บทที่ 85 อยากกินเนื้อ ก็ต้องตีหมาเสียก่อน

เฉินซานหยวนพยักหน้า สีหน้ากลับมาเคร่งขรึมอีกครั้ง “จุดสำคัญก็อยู่ตรงนี้แหละขอรับ ที่ค่าเช่ามันถูกขนาดนี้ ก็เพราะไม่มีใครกล้าเช่า พวกข้าลองเลียบๆ เคียงๆ ถามดู ใช้เงินไปหลายสิบเหรียญทองแดง ถึงได้ง้างปากกะลาสีเฒ่าคนหนึ่งที่คลุกคลีอยู่ที่ท่าเรือมาทั้งชีวิตออกมาได้บ้าง”

เขาสูดหายใจเข้าลึกๆ ราวกับกำลังหวนรำลึกถึงน้ำเสียงที่น่าขนลุกจนถึงขั้วหัวใจในตอนนั้น “เถ้าแก่คนก่อนหน้าของร้านนั้นแซ่หวัง เป็นคนต่างถิ่น ทำธุรกิจอาหารปรุงสุกเหมือนกัน ขายสิ่งที่เรียกว่าซี่โครงตุ๋นซีอิ๊ว ฝีมือไม่เลว ธุรกิจรุ่งเรืองมาก เมื่อประมาณสามเดือนก่อน มีคนเห็นเขาไปมีเรื่องมีราวกับคนกลุ่มหนึ่ง คืนนั้นเอง คนก็หายตัวไป ผ่านไปเจ็ดแปดวัน ถึงมีคนไปพบศพเขาที่โค้งน้ำปลายแม่น้ำ มือเท้าถูกมัดไว้หมด ในท้องอัดแน่นไปด้วยดินทราย ทางการก็ส่งคนไปดูๆ สุดท้ายก็แค่สรุปว่าพลัดตกน้ำตาย ปิดคดีไปลวกๆ”

ในลานบ้านเงียบสงัดราวกับป่าช้า แม้แต่เถี่ยตั้นที่กำลังเล่นปั้นดินโคลนอยู่ก็ดูเหมือนจะสัมผัสได้ถึงบรรยากาศที่ไม่ปกติ ค่อยๆ หยุดการกระทำในมือ เบิกตากลมโตใสแจ๋ว มองไปทางนั้นที ทางนี้ที

เสิ่นฟู่กุ้ยกำหมัดแน่น ข้อกระดูกส่งเสียงดัง “กึกๆ” เค้นเสียงออกมาจากไรฟันสองสามคำ “ขุนนางกับโจรสมคบคิดกัน”

“คนกลุ่มนั้นเป็นใครมาจากไหน” ในที่สุดจ้าวเหิงก็ถามคำถามที่สำคัญที่สุดออกมา

“แก๊งชิงเหอ” เฉินซานหยวนเอ่ยสามคำนี้ออกมา สีหน้าเต็มไปด้วยความหวาดหวั่น “เป็นเจ้าถิ่นขาใหญ่ของอำเภอชิงเหอ ยึดครองพื้นที่แถบท่าเรือเขตใต้เป็นหลัก ทั้งเก็บค่าคุ้มครอง ปล่อยเงินกู้นอกระบบ งานสกปรกอะไรก็ทำหมด ว่ากันว่าหัวหน้าแก๊งชื่อ 'พยัคฆ์ลงเขา' ลูกน้องใต้บัญชามีเป็นร้อยคน แต่ละคนล้วนเป็นพวกใจเหี้ยมมือดำ กระทั่งพวกมือปราบในอำเภอเห็นพวกมันยังต้องเดินเลี่ยง”

“เถ้าแก่หวังคนนั้น ก็เพราะไม่ยอมจ่ายค่าคุ้มครองงั้นรึ” จ้าวเหิงถามอีก

“ไม่เชิงขอรับ” โซ่วโหว หลิวเจียง รับช่วงพูดต่อ เส้นสายในการหาข่าวของเขากว้างขวางกว่า “ข้าไปหาพวกขอทานเด็กสองสามคน ใช้แป้งทอดไส้เนื้อสองสามแผ่นแลกข่าวมา พวกมันบอกว่า ตอนแรกเถ้าแก่หวังก็จ่าย เดือนละหนึ่งตำลึงเงิน เพื่อซื้อความปลอดภัย แต่ธุรกิจของเขาดีขึ้นเรื่อยๆ กระเพาะของแก๊งชิงเหอก็ใหญ่ขึ้นเรื่อยๆ จากหนึ่งตำลึงเพิ่มเป็นสามตำลึง ตอนหลังยังจะขอหักส่วนแบ่งสามส่วนจากกำไรในแต่ละวันอีก เถ้าแก่หวังก็เป็นพวกกระดูกแข็งคนหนึ่ง ไม่ยอมให้ ทั้งยังลงไม้ลงมือกับไอ้พวกอันธพาลที่มาเก็บเงิน ด่าไปสองสามคำ ผลลัพธ์... ก็เกิดเรื่องขึ้น”

สามส่วนจากกำไรในแต่ละวัน นี่มันไม่ใช่การเก็บค่าคุ้มครองแล้ว นี่มันคือการเชือดเนื้อดื่มเลือดกันชัดๆ

จ้าวเหิงฟังจบ ก็เงียบไป เขาไม่ได้แสดงความโกรธแค้น และก็ไม่ได้แสดงความหวาดกลัว เพียงแค่ก้มหน้าลง นิ้วมือเคาะเบาๆ บนโต๊ะหินอย่างเหม่อลอย เกิดเสียง “ต็อก ต็อก ต็อก” เบาๆ

ทหารกล้าทั้งสามคนในลานบ้านต่างกลั้นหายใจ รอคอยการตัดสินใจของเถ้าแก่ พวกเขาล้วนเป็นคนที่เคยเลียเลือดจากคมดาบมาแล้ว การฆ่าคนสำหรับพวกเขาไม่ใช่เรื่องแปลกใหม่ แก๊งเจ้าถิ่นที่ตั้งตัวเป็นใหญ่ในตัวอำเภอแก๊งหนึ่ง ในสายตาของพวกเขา อาจจะรับมือยากอยู่บ้าง แต่ก็ไม่ถึงขั้นทำให้พวกเขาหวาดกลัว ขอเพียงเถ้าแก่บัญชาคำเดียว พวกเขาก็ไม่รังเกียจที่จะทำให้แม่น้ำชิงเหอ มีศพที่อัดแน่นไปด้วยดินทรายเพิ่มขึ้นอีกสักสองสามศพ

แต่พวกเขาก็รู้ดีว่า สิ่งที่เถ้าแก่กำลังพิจารณา ย่อมไม่ใช่แค่เรื่องตีๆ ฆ่าๆ อย่างแน่นอน เนิ่นนาน เสียงเคาะโต๊ะของจ้าวเหิงก็หยุดลง

เขาเงยหน้าขึ้น บนใบหน้าดูไม่ออกว่ารู้สึกเช่นไร เพียงแค่เอ่ยถามเรียบๆ “นอกจากร้านนั้นแล้ว ในตัวอำเภอยังมีที่อื่นที่เหมาะสมอีกหรือไม่” เฉินซานหยวนและโซ่วโหวสบตากัน ทั้งคู่ต่างส่ายหน้า

เฉินซานหยวนยิ้มขื่นๆ “เถ้าแก่ขอรับ เงินทุนในมือพวกเรามีไม่มาก ทั้งยังต้องการทำเลดีๆ ทั้งยังต้องมีลานบ้านให้อยู่อาศัยและก่อเตาได้ ทั้งยังต้องค่าเช่าถูก... เงื่อนไขที่ตรงตามทั้งหมดนี้ ก็มีแต่ร้านที่ 'ไม่สะอาด' ประเภทนี้เท่านั้นขอรับ”

นี่คือทางตัน สถานที่ที่ดี พวกเขาเช่าไม่ไหว สถานที่ที่เช่าไหว ก็ล้วนมีปัญหาใหญ่หลวง

“พูดอีกอย่างก็คือ หากอยากจะตั้งหลักปักฐานในอำเภอชิงเหอ แก๊งชิงเหอนี้ ไม่ช้าก็เร็วก็ต้องปะทะกัน” จ้าวเหิงสรุป

“ขอรับ” เฉินซานหยวนตอบรับเสียงเข้ม

“เถ้าแก่ จัดการแม่มันเลยเถอะขอรับ!” ในที่สุดเสิ่นฟู่กุ้ยก็ทนไม่ไหว พูดเสียงอู้อี้ออกมา “ก็แค่ไอ้พวกนักเลงไร้น้ำยาร้อยกว่าคน ตอนอยู่ที่ชายแดน กองทหารม้าของพวกอนารยชนเป่ยตี๋พวกข้ายังเคยบุกตะลุยมาแล้ว! ขอพี่น้องให้ข้าสักสิบคน มีดอีกเล่ม ภายในสามวัน ข้าจะไปบิดหัวไอ้ 'พยัคฆ์ลงเขา' อะไรนั่นมาทำเป็นกระโถนให้ท่านเอง!”

คำพูดนี้ของเขาเต็มไปด้วยไอสังหาร ไม่ได้โอ้อวดเลยแม้แต่น้อย คนกลุ่มเขา ล้วนเป็นทหารสอดแนมชั้นยอดที่คลานออกมาจากกองภูเขาซากศพทะเลเลือด การที่หนึ่งคนต่อกรได้สิบคนยังถือว่าถ่อมตัวเกินไป การรับมือกับกลุ่มอันธพาลที่รวมตัวกันอย่างมั่วซั่ว มันไม่ยากจริงๆ

แต่จ้าวเหิงกลับส่ายหน้า เขามองเสิ่นฟู่กุ้ย แล้วมองเฉินซานหยวนและโซ่วโหว กล่าวอย่างเชื่องช้า “การฆ่าคน คือแผนการที่เลวร้ายที่สุด”

“หา” ทั้งสามคนชะงักไปพร้อมกัน

“ฆ่าพยัคฆ์ลงเขาตัวหนึ่งไป จะไม่มี 'พยัคฆ์ขึ้นเขา' โผล่มาอีกหรือ แก๊งชิงเหอล่มสลายไป จะไม่มีแก๊งแม่น้ำเขียว แก๊งแม่น้ำเหลืองผุดขึ้นมาแทนอีกหรือ พวกเราจะไปทำการค้า ไม่ใช่จะไปยึดภูเขาตั้งตัวเป็นใหญ่ การค้า คำนึงถึงการประนีประนอมเพื่อสร้างกำไร คำนึงถึงความยั่งยืน วันนี้เพิ่งฆ่าคนไป พรุ่งนี้หมายจับของทางการก็ติดเต็มไปทั่วทั้งเมือง แล้วเนื้อพะโล้ของพวกเราจะไปขายให้ใคร พี่น้องต่อไปภายหน้าจะไปตั้งหลักปักฐานในเมืองได้อย่างไร”

น้ำเสียงของจ้าวเหิงไม่ดัง แต่ทุกถ้อยคำกลับชัดเจนในหูของคนทั้งสาม ทำให้พวกเขาเย็นลงในทันที ใช่แล้ว พวกเขาไม่ใช่โจรป่าในค่ายอีกต่อไปแล้ว เส้นทางที่พวกเขาจะเดิน คือเส้นทางที่ถูกต้องตามทำนองคลองธรรม คือเส้นทางที่จะทำให้พี่น้องทุกคนได้ใช้ชีวิตอย่างสงบสุข

“ถ้า... ถ้าเช่นนั้น เถ้าแก่ ท่านหมายความว่า ร้านนั้น พวกเราไม่เช่าแล้วหรือขอรับ” โซ่วโหว หลิวเจียง ถามอย่างเสียดาย นั่นมันทำเลทองชัดๆ

“เช่าสิ ทำไมจะไม่เช่า” มุมปากของจ้าวเหิง พลันปรากฏรอยยิ้มที่มีความหมายลึกซึ้งขึ้นมา “ค่าเช่าถูกขนาดนี้ ทำเลทองที่ส่งมาถึงประตูบ้าน ไม่คว้าไว้สิถึงจะผิดหลักสวรรค์” ทั้งสามคนชะงักไปอีกครั้ง ตามความคิดของจ้าวเหิงไม่ทันโดยสิ้นเชิง

“เถ้าแก่ แต่ว่าแก๊งชิงเหอ...”

“อยากกินเนื้อ ก็ต้องตีหมาเสียก่อน” สายตาของจ้าวเหิงพลันคมกริบขึ้นมา “หมาอย่างแก๊งชิงเหอ ไม่ช้าก็เร็วก็ต้องตี แต่ไม่ใช่การไปตีด้วยมือเปล่าอย่างตอนนี้ ยิ่งไม่สามารถตีมันจนตายได้ในไม้เดียว”

เขาลุกขึ้นยืน เดินไปข้างๆ หีบเงินใบนั้น ยื่นเท้าออกไปเตะเบาๆ ที่หีบเงิน เกิดเสียงดังทึบ “ตอนนี้ปัญหาใหญ่ที่สุดของพวกเรา ไม่ใช่แก๊งชิงเหอ แต่คือความจน”

จ้าวเหิงชี้ให้เห็นถึงแก่นแท้ของปัญหาอย่างตรงจุด “เงินทุนเท่าหยิบมือของพวกเรา อยู่ในหมู่บ้านตระกูลจ้าว อยู่ในเมืองชิงหยาง อาจจะดูเหมือนไม่น้อย แต่พอไปถึงตัวอำเภอ แม้แต่ระลอกคลื่นก็ยังก่อขึ้นมาไม่ได้ ค่าเช่าร้านก็ต้องใช้เงิน จัดซื้อข้าวของก็ต้องใช้เงิน สานสัมพันธ์ก็ต้องใช้เงิน เลี้ยงดูพี่น้องในค่าย ยิ่งต้องใช้เงิน ไม่มีเงิน พวกเราก็คือผักตบชวาที่ไร้ราก อย่าว่าแต่ตีหมาเลย แค่ลมพัดมาทีเดียวก็ปลิวหายไปแล้ว”

เขาหยุดไปครู่หนึ่ง กวาดตามองคนทั้งสาม กล่าวเน้นทีละคำ “ดังนั้น ภารกิจเร่งด่วนในตอนนี้ คือการหาเงินต่อไป สะสม 'เสบียงศึก' ของพวกเรา”

“ความหมายของเถ้าแก่คือ...” เฉินซานหยวนดูเหมือนจะเข้าใจอะไรบางอย่างขึ้นมา

“ร้านค้าที่ตัวอำเภอ พักไว้ก่อน ข้าวต้องกินทีละคำ ถนนต้องเดินทีละก้าว” ความคิดของจ้าวเหิงชัดเจนอย่างที่สุด “วันนี้ที่ไปตั้งแผงในเมือง พวกเจ้าก็เห็นแล้ว จากหมู่บ้านไปถึงเมือง ไปกลับวุ่นวาย เสียทั้งเวลาเสียทั้งแรง ทุกวันฟ้ายังไม่สว่างก็ต้องตื่น ตกมืดค่ำถึงจะได้กลับ ประสิทธิภาพมันต่ำเกินไป”

เขามองไปยังเสิ่นฟู่กุ้ย “ฟู่กุ้ย”

“อยู่ขอรับ! เถ้าแก่!” เสิ่นฟู่กุ้ยยืดอกขึ้นทันที

“พรุ่งนี้เจ้าไม่ต้องตามข้าไปตั้งแผงแล้ว ภารกิจของเจ้า คือการไปหาที่สักแห่งในเมืองชิงหยาง ไม่ต้องใหญ่มากนัก มีลานหลังบ้านให้พอตั้งเตาก่อไฟได้ มีห้องสักสองห้องให้พอเก็บของ ให้พี่น้องได้พักเท้าก็พอ ไม่ว่าจะเช่าหรือซื้อ จัดการให้เร็วที่สุด ต่อไปนี้ เนื้อพะโล้ของพวกเรา ก็จะทำกันในเมือง ขายกันในเมืองนี่แหละ”

“ขอรับ!” เสิ่นฟู่กุ้ยตอบรับเสียงดัง ดวงตาเป็นประกาย