรู้ดีว่า นี่คือสภาวะที่เขาจดจ่อและอันตรายที่สุด เขาโบกมือ ส่งสัญญาณให้เสิ่นฟู่กุ้ยใจเย็นลงก่อน จากนั้นจึงค่อยๆ เอ่ยปาก สั่งเฉินซานหยวน “เล่ามาให้ละเอียด”

“ขอรับ” เฉินซานหยวนสงบสติอารมณ์ เริ่มต้นเล่าข่าวสารที่ตนเองและโซ่วโหวไปสืบมาได้ทั้งหมด “เถ้าแก่ ร้านนั้นเป็นทำเลทองจริงๆ ขอรับ หน้าร้านหลังลานบ้าน ก่ออิฐเขียวมุงกระเบื้องอย่างดี ตั้งอยู่ตรงหัวมุมถนนที่คึกคักที่สุดของท่าเรือเขตใต้ กุลีแบกหามที่ท่าเรือ คนเรือที่สัญจรไปมา ตลอดทั้งวันผู้คนไม่ขาดสาย ล้วนเป็นลูกค้าที่ยอมจ่ายเงินเพื่อเติมเต็มกระเพาะ เนื้อพะโล้ของพวกเราหากไปเปิดที่นั่น ธุรกิจจะต้องรุ่งเรืองกว่าที่เมืองชิงหยางเป็นสิบเท่าแน่นอนขอรับ”

โซ่วโหว หลิวเจียง ที่อยู่ข้างๆ ฟังอยู่ อดไม่ได้ที่จะพูดแทรกขึ้นมา “สิบเท่าที่ไหนกัน! ข้ากับพี่สามไปซุ่มดูอยู่ตรงนั้นสองวัน แค่ช่วงเที่ยงที่คนกินข้าว คนบนถนนนั่นก็แน่นยังกับเกี๊ยวในหม้อแล้ว! แถมค่าเช่าร้านยังถูกจนน่าตกใจ เดือนละแค่สองตำลึงเงิน! หน้าร้านใหญ่ขนาดนั้น ราคานี้ มันแทบจะเหมือนให้เปล่าเลยนะขอรับ!”

“พูดเข้าประเด็น” จ้าวเหิงขัดจังหวะความตื่นเต้นของโซ่วโหว สายตาหันกลับไปจับจ้องที่เฉินซานหยวนอีกครั้ง