บทที่ 86 ตาข่ายผืนใหญ่

จากนั้น จ้าวเหิงก็หันไปมองเฉินซานหยวนและโซ่วโหว “พวกเจ้าสองคน ลำบากแล้ว พักผ่อนให้ดีสักวัน กินให้อิ่มดื่มให้เต็มที่ จากนั้น ข้าต้องการให้พวกเจ้าเดินทางไปอำเภอชิงเหออีกครั้ง”

“เถ้าแก่โปรดสั่งการ!” ทั้งสองคนกล่าวพร้อมกัน

“ครั้งนี้ ไม่ใช่ไปดูหน้าร้าน” ในดวงตาของจ้าวเหิงฉายประกายหลักแหลม “ข้าต้องการให้พวกเจ้าไปสืบเบื้องลึกของแก๊งชิงเหอนั่นให้ชัดเจน หัวหน้าแก๊ง พยัคฆ์ลงเขา เป็นคนเช่นไร มีความชอบสิ่งใด มีศัตรูที่ไหนบ้าง ในแก๊งมีหัวหน้ากี่คน แต่ละคนคุมส่วนไหน ความสัมพันธ์ระหว่างกันเป็นอย่างไร เบื้องหลังของพวกมัน มีเส้นสายเชื่อมโยงกับขุนนางคนไหนในทางการ ข้าต้องการให้พวกเจ้าขุดคุ้ยแก๊งชิงเหอตั้งแต่ภายในสู่ภายนอก พลิกฟ้าคว่ำแผ่นดินมาให้ข้า! สิ่งที่ข้าต้องการไม่ใช่ข่าวลือ แต่เป็นข่าวกรองที่แท้จริง!”

น้ำเสียงของเขาเข้มลง เน้นเสียงหนักขึ้น “จำไว้ ทำการอย่างระมดระวัง อย่าให้ตนเองถูกเปิดโปง เงินไม่พอ ก็ไปเอามาจากในหีบ ข้าไม่สนว่าพวกเจ้าจะใช้วิธีไหน จะติดสินบนก็ตาม หรือจะซื้อตัวก็ช่าง ภายในครึ่งเดือน ข้าต้องการเห็นบัญชีรายชื่อโดยละเอียดที่สามารถตอกตะปูฝังแก๊งชิงเหอได้ วางอยู่บนโต๊ะของข้า”

ในดวงตาของเฉินซานหยวนและโซ่วโหว เปลวไฟที่คุ้นเคยลุกโชนขึ้นมาพร้อมกัน นี่ต่างหาก คืองานที่พวกเขาถนัดที่สุด! “ขอรับ! รับรองว่าจะทำภารกิจให้สำเร็จลุล่วง!”

เมื่อมองดูจิตวิญญาณนักสู้ที่ลุกโชนขึ้นมาอีกครั้งของคนทั้งสาม จ้าวเหิงก็พยักหน้าอย่างพึงพอใจ ปัญหาใหญ่ที่จ้องเขม็งราวกับเสือร้ายอยู่ในตัวอำเภอ ถูกเขาใช้คำพูดเพียงไม่กี่คำ ย่อยสลายมันออกเป็นเป้าหมายระยะสั้นและแผนการระยะยาว

ปักหลักที่เมืองชิงหยางให้มั่นคงเสียก่อน สร้างฐานกระแสเงินสดที่มั่นคง ขณะเดียวกันก็สะสมกำลัง จากนั้นค่อยส่งคนแทรกซึมเข้าไปในอำเภอชิงเหอ รวบรวมข่าวกรอง ค้นหาจุดอ่อนของศัตรู เพื่อเตรียมการให้พร้อมสรรพสำหรับขจัดปัญหานี้ให้สิ้นซากในคราวเดียวในอนาคต หมากกระดานนี้ เขาจะค่อยๆ เดิน

“เอาล่ะ ไปพักผ่อนกันได้แล้ว” จ้าวเหิงโบกมือ “ฟู่กุ้ย นับเงินให้เรียบร้อย เอาออกมาซะยี่สิบตำลึงเงิน ที่เหลือก็ลงบัญชีไว้ ตราบใดที่ฟ้ายังไม่ถล่ม ข้าว ก็ต้องกินทีละมื้อ ธุรกิจ ก็ต้องทำทีละก้าวเช่นกัน”

ดวงอาทิตย์ลับขอบฟ้าทิศตะวันตกโดยสมบูรณ์ ม่านราตรีเข้าปกคลุมลานบ้านเล็กๆ แต่ในใจของทุกคนในลานบ้าน กลับสว่างไสวและร้อนแรงยิ่งกว่าเปลวไฟที่ลุกโชนในเตาเสียอีก พวกเขาราวกับมองเห็นแล้วว่า ตาข่ายผืนใหญ่ที่เริ่มต้นจากหมู่บ้านตระกูลจ้าว ใช้เมืองชิงหยางเป็นจุดส่งตัว และท้ายที่สุดก็มุ่งตรงไปยังอำเภอชิงเหอและสถานที่ที่ไกลออกไป กำลังค่อยๆ ถูกกางออกในมือของจ้าวเหิง

ตลอดทั้งคืนเงียบสงัด วันรุ่งขึ้นฟ้าเพิ่งจะสาง ในลานบ้านก็มีความเคลื่อนไหวแล้ว ไม่มีกลิ่นควันไฟจากการต้มพะโล้ทั้งคืนเหมือนเมื่อวาน อากาศยามเช้าตรู่เจือไปด้วยไอเย็นอยู่บ้าง แต่ก็ไม่อาจกดทับไฟที่ร้อนรุ่มในใจของผู้คนได้

จ้าวเหิงรำมวยไปแล้วหนึ่งชุด เส้นสายทั่วร่างได้เคลื่อนไหว ไออุ่นลอยกรุ่นขึ้นมาจากศีรษะ เขาใช้น้ำในบ่อล้างหน้า สัมผัสที่เย็นเยียบทำให้สติปัญญาของเขายิ่งแจ่มชัด

เฉินซานหยวนและโซ่วโหว หลิวเจียง ก็เก็บสัมภาระเรียบร้อยแล้วเช่นกัน เปลี่ยนเป็นชุดทะมัดทะแมงผ้าหยาบกึ่งเก่ากึ่งใหม่ ดูแล้วก็เหมือนกับชายชาวบ้านธรรมดาที่กำลังจะเข้าเมืองไปหางานทำ สัมภาระของพวกเขาก็เรียบง่าย นอกจากแป้งทอดแผ่นแข็งสองสามแผ่นที่ไว้สับเปลี่ยนกันกิน ก็คือเงินยี่สิบตำลึงที่จ้าวเหิงแบ่งให้พวกเขาเมื่อคืนนี้

“เถ้าแก่ พวกข้าไปแล้วนะขอรับ” เฉินซานหยวนประสานหมัด สีหน้ายังคงสงบนิ่งเช่นเคย ส่วนโซ่วโหวกลับดูเหมือนกระตือรือร้นอยากจะลองเต็มที่ หันมายิ้มแหะๆ ให้จ้าวเหิง “เถ้าแก่วางใจได้ ครึ่งเดือน รับรองว่าจะสืบโคตรเหง้าบรรพบุรุษสิบแปดรุ่นของไอ้แก๊งชิงเหอนั่นมาให้ท่านจนเกลี้ยงเลย!”

จ้าวเหิงพยักหน้า ไม่ได้กำชับอะไรเพิ่มเติม เพียงแค่ตบไหล่ของคนทั้งสอง “ทุกอย่างจงระมัดระวัง คนสำคัญกว่าเงิน สถานการณ์ไม่ดี ให้รีบถอยกลับมาทันที”

“ขอรับ!” ในใจของคนทั้งสองพลันอบอุ่นวาบ ตอบรับอย่างหนักแน่น เขามองส่งร่างของเฉินซานหยวนและโซ่วโหวจนลับหายไปที่ทางเล็กๆ ตรงปากทางเข้าหมู่บ้าน จ้าวเหิงจึงค่อยหันหลังกลับมา มองไปยังเสิ่นฟู่กุ้ยที่กวาดลานบ้านจนสะอาดเรียบร้อย และกำลังจ้องมองตนเองตาแป๋วอยู่

“ฟู่กุ้ย”

“อยู่ขอรับ เถ้าแก่!” เสิ่นฟู่กุ้ยยืนตัวตรงในทันที

“เอาเงินนี่ไป ไปที่เมือง” จ้าวเหิงล้วงห่อผ้าที่หนักอึ้งออกมาจากอกเสื้อ ยื่นส่งไป “เรื่องที่ข้าบอกเจ้าเมื่อคืน จำได้หมดแล้วใช่หรือไม่” เสิ่นฟู่กุ้ยรับห่อผ้ามาอย่างระมัดระวัง ราวกับกำลังประคองคำสั่งการทหาร พยักหน้าอย่างแรง “จำได้แล้วขอรับ! ต้องการหน้าร้าน ไม่ต้องใหญ่มาก แต่ต้องมีลานหลังบ้าน ที่สามารถตั้งเตาก่อไฟได้ ที่ดีที่สุดคือมีห้องสักสองสามห้อง ให้พอเก็บของได้ ให้พี่น้องได้พักเท้าได้”

“อืม” จ้าวเหิงมองใบหน้าที่ซื่อสัตย์ทว่าจริงจังของเขา กล่าวเสริมประโยคหนึ่ง “อย่าให้ใครเขาหลอกได้ล่ะ คนในเมือง เล่ห์เหลี่ยมเยอะกว่าคนในหมู่บ้าน ดูให้มาก ถามให้มาก ถ้าไม่แน่ใจจริงๆ ก็กลับมาปรึกษาก่อน”

“ข้าเข้าใจแล้วขอรับ!” เสิ่นฟู่กุ้ยยัดถุงเงินเข้าไปในอกเสื้อ ตบหน้าอกดังปึกๆ “เถ้าแก่วางใจได้ ข้าแม้จะโง่ แต่ก็ไม่ได้ทึ่มขอรับ!” พูดจบ เขาก็ก้าวยาวๆ ราวกับดาวตกมุ่งหน้าไปยังทิศทางของตัวเมือง

ในลานบ้านพลันเงียบสงบลงในทันที จ้าวเหิงเดินไปที่ใต้ชายคา มองดูเถี่ยตั้นที่กำลังใช้กิ่งไม้เล็กๆ เขี่ยรังมดอยู่ ใบหน้าปรากฏแววอ่อนโยน “พ่อ ท่านลุงฟู่กุ้ยพวกเขาไปไหนกันหมดหรือขอรับ” เถี่ยตั้นเงยหน้าเล็กๆ ขึ้นถาม

“พวกเขาอ้อ” จ้าวเหิงยิ้ม นั่งยองๆ ลง ลูบหัวลูกชาย “ไปเช่าหน้าร้านให้บ้านเราน่ะสิ”

...

เมืองชิงหยาง เสิ่นฟู่กุ้ยเดินอยู่บนถนนที่ปูด้วยหินสีเขียว รู้สึกว่าที่ไหนๆ ก็ดูสดใหม่ไปหมด แต่ก็รู้สึกว่าที่ไหนๆ ก็ดูแปลกตาไปหมดเช่นกัน แม้ว่าเขาจะเคยมาตั้งแผงในเมือง แต่ก็นั่นเป็นเพียงมุมหนึ่งของตลาดเท่านั้น การมาเดินเตร็ดเตร่ไร้จุดหมายในตัวเมืองเช่นวันนี้ ถือเป็นครั้งแรก เขามีเงินหลายสิบตำลึงซ่อนอยู่ในอกเสื้อ นี่คือเงินที่มากที่สุดที่เขาเคยพกติดตัวมาทั้งชีวิต มันหนักอึ้ง จนทำให้เขารู้สึกอยู่ตลอดเวลาว่ามีคนกำลังจ้องมองตนเอง เขาเผลอยืดแผ่นหลังตรงโดยไม่รู้ตัว ฝ่ามือกดไว้ที่อกเสื้อ สายตากวาดมองผู้คนที่เดินผ่านไปมาอย่างระแวดระวัง กลิ่นอายสังหารที่ติดตัวมาจากสนามรบนั้น ทำเอาพวกนักเลงเกเรสองสามคนที่เดิมทีคิดจะเข้ามาใกล้ถึงกับหดคอโดยไม่รู้ตัว เดินอ้อมไปทางอื่น

เขาทำตามที่เถ้าแก่บอก เริ่มจากเดินสำรวจด้วยตนเองก่อน แต่เมืองนี้จะว่าใหญ่ก็ไม่ใหญ่ จะว่าเล็กก็ไม่เล็ก มีถนนสายหลักอยู่สองสามสาย ตรอกซอกซอยอีกหลายสิบสาย เดินวนไปครึ่งชั่วยาม เขาก็เริ่มมึนงงแล้ว พวกหน้าร้านที่แขวนป้าย "ให้เช่า" นั้น ไม่เป็นร้านค้าทำเลทองที่ติดถนน ผู้คนเดินไปเดินมา มองดูก็รู้ว่าแพงจนน่าตกใจ ก็เป็นร้านเล็กๆ ที่ซ่อนอยู่ในซอกหลืบ แม้แต่ที่ให้กลับตัวก็ยังไม่มี ไม่ต้องพูดถึงลานหลังบ้านเลย งานนี้ มันยากกว่าที่คิด

เสิ่นฟู่กุ้ยเช็ดเหงื่อบนหน้าผาก นึกขึ้นได้ว่าตอนที่อยู่ในกองทัพ เวลาที่พี่น้องในกองทหารสอดแนมจะหาลู่ทาง พวกเขาไม่เคยเดินสุ่มสี่สุ่มห้าด้วยตนเอง เขาเดินไปยังแผงขาย "ชุยปิ่ง" (แป้งทอด) แผงหนึ่ง ล้วงเงินออกมาสองเหรียญทองแดง ซื้อชุยปิ่งร้อนๆ มาชิ้นหนึ่ง

“ท่านลุง ข้าขอถามอะไรสักหน่อยได้หรือไม่” เสิ่นฟู่กุ้ยพลางกัดแป้งทอด พลางถามด้วยน้ำเสียงซื่อๆ “พ่อหนุ่มว่ามาเลย” ลุงคนขายแป้งทอดเห็นว่าเขาแม้จะตัวสูงใหญ่ แต่กลับพูดจาสุภาพ ก็ยินดีที่จะพูดคุยด้วย “ข้าอยากจะเช่าที่ในเมืองสักแห่ง ทำธุรกิจเล็กๆ น้อยๆ ขอแบบที่มีลานหลังบ้านให้พอจุดไฟทำอาหารได้ ท่านพอจะรู้หรือไม่ว่ามีที่ไหนเหมาะสมบ้าง หรือว่า ข้าควรจะไปถามใครดี”

ลุงคนขายแป้งทอดมองเขาขึ้นๆ ลงๆ แวบหนึ่ง แล้วก็หัวเราะออกมาอย่างเข้าใจ “หาเองมันจะไปเจอได้ยังไง เจ้าก็ต้องไปหา 'หยาเหริน' น่ะสิ!”

“หยาเหริน” เสิ่นฟู่กุ้ยชะงักไป นี่เป็นคำที่เขาไม่เคยได้ยิน “ก็คือนายหน้าที่เชี่ยวชาญเรื่องการซื้อขายเช่าบ้านโดยเฉพาะน่ะสิ” ลุงใช้คางชี้ไปยังตรอกหนึ่งซึ่งอยู่ไม่ไกล “เห็นหรือไม่ เดินไปตามถนนเส้นนั้น มี 'สำนักงานนายหน้าว่านซื่อทง' อยู่ ไปหาซุนหยาเหรินที่อยู่ข้างใน ของในมือเขา (อสังหาริมทรัพย์) เยอะที่สุดแล้ว”

“โอ้ ขอบคุณท่านลุงมาก!” ดวงตาของเสิ่นฟู่กุ้ยสว่างวาบ กัดแป้งทอดในมือสองสามคำจนหมด กล่าวขอบคุณ แล้วก็มุ่งหน้าไปยังตรอกนั้นทันที

หน้าร้านของสำนักงานนายหน้า “ว่านซื่อทง” ไม่ใหญ่โตนัก แต่คนเข้าออกกลับไม่น้อย เสิ่นฟู่กุ้ยเพิ่งจะก้าวเข้าไป ชายวัยกลางคนผู้หนึ่งที่ไว้เคราแพะสองแฉก ดวงตากลอกไปมา ก็รีบเข้ามาต้อนรับ